ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ ΠΟΛΥΜΕΣΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ – Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία του Θωμά Γκογκορώση- ΠΜΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ του ΠΑ.Δ.Α. – Μέρος 5ο

1.2.1      (Βιο)-Ιατρικό μοντέλο της αναπηρίας

Το μοντέλο χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες. Ο Bickenbachτο 1993 όρισε το βιοϊατρικό μοντέλο της αναπηρίας ως «Η πιο κοινή πεποίθηση για (αυτό το μοντέλο) την αναπηρία είναι ότι περιλαμβάνει ελάττωμα, ανεπάρκεια, δυσλειτουργία, ανωμαλία, αποτυχία ή ιατρικό «πρόβλημα» που εντοπίζεται μέσα στο άτομο. Πιστεύουμε ότι είναι τόσο προφανές ώστε να μην αμφισβητείται σοβαρά ότι η αναπηρία είναι χαρακτηριστικό ενός ελαττωματικού ατόμου, κάποιου που είναι λειτουργικά περιορισμένος ή ανατομικά ανώμαλος, άρρωστος, κάποιου που δεν είναι ούτε αρτιμελής, ούτε υγιής, σε καλή κατάσταση ή άνθηση, κάποιου που είναι βιολογικά κατώτερος ή υποφυσιολογικός»(Riggaretal., 2003).

Πρόκειται δηλαδή για ελάττωμα ή αποτυχία ενός σωματικού συστήματος και ως εκ τούτου είναι εγγενώς μη φυσιολογική και παθολογική(Retief and Letšosa, 2018).Κάθε ενέργεια που αναλαμβάνεται, δηλαδή ενέργεια σχετιζόμενη με ιατρική θεραπεία ή φυσική αποκατάσταση, αποσκοπεί στη μεγιστοποίηση της ικανότητας του ατόμου για προσαρμογή στο περιβάλλον(Zajadacz, 2015). Το μοντέλο αυτό της αναπηρίας αναφέρεται μερικές φορές και ως μοντέλο «προσωπικής τραγωδίας», επειδή ορίζει την αναπηρία με θεμελιωδώς αρνητικό τρόπο. Η αναπηρία θεωρείται αντικειμενικά κακή, ως μια αξιολύπητη κατάσταση, «μια προσωπική τραγωδία τόσο για το άτομο όσο και για την οικογένειά του, κάτι που πρέπει να προληφθεί και, αν είναι δυνατόν, να θεραπευτεί»(Retief and Letšosa, 2018).