ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ ΠΟΛΥΜΕΣΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ – Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία του Θωμά Γκογκορώση- ΠΜΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ του ΠΑ.Δ.Α. – Μέρος 3ο
Κεφάλαιο 1ο – Αναπηρία
1.1 Εννοιολογικός προσδιορισμός
Ο όρος «αναπηρία» χρησιμοποιείται συνήθως σε διάφορα πλαίσια όπως το δίκαιο, τα έγγραφα πολιτικής, η κλινική και εκπαιδευτική πρακτική και η καθημερινή γλώσσα. Εξυπηρετεί διαφορετικές λειτουργίες, όπως η οριοθέτηση των προστατευτικών μέτρων κατά των διακρίσεων, ο καθορισμός κριτηρίων επιλεξιμότητας για κρατικά χρηματοδοτούμενα επιδόματα, η προσαρμογή των παροχών εκπαίδευσης ή η χρήση ως κομβικό σημείο για την κοινωνική και πολιτική υπεράσπιση. Κατά καιρούς, ο όρος υποδηλώνει διαφορετικά πράγματα όταν εκτελεί την ίδια λειτουργία σε διαφορετικά μέρη ή στο ίδιο μέρος σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Έτσι, παρά την ευρεία χρήση του όρου, η «αναπηρία» δεν έχει καθολικά αποδεκτό νόημα. Αντίθετα, η ερμηνεία του προκαλεί συνεχή συζήτηση και διαμάχη(Goldiner, 2022).
Ο όρος «αναπηρία» γενικά χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει μια μεγάλη ποικιλία βλαβών, περιορισμών και περιορισμών στις δραστηριότητες και τη συμμετοχή λόγω οποιασδήποτε αιτίας, που εντοπίζονται κυρίως στο μεμονωμένο άτομο(Fountoulakis, 2022).Σε ορισμένα πλαίσια, η αναπηρία αντιμετωπίζεται με όρους ιατρικών καταστάσεων που χρήζουν θεραπείας ενώ σε άλλα θεωρείται ως αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης μεταξύ βλαβών και περιβαλλοντικών συνθηκών (Taylor, 2018).
Σύμφωνα με τη Διεθνή Ταξινόμηση της Λειτουργικότητας, της Αναπηρίας και της Υγείας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ, 2001), η αναπηρία αποδίδεται ως μια σύνθετη έννοια με πολλαπλές διαστάσεις. Η αναπηρία αποτελεί «το γενικό όρο για τις βλάβες, τους περιορισμούς της δραστηριότητας και τους περιορισμούς συμμετοχής, που αναφέρεται στις αρνητικές πτυχές της αλληλεπίδρασης μεταξύ ενός ατόμου (με μια πάθηση υγείας) και των συγκυριακών παραγόντων αυτού του ατόμου (περιβαλλοντικοί και προσωπικοί παράγοντες)». Σύμφωνα με τον ορισμό αυτό, η αναπηρία δεν ισοδυναμεί με την ιατρική έννοια του σώματος ή της λειτουργικής αναπηρίας, αλλά αναφέρεται στην αλληλεπίδραση ατόμου και περιβάλλοντος (Vornholt et al., 2018).
Η αναπηρία, ορίζεται επίσης ως μια χρόνια βλάβη που επηρεάζει σημαντικά την καθημερινή ζωή ενός δεδομένου ατόμου(Hartblay, 2020), ενώ, όπως αναφέρεται από τους McCormackκαιCollins (2012), οι Darling και Heckert (2010) περιέγραψαν δύο διαστάσεις της αναπηρίας, τη συμμετοχή στην αναπηρία και τον προσανατολισμό στην αναπηρία. Η συμμετοχή στην αναπηρία σχετίζεται με την πρόσβαση και τη δέσμευση ενός ατόμου σε δραστηριότητες, ενώ ο προσανατολισμός στην αναπηρία περιλαμβάνει τρεις διαφορετικές πτυχές, την ταυτότητα της αναπηρίας, τη συμμόρφωση σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο αναπηρίας και τη συμμετοχή στον ακτιβισμό για τα δικαιώματα της αναπηρίας(McCormack and Collins, 2012).
