Το παρόν και το μέλλον του κράτους πρόνοιας προς τους πολίτες με προβλήματα αναπηρίας: H ίδρυση των κέντρων πιστοποίησης αναπηρίας και η εξέλιξη τους μέχρι σήμερα – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της ΚΑΜΑΤΣΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΠΜΣ Δημόσια Διοίκηση – Δημόσιο Μάνατζμεντ – Μέρος 18ο
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 – ΑΝΑΠΗΡΙΑ
3.1. Ορισμός και έννοιες της αναπηρίας
Κατά τον Ποντίκη (1989) το άτομο του οποίου λείπει ένα μέλος του σώματος του ή μια αίσθηση ονομάζεται ανάπηρο. Η αναπηρία συχνά έχει ως συνώνυμο την μειονεξία ή μειονεκτικότητα. Η διαφορετικότητα θεωρείται ως μη φυσιολογική με συνέπεια την μειωμένη λειτουργικότητα και επακόλουθο τον περιορισμό συμμετοχής των ατόμων με αναπηρία στις κοινωνικές δραστηριότητες και εν τέλει τον αποκλεισμό τους. Κατά τον Fulcher (1989) η αναπηρία είναι πολιτική και κοινωνική κατασκευή χρησιμοποιούμενη για να ρυθμίσει, σ’ ένα μεγάλο βαθμό την ζωή αυτών των πολιτών. Ο Hendriks (1995) πάλι συσχετίζει την αναπηρία και την ικανότητα με την διαφορά και την ομοιότητα, δηλαδή το διαφορετικό έχει να κάνει με το «μη φυσιολογικό» και εξαρτάται από αυτό που ορίζεται ως «φυσιολογικό»37. Σύμφωνα πάλι με τον Οliver (1996) , η αναπηρία ορίζεται ως μειονέκτημα ή διαφορετικά περιορισμός σε δραστηριότητες. Δηλαδή είναι μια καταπιεσμένη ομάδα στην κοινωνία και επιβάλλει περιορισμούς38. Οι επιστημονικοί κλάδοι που ασχολήθηκαν με τον ορισμό της αναπηρίας αλλά και της ανθρώπινης διαφορετικότητας είναι η κοινωνιολογία, η ψυχολογία, η κοινωνική ανθρωπολογία και η ειδική αγωγή.
37 Ζώνιου Σιδέρη Α., Αθήνα 2012 ,« Αναπηρία και εκπαιδευτική πολιτική»
38 Oliver M.,1990, The politics of disablement, London , MacMillan