Η Σταυρούλα και η Παρασκευή είναι δύο αγαπημένες αδελφές που έζησαν προχθές μια μοναδική εμπειρία. Δέχτηκαν στο σπίτι τους, ένα διαμέρισμα στην Άνω Τούμπα Θεσσαλονίκης, την επίσκεψη ηθοποιών του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ), στο πλαίσιο της δράσης «Θέατρο κατ΄ οίκον».

Οι αδερφές Κοκκόρου, με κινητικά προβλήματα και οι δύο, δεν είχαν ποτέ ξανά τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν θεατρική παράσταση και απόλαυσαν με την ψυχή τους τον γνωστό ηθοποιό, Χρήστο Νταρακτσή, σε έναν σπαρταριστό μονόλογο από το βιβλίο των Φεντερίκα Ζαναρντί και Μπρουνέλα Σκίζα, «Αϊ-Βασίλη δεν είσαι εντάξει».

Το «Θέατρο κατ΄ Οίκον απευθύνεται σε άτομα που είναι ακινητοποιημένα στο σπίτι τους λόγω προβλημάτων υγείας ή λόγω ηλικίας. Οι ηθοποιοί παρουσιάζουν σύντομα δρώμενα, διαβάζουν βιβλία, εκτελούν μονολόγους ή ακόμη και διαδραστικές παραστάσεις.

«Ξεκίνησε πριν από 2,5 χρόνια και τότε δεν φανταζόμασταν την απήχηση που θα είχε. Οι θεατές αισθάνονται ότι αποτελούν μέλος μιας κοινότητας και εμείς ότι προσφέρουμε κάτι πολύ σπουδαίο», λέει στο «Έθνος της Κυριακής» ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Σωτήρης Χατζάκης, αποκαλύπτοντας ότι με την καινούργια χρονιά η δράση θα επεκταθεί και σε άλλες πόλεις της Βορείου Ελλάδος.

Οι δύο αδελφές, συμμετέχοντας στο δρώμενο, αρχικά τα… έχωσαν στον Αϊ-Βασίλη και του φώναξαν «Αϊ-Βασίλη δεν είσαι εντάξει». Μετά βέβαια μαλάκωσαν, του γλυκομίλησαν και του έδωσαν τις παραγγελίες τους. Βιβλία ελληνικής λογοτεχνίας -κατά προτίμηση αισθηματικά- για τη Σταυρούλα και ένα ασημένιο, εντυπωσιακό ρολόι για την Παρασκευή.

Παράπονα. Ο Χρ. Νταρακτσής υποδύθηκε τον Πίτερ, έναν πιτσιρικά που είχε παράπονα από τον Αϊ-Βασίλη, γιατί πέρυσι δεν του έφερε τα παιχνίδια που ζήτησε, αλλά ρούχα, και κάλεσε τη Σταυρούλα και την Παρασκευή να πουν τα δικά τους παράπονα, τα όνειρα και τις παραγγελίες τους.

«Μη με παρεξηγήσετε, εγώ πιστεύω στον Αϊ-Βασίλη. Και πέρα από τα γνωστά, αγάπη, υγεία και ευτυχία σε όλο τον κόσμο, θέλω να μου φέρει μερικά λογοτεχνικά βιβλία, όχι της Λένας Μαντά, τα έχω όλα, για να περνάω τα βράδια του χειμώνα», λέει η Σταυρούλα και σκύβει το κεφάλι από ντροπή, που στα 47 της χρόνια πιστεύει ακόμη στην ύπαρξή του.

Η Παρασκευή είναι πιο λιγομίλητη και παρότι έχει τρία ασημένια ρολόγια χεριού, θέλει ένα ακόμη, γιατί το ασήμι τη θαμπώνει και τονώνει την κοκεταρία της.

«Εδώ συμβαίνει κάτι σημαντικό. Εμείς είμαστε ο αέρας και η επαφή με τον έξω κόσμο γι΄ αυτά τα δύο κορίτσια. Η προσωπική επαφή με τέτοιους ανθρώπους μάς δίνει δύναμη, μας κάνει ΄΄κομάντο΄΄, μετά από αυτό το δωμάτιο δεν μας φοβίζει καμία σκηνή, μικρή ή μεγάλη.

Όταν έχεις τον θεατή σε απόσταση αναπνοής και μαζεύεις τις αντιδράσεις του, τότε δεν φοβάσαι να εκτεθείς σε κανένα θεατρικό περιβάλλον», μας λέει ο Χρήστος Νταρακτσής, που έπειτα από μια πετυχημένη πορεία στο θέατρο και στην τηλεόραση στην Αθήνα, βρίσκεται εδώ και τρία χρόνια στο δυναμικό του ΚΘΒΕ.

Πώς επιλέγονται οι θεατές

«Πηγαίνουμε σε άτομα που μας έχουν συστήσει οι δήμοι ή οι συνεργαζόμενοι φορείς»

Στο «Θέατρο κατ΄ Οίκον» συμμετέχουν πολλοί ηθοποιοί του Κρατικού και η ομάδα δεν είναι σταθερή, εξαρτάται από τις υποχρεώσεις του καθενός. Η δράση ασχολείται με επισκέψεις προσωπικές σε μεμονωμένα άτομα ή ευπαθείς ομάδες και οι θεατές επιλέγονται μέσα από τη συνεργασία με δήμους, μονάδες κοινωνικής φροντίδας, σωφρονιστικά ιδρύματα, θεραπευτικές κοινότητες, ΚΑΠΗ, αλλά και την Ελληνική Εταιρεία Νόσου Aλτσχάιμερ. Σε άτομα της τελευταίας κατηγορίας και σε συνεργασία με την Εταιρεία, έχουν δοθεί στους ηθοποιούς συγκεκριμένα κείμενα, τα οποία και διαβάζουν στους ασθενείς. «Πηγαίνουμε πάντα σε σπίτια που μας έχουν συστήσει οι δήμοι ή οι συνεργαζόμενοι φορείς.

Δεν είναι εύκολο να δεχτούμε πρόσκληση από άτομα που δεν ξέρουμε ή δεν ξέρει κάποιος φορέας, γιατί μπορεί να βρεθούμε μπροστά σε δύσκολες καταστάσεις ή να επιδεινώσουμε μια ήδη δύσκολη περίπτωση», λέει η υπεύθυνη παραγωγής, Χρ. Ζαχαροπούλου.

Οι ηθοποιοί είναι και λίγο ψυχοθεραπευτές για τους «θεατές». Ακούν το πρόβλημά τους, τα όνειρά τους, τον αγώνα που κάνουν για να έχουν μια ποιότητα ζωής. Εκεί ωστόσο που συγκλονίζονται είναι όταν τα άτομα αυτά τους εξομολογούνται πως θέλουν να πάνε στο θέατρο ή όταν τους ζητούν να πάνε ξανά και ξανά.

Συνήθως βέβαια το «Θέατρο κατ΄ Οίκον» κάνει τακτικές επισκέψεις μέσα στη χρονιά στα συγκεκριμένα σπίτια και τα μέλη του αναπτύσσουν σχέσεις φιλικές με το ιδιαίτερο κοινό τους. «Κατ΄ αρχήν είσαι τελείως γυμνός: χωρίς σκηνικό, κοστούμι, μακιγιάζ, φώτα να σε προβάλλουν ή να σε κρύβουν, υπάρχεις μόνο εσύ, ο ΄΄άλλος΄΄ και η ιστορία που θα του αφηγηθείς.

Γιατί στο θέατρο αυτό κάνουμε, αφηγούμαστε ιστορίες και φιλοδοξούμε να φύγει ο θεατής έστω και ελάχιστα “αλλοιωμένος” από την ιστορία μας.

Αγγίζεις τον θεατή σου, αφουγκράζεσαι πότε σε πιστεύει και σου έχει παραδοθεί και πότε τον έχασες και σε βαριέται», λέει η Στέλλα Ράπτη από τους συντονιστές δράσης και προσθέτει: «Οι ηλικιωμένοι πάντα χαίρονται. Οι νεότεροι λαχταρούν. Τα παιδάκια (με ασθένειες νοητικές ή σωματικές)
σε αποστομώνουν.

Όταν φεύγεις ξέρεις έχεις προσφέρει κάτι σημαντικό. Έχεις αγγίξει μια ανθρώπινη ύπαρξη που σε κάλεσε στο σπίτι της, γιατί σε έχει ανάγκη».

ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ

Πηγή: Εφημερίδα «Έθνος»