ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ ΠΟΛΥΜΕΣΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ – Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία του Θωμά Γκογκορώση- ΠΜΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ του ΠΑ.Δ.Α. – Μέρος 7ο
1.2.3 Το μοντέλο ταυτότητας της αναπηρίας
Το μοντέλο ταυτότητας της αναπηρίας (identitymodel) είναι ένα ευρέως γνωστό μοντέλο που έχει κάποιες συσχετίσεις με το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας, ιδιαίτερα για τη βάση των κοινωνικών κονστρουξιονιστικών ιδεών και την έμφαση στη γλώσσα και το νόημα. Η έμφαση αυτού του μοντέλου είναι στην ταυτότητα του ατόμου με αναπηρία και στην προσωπική εμπειρία της αναπηρίας. Σύμφωνα με το μοντέλο αυτό, η αναπηρία θεωρείται σε μεγάλο βαθμό ως μέρος της ταυτότητας του ατόμου και ως μια θετική πτυχή της ταυτότητας. Στο μοντέλο αυτό, υπάρχει μια ευαισθησία στην ατομική εμπειρία καθώς και μια έντονη απόρριψη της θέασης της αναπηρίας ως τραγωδίας(Priyanti, 2018).
Το μοντέλο αυτό, που μερικές φορές αναφέρεται ως μοντέλο επιβεβαίωσης (affirmationmodel) (Priyanti, 2018),αναπτύσσεται σε ευθεία αντίθεση με μοντέλο «προσωπικής τραγωδίας». Oι εμπειρίες των ατόμων με αναπηρία καταδεικνύουν ότι, η ύπαρξη της αναπηρίας όχι μόνο δεν είναι τραγική, αλλά αντίθετα μπορεί να συνοδεύεται από οφέλη. Εάν, για παράδειγμα, ένα άτομο έχει επαρκείς πόρους, η ικανότητα να εγκαταλείψει τη μισθωτή εργασία και να επιδιώξει την ενασχόληση με προσωπικά ενδιαφέροντα και χόμπι, μετά από ένα ατύχημα, μπορεί να βελτιώσει τη ζωή αυτού του ατόμου. Παρομοίως, τα άτομα με αναπηρία μερικές φορές διαπιστώνουν ότι μπορούν να αποφύγουν την ταξική καταπίεση, την κακοποίηση ή την παραμέληση λόγω της αναπηρίας τους (Swain and French, 2000).
Το μοντέλο αυτό δεν βλέπει τα άτομα με αναπηρία ως μια ομοιογενή ομάδα που κυριαρχείται από μια κοινή ατζέντα. Ωστόσο, τα άτομα με αναπηρία θα μπορούσαν να γίνουν μέρος ενός ευρύτερου αγώνα για να απελευθερωθούν τα ανθρώπινα όντα, σε όλη τους τη σωματική ποικιλομορφία, από καταπιεστικούς κανόνες και διαχειριστικά πρότυπα(Heyman, 2018).
