ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ ΠΟΛΥΜΕΣΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ – Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία του Θωμά Γκογκορώση- ΠΜΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ του ΠΑ.Δ.Α. – Μέρος 4ο
1.2 Μοντέλα αναπηρίας
Ιστορικά, η έννοια της αναπηρίας έχει κατανοηθεί με ποικίλους τρόπους, με τις εννοιολογήσεις της να επηρεάζονται από επαγγελματικές οργανώσεις και άτομα που έχουν τη δύναμη ή την εξουσία να καθιερώνουν ορισμούς στην κοινωνία και κυριαρχούν στη γνώση σε ένα συγκεκριμένο πεδίο. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας, αρκετά μοντέλα αναπηρίας έχουν υποστεί αλλαγές ή έχουν απορριφθεί λόγω στενόμυαλων αντιλήψεων ή προκατάληψης (Haegele and Hodge, 2016). Για παράδειγμα, η έννοια της αναπηρίας αρχικά πλαισιώθηκε σε θρησκευτικούς λόγους που εντοπίζονται στις πεποιθήσεις της δυτικής ιουδαιοχριστιανικής κοινωνίας. Σε αυτή την εννοιολόγηση, θεωρήθηκε ότι η αναπηρία ήταν μια πράξη ενός ανώτερου όντος και ότι η αναπηρία αυτή εμφανιζόνταν ως ευκαιρία για θαύματα. Η ιουδαιοχριστιανική προοπτική για την αναπηρία εκτοπίστηκε με την επέκταση της ιατρικής και επιστημονικής γνώσης και οι θρησκευτικοί ηγέτες αντικαταστάθηκαν από γιατρούς και επιστήμονες ως «γνωστική αρχή» στις κοινωνικές αξίες και στις θεραπευτικές διαδικασίες(Haegele and Hodge, 2016).
Από τη δεκαετία του 1960, υπάρχουν πλήθος διαφορετικών μοντέλων αναπηρίας στην επιστημονική βιβλιογραφία. Το (βιο)-ιατρικό μοντέλο, το κοινωνικό μοντέλο, το οικονομικό μοντέλο, και άλλα(Degener, 2016). Όλα αυτά τα μοντέλα προσπαθούν να κατανοήσουν και περιστασιακά να εξηγήσουν ή να ορίσουν την αναπηρία(Degener, 2016)και παρόλο που έχουν κατηγορηθεί ότι δεν στοχάζονται στην πραγματική ζωή και ότι ενθαρρύνουν περιορισμένες και στενές απόψεις για την αναπηρία, παρέχουν ένα πλαίσιο για την κατανόηση αυτής. Επίσης, παρέχουν μια εικόνα για τις στάσεις, τις αντιλήψεις και τις προκαταλήψεις που έχει η κοινωνία απέναντι στα μέλη της με αναπηρία. Έτσι τα μοντέλα αναπηρίας αποκαλύπτουν τους τρόπους με τους οποίους η κοινωνία αντιλαμβάνεται τα άτομα με αναπηρία και παρέχει ή περιορίζει παροχές και δικαιώματα σε μορφή αγαθών και υπηρεσιών, οικονομικής επιρροής, πολιτικής δύναμης και ισότητας ευκαιριών για τα άτομα με αναπηρία(Sibanda, 2015).
