ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Τις τελευταίες δεκαετίες, με την αλματώδη ανάπτυξη του ψηφιακού κόσμου και της ψηφιακής τεχνολογίας οι ΤΠΕ αλλάζουν και βελτιώνουν καθολικά την ποιότητα της καθημερινής ζωής των ανθρώπων, σε διεθνή κλίμακα. Ωστόσο έχοντας ως δεδομένο πως στην Ελλάδα του 21ου αιώνα το ποσοστό των ατόμων με αναπηρικά προβλήματα αγγίζει το 1/10 του πληθυσμού γεννιέται η αμφιβολία και ο φόβος σχετικά με τον αποκλεισμό τους από τις εξελίξεις. Ο αποκλεισμός αυτός συνεπάγεται μία κοινωνική ανισότητα, αρκετή για να επιφέρει κάποια πιθανή τεχνολογική επανάσταση στο προσκήνιο. Έτσι το πλαίσιο αυτό καθιστά απαραίτητη την ανόρθωση και επιβολή των δικαιωμάτων των ατόμων αυτών, α έχουν πρόσβαση στον ψηφιακό κόσμο, σε τέτοιο επίπεδο, ώστε να κρίνεται αναγκαία η μεταρρύθμιση και η ανάπτυξη νέων τεχνολογικών μεθόδων. Οι οποιεσδήποτε ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού σταδιακά έρχονται για να αλλάξουν το μοτίβο της Τεχνολογίας.
Ένα γεγονός που ανησυχεί και διαταράσσει την κοινή γνώμη σχετικά με το παραπάνω πρόβλημα είναι πως παρά τις προσπάθειες που έγιναν στο παρελθόν ώστε η πολιτεία να υποστηρίξει και να ενισχύσει την κοινωνική θέση των ατόμων με αναπηρίες τα αποτελέσματα ήταν ανεπαρκή, καθώς οι προσπάθειες αυτές αφορούσαν κάθε φάσμα και πτυχή της καθημερινότητας τους και όμως η κατάσταση δεν άλλαξε δραματικά. Οι προσπάθειες έγιναν γύρω από τη νομοθεσία η οποία καθόρισε την ανάπτυξη σχετικών έργων, την αγορά σχετικού εξοπλισμού αλλά και την ενίσχυση της Υποστηρικτικής Τεχνολογίας. Αίτιο αποδείχθηκε πως οι αποτυχημένες προσπάθειες όφειλαν το χαρακτήρα τους στην έλλειψη ενημέρωσης και εισαγωγής των ΑΜΕΑ στις Τεχνολογικές εξελίξεις, μέσω της Εκπαίδευσης και της Χρηματοδότησης τους. Η απουσία από τις Νέες Τεχνολογίες οφείλονταν στο γεγονός πως τα άτομα με αναπηρίες δεν γνώριζαν τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να τις προσεγγίσουν αποτελεσματικά. Η παραπάνω κατάσταση είχε ως συνέπεια να είναι ανεπαρκής η ζήτηση για πρόσβαση στις Νέες Τεχνολογίες και η παραγωγή του υποστηρικτικού εξοπλισμού να είναι μηδαμινή.
Η πνευματική προσέγγιση των πολιτών σχετικά με το πρόβλημα αυτό άρχισε να καλλιεργείται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια όπου και το πρόβλημα άρχισε να γίνεται αισθητό σε όλους τους τομείς. Ως πρόβλημα θεωρούμε αφενός την μερική ή ολική απουσία των ΑΜΕΑ από τις ΤΠΕ αλλά και την περιορισμένη πρόσβαση τους σε αυτές λόγω των αναπηρικών τους προβλημάτων. Έτσι βλέπουμε μία νέα κοινωνία η οποία κάνει κάποια βήματα προκειμένου να αλλάξει την παρούσα κατάσταση και να δημιουργήσει ένα έφορο ψηφιακό περιβάλλον για τους ανάπηρους.
Στην παρούσα εργασία κυρίως το ζήτημα σχετίζεται γύρω από τα άτομα με Οπτικές Αναπηρίες, τα οποία στην πλειονότητα τους έχουν υποστηρικτικό εξοπλισμό που αντιστρέφει πλήρως την κατάσταση και την κάνει πολύ ευκολότερη. Η εργασία, η ψυχαγωγία, η πληροφόρηση, η επικοινωνία, η πρόσβαση σε υπηρεσίες αλλά και πολλά άλλα, φαίνεται πως άρχισαν να αφορούν περισσότερο τα άτομα αυτά.
Η συλλογική και καθολική δράση μπορεί να αλλάξει ριζικά την κατάσταση των αναπήρων και της σχέσης τους με τις ΤΠΕ, ώστε στο μέλλον να μιλούμε για ίση πρόσβαση και διανομή των αγαθών σε όλους τους πολίτες, ανεξαιρέτως αναπηριών.
