Τα θεωρητικά μοντέλα που αναπτύχθηκαν για τις οικογένειες παιδιών με ειδικές ανάγκες – Διπλωματική Εργασία του Σπυρίδωνα Λιάγκα – Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Π.Μ.Σ. Επιστήμες της Αγωγής μέσω Καινοτόμων Τεχνολογιών και Βιοϊατρικών Προσεγγίσεων – Μέρος 4ο

Δεκ 24, 2024 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Τα θεωρητικά μοντέλα που αναπτύχθηκαν για τις οικογένειες παιδιών με ειδικές ανάγκες – Διπλωματική Εργασία του Σπυρίδωνα Λιάγκα – Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Π.Μ.Σ. Επιστήμες της Αγωγής μέσω Καινοτόμων Τεχνολογιών και Βιοϊατρικών Προσεγγίσεων – Μέρος 4ο

 

1.2         Ιστορική Αναδρομή

 

Παλαιότερα τα παιδιά με ειδικές ανάγκες δεν είχαν την ίδια αντιμετώπιση από την κοινωνία, ακόμα και από την ίδια την οικογένειά τους. Αντιθέτως, ένιωθαν έντονα την περιθωριοποίηση και τον αποκλεισμό, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να βρίσκονται στο περιθώριο δίχως καμία εξέλιξη στη ζωή τους. Υπήρχαν περιπτώσεις, στις οποίες οι γονείς έκρυβαν τα παιδιά τους, διότι θεωρούσαν, ότι θα στιγματιστούν. Αυτά τα παιδιά δεν είχαν την ίδια αντιμετώπιση σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά που δεν είχαν παρουσιάσει οποιαδήποτε δυσκολία (Σακκούλα και Κουρέα, 2020).

Παρόλα αυτά, η αντιμετώπιση αυτών των ατόμων κατά τα έτη έχει περάσει από διάφορες διακυμάνσεις. Η διαδρομή της εξέλιξης ως προς την αντιμετώπιση και την διαχείριση των παιδιών με ειδικές ανάγκες, δεν αποτέλεσε εύκολο ζήτημα τόσο για την κοινωνία όσο και για το οικογενειακό περιβάλλον αυτών των παιδιών. Οι γονείς δεν γνώριζαν πώς μπορούν να βοηθήσουν το παιδί τους, αλλά ακόμα και η ίδια η κοινωνία δεν ήτο προετοιμασμένη να βοηθήσει και να αποδεχτεί την διαφορετικότητα αυτών των παιδιών (Γατσώτης, 2021).

Ειδικότερα, τη δεκαετία του ’70 η οποία χαρακτηρίζεται ως καθοριστική, καθώς οι νόμοι που ψηφίστηκαν σε πολλές χώρες εξασφάλισαν το δικαίωμα στην εκπαίδευση για τα άτομα με αναπηρίες. Αυτό ήταν ένα μεγάλο βήμα προς την ισότητα και την ένταξη αυτών των ατόμων. Άλλο ένα σημαντικό γεγονός, αποτελεί η Δήλωση της Σαλαμάνκα το 1994, καθώς δόθηκε ιδιαίτερη σημασία για την ενσωμάτωση της εκπαίδευσης και έθεσε τις βάσεις για μια πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση στην εκπαίδευση (Γατσώτης,2021).

Φτάνοντας στον 21ο αιώνα, οι Στόχοι Αειφόρου Ανάπτυξης του ΟΗΕ έχουν ενισχύσει την παγκόσμια δέσμευση για την παροχή ποιοτικής εκπαίδευσης προς όλους, με έμφαση στην ισότητα και την ένταξη. Όπως επίσης, η τεχνολογική εξέλιξη αποτελεί άλλο ένα βοηθητικό εργαλείο για την βελτίωση της ειδικής αγωγής (Γατσώτης,2021).

Ωστόσο, παρά την πρόοδο, υπάρχουν ακόμα πολλές προκλήσεις. Η παγκόσμια κοινότητα αντιμετωπίζει την ανάγκη για βελτίωση της πρόσβασης στην εκπαίδευση, την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών, και την ενσωμάτωση της τεχνολογίας σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης. Η ειδική αγωγή είναι ένας τομέας σε συνεχή κίνηση, που αναζητά νέους τρόπους για να κάνει την εκπαίδευση πιο προσβάσιμη και σημαντική για κάθε μαθητή. Η προσπάθεια για έναν πιο δίκαιο και ισότιμο εκπαιδευτικό κόσμο συνεχίζεται (Σακκούλα και Κουρέα, 2020).

Μετάβαση στο περιεχόμενο