Του Κοσμά Κέφαλου

Πήγα να χειροκροτήσω την προσπάθεια και να αποδεχθώ με κατανόηση το αποτέλεσμα. Ξαφνιάστηκα από το τρανταχτό μου γέλιο σε μια κωμική σκηνή και σκούπισα βιαστικά ένα δάκρυ, στην πρώτη μεγάλη ανατροπή. Λίγο πριν από το τέλος, ο κόμπος στον λαιμό δεν θα μπορούσε να λυθεί παρά μόνον με κλάμα…

Το Τμήμα Ατόμων Με Ειδικές Ανάγκες του Δήμου Πετρούπολης παρουσίασε την περασμένη εβδομάδα στο Θέατρο Πέτρας την παράσταση «Τα αυτιά που ακούγανε διαφορετικά». Τα κείμενα έγραψαν η Κωνσταντίνα Φαράντου και η υπεύθυνη του τμήματος Κατερίνα-Ευαγγελία Κυριάκου, σκηνοθέτης ήταν ο Βασίλης Σταυρόπουλος και τους ρόλους ερμήνευσαν μέλη και φίλοι του τμήματος, καθώς και ηθοποιοί του θεατρικού συλλόγου «Ερωτέχνες». Το μουσικό μέρος είχε αναλάβει η ορχήστρα του 4ου Γυμνασίου Πετρούπολης.

Ο γρήγορος ρυθμός, οι διαρκείς εναλλαγές κωμικού και δραματικού στοιχείου, οι χοροί, τα πολλά τραγούδια, ακόμα και οι άνισες ερμηνείες, κρατούσαν αμείωτο το ενδιαφέρον των θεατών. Σωστές δόσεις, χωρίς γράδο, χωρίς προηγούμενη εμπειρία ή κάποιο μέτρο σύγκρισης. Από όσο γνωρίζω, η αγωνία για το τελικό αποτέλεσμα ήταν μεγαλύτερη από την αισιοδοξία, η ανησυχία ξεπερνούσε την προσδοκία, η αβεβαιότητα δεν άφηνε θέση στη σιγουριά.

Ζεστό και ηχηρό το χειροκρότημα, αυθόρμητο το γέλιο, έκδηλη η συγκίνηση όλων.

Θα στοιχημάτιζα ότι το μόνο που δεν θα με έκανε να κλάψω ποτέ θα ήταν ένας χορός. Και μάλιστα κάποιος μακριά από τα γούστα μου: Ένα ζεϊμπέκικο!

Δεν ανήκω σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι το συγκεκριμένο είδος δεν διδάσκεται. Πιστεύω, όμως, ότι χορεύοντας ή έχεις κάτι να πεις ή δεν έχεις!

Και όσοι, λίγο πριν από το φινάλε, «έφεραν μια βόλτα» είχαν κάτι να μας πουν. Πάντα μόνοι, αλλά τούτη τη στιγμή στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Μικροκαμωμένοι άνθρωποι, που μέσα από τον χορό αποκτούσαν γιγάντιες διαστάσεις. Ισορροπία ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε αυτό που θα ήθελαν να είναι. Κάθε τους κίνηση και ένα «γιατί;». Σε κάθε στροφή, μια κουτσουρεμένη ζωή.

Όσοι βρεθήκαμε στις 29 Μαΐου στο Θέατρο Πέτρας, σε αυτή τη δυνατή παράσταση, θα πάψουμε να περιοριζόμαστε σε ένα φευγαλέο κοίταγμα των ανθρώπων με αναπηρία.

Ίσως για το καλό τελικό αποτέλεσμα να μη χρειάζονται απαραιτήτως γνώσεις και πείρα, ίσως να προέχει το κέφι, το μεράκι, η υπομονή, η συστηματική δουλειά. Η δύναμη που δίνει στους ανθρώπους η ανάγκη να εκφραστούν.

kosmaskefalos@gmail.com

Πηγή: Εφημερίδα «Η Αυγή»