Το παρόν και το μέλλον του κράτους πρόνοιας προς τους πολίτες με προβλήματα αναπηρίας: H ίδρυση των κέντρων πιστοποίησης αναπηρίας και η εξέλιξη τους μέχρι σήμερα – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της ΚΑΜΑΤΣΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΠΜΣ Δημόσια Διοίκηση – Δημόσιο Μάνατζμεντ – Μέρος 22ο

Αυγ 9, 2024 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Το παρόν και το μέλλον του κράτους πρόνοιας προς τους πολίτες με προβλήματα αναπηρίας: H ίδρυση των κέντρων πιστοποίησης αναπηρίας και η εξέλιξη τους μέχρι σήμερα – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της ΚΑΜΑΤΣΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΠΜΣ Δημόσια Διοίκηση – Δημόσιο Μάνατζμεντ – Μέρος 22ο

 

3.3.2      Το κοινωνικό μοντέλο αναπηρίας

 

Την δεκαετία του 1970 με την ανάδυση του κινήματος αναπήρων ενάντια στην κοινωνική καταπίεση καθώς και την κριτική απέναντι στο ιατρικό μοντέλο, δημιουργήθηκε το κοινωνικό μοντέλο. Το άτομο απενοχοποιείται από την σωματική του δυσλειτουργία, καθώς η αναπηρία μπορεί να προέρχεται από σωματική παθολογία άλλα η ευθύνη μεταφέρεται στην κοινωνία και στην κοινωνική οργάνωση και χειρισμό της67. Μετατοπίζεται το προσωπικό πρόβλημα σε κοινωνικό ζήτημα και την ατομική μεταχείριση σε κοινωνική δράση. Από την εξατομικευμένη προσέγγιση στην κοινωνικό μοντέλο αλλάζει η κατάσταση του ατόμου από προσωπική τραγωδία σε κοινωνική καταπίεση. Τα αναπηρικά κινήματα ξεκινώντας από την Αμερική και την Μεγάλη Βρετανία επεκτάθηκαν σε πολλές χώρες και διεκδίκησε σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο το δικαίωμα των μελών του για ισότιμη συμμετοχή στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Έτσι αργότερα δημιουργήθηκε το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Αναπηρικό Κίνημα το οποίο ζήτησε προσβασιμότητα σε κτιριακές εγκαταστάσεις, ισοτιμία, άρση εμποδίων στην αγορά εργασίας, στην εκπαίδευση και την αυτόνομη διαβίωση. Ο Barnes (1994)68 τονίζει ότι η αναπηρία θεωρείται η απώλεια ή ο περιορισμός των ευκαιριών σε ένα επίπεδο με άλλα άτομα, λόγω φυσικών και κοινωνικών εμποδίων. Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε στην έννοια της αναπηρίας διαχωρίζοντας την από αυτήν της βλάβης (impairment) . Η βλάβη εξελήφθη ως το ελαττωματικό μέλος, όργανο ή μηχανισμός στο ανθρώπινο σώμα .Έτσι η αναπηρία (disability) αναφέρεται στον περιορισμό που η δυσλειτουργία αυτή προκαλεί στην ζωή των ατόμων που την φέρουν, επειδή η κοινωνική οργάνωση δεν έχει λάβει μέριμνα ή έχει λάβει ελάχιστη για τα άτομα αυτά με αποτέλεσμα τον αποκλεισμό του από τις δραστηριότητες69. H ευθύνη της αλλαγής, ανήκει στην κοινωνία που λειτουργώντας υπό τους όρους του καπιταλιστικού κυριαρχεί επί των ανίσχυρων αναπήρων70. To κοινωνικό μοντέλο, είναι αυτό που αναζητά την νομοθεσία για ίσα δικαιώματα και την καταπολέμηση της διάκρισης. Τα άτομα με αναπηρία έχουν το δικαίωμα να είναι ενταγμένα στην κοινωνία μαζί με τα άτομα χωρίς αναπηρία. Ο Oliver (1990) ισχυρίζεται πως η κοινωνία είναι αυτή που οφείλει να αλλάξει και όχι τα άτομα και μάλιστα, αυτή η αλλαγή θα πρέπει να αποτελεί μέρος της πολιτικής ενδυνάμωσης των αναπήρων ως ομάδα.

 

67 Κουτάντος Δ.,2000, οπ, π (υποσημ. 58), σελ. 45.

68 Barnes E.,2014, «Valuing Disability. Causing Disability», Ethics, 88-113, http://www.digital.lib.auth.gr

69 Βλάχου Α.,2012 «Εννοιολογικές προσεγγίσεις της αναπηρίας και οι επιπτώσεις τους στην εκπαίδευση των ατόμων με αναπηρία» ,Στο «Αναπηρία και εκπαιδευτική πολιτική: Κριτική προσέγγιση της ειδικής και ενταξιακής εκπαίδευσης», Αθήνα , Πεδίο.

70 Watson N.,2004, «Implementing the social model of disability: Theory and research».

Μετάβαση στο περιεχόμενο