ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ ΠΟΛΥΜΕΣΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ – Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία του Θωμά Γκογκορώση- ΠΜΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ του ΠΑ.Δ.Α. – Μέρος 9ο

1.2.5      Το ηθικό μοντέλο

Το ηθικό μοντέλο αποτελεί το παλαιότερο μοντέλο αναπηρίας και σύμφωνα με αυτό, τα άτομα με αναπηρία θεωρούνταν αμαρτωλά(Bhanushali, 2007) και η παρούσα αναπηρία αποτελούσε μια δίκαιη τιμωρία για συμπεριφορές του παρελθόντος ή ακόμα και προγονικών συμπεριφορών που παραβιάζουν θρησκευτικά, ηθικά ή κοινωνικά ταμπού, δηλαδή αμαρτίες(Wells-Jensen and Zuber, 2020).

Η αναπηρία θεωρήθηκε ως τιμωρία από τον Θεό για το λάθος Κάρμα που έγινε στο παρελθόν και έτσι τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζονταν ως διαφορετικά, μη έχοντα το δικαίωμα να ζουν στην κυρίαρχη κοινωνία. Δεν δικαιούνται κανένα δικαίωμα στην εκπαίδευση, την κοινωνική ζωή και την απασχόληση που διαθέτουν άλλα μέλη της κοινωνίας. Οι ίδιοι ήταν υπεύθυνοι για αυτό που είναι. Η οικογένεια με ανάπηρο μέλος αντιμετωπιζόταν με καχυποψία. Ούτε η κυβέρνηση ούτε η κοινωνία ασχολήθηκαν με τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν τα άτομα με αναπηρία (Bhanushali, 2007).Το μοντέλο αυτό υποδεικνύει με άλλα λόγια ότι η ίδια η αναπηρία προκύπτει από κάποια μορφή προηγούμενης ηθικά κατακριτέας δράσης και ως εκ τούτου, υποδηλώνει ότι η αναπηρία είναι σκόπιμα αρνητική. Αυτό το μοντέλο καθοδηγείται από την αποδοχή της δικαιολογημένης τιμωρίας και όχι από συμπεριφορές και αποδίδει ευθύνες και υπαιτιότητα στο άτομο(Breen and Forwell, 2021).