3.3 Θεωρητικές προσεγγίσεις για τη σύνδεση οικογένειας – εκπαιδευτικού πλαισίου (Α μέρος)
Στις τελευταίες δεκαετίες, η σχέση μεταξύ οικογένειας και σχολείου έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία, καθώς φαίνεται να επηρεάζει θετικά την εκπαιδευτική πορεία των μαθητών. Παρόλο που η σχέση αυτή είναι πολύπλοκη και δεν έχει ακόμα κατανοηθεί πλήρως, οι έρευνες δείχνουν ότι η ενεργή συμμετοχή των οικογενειών στην εκπαίδευση των παιδιών τους συνδέεται με καλύτερη σχολική επίδοση, υψηλότερα ποσοστά αποφοίτησης, και γενικότερη βελτίωση της σχολικής εμπειρίας. Γι’ αυτό, πολλές κυβερνήσεις ενθαρρύνουν τη συνεργασία μεταξύ σχολείων, οικογενειών και κοινοτήτων, προκειμένου να ενισχύσουν αυτή τη θετική δυναμική (Al-Madhi,2019).
Κατά την έρευνα των Kim και Sheridan το 2015, αναδείχθηκε ότι, παρόλο που υπάρχει γενική συναίνεση για την αξία της σχέσης μεταξύ οικογένειας και σχολείου, δεν υπάρχει η ίδια συμφωνία στο πώς ακριβώς πρέπει να κατανοηθεί και να οριστεί αυτή η σχέση. Υπάρχουν διαφορές στη χρήση των όρων, με διάφορους ερευνητές να χρησιμοποιούν διαφορετικές εκφράσεις για να περιγράψουν την ίδια έννοια. Επιπλέον, μερικοί ενδέχεται να επικεντρώνονται σε μονοδιάστατες προσεγγίσεις, αγνοώντας την πληρότητα και την πολυδιάστατη φύση των σχέσεων αυτών, όπως για παράδειγμα το να εστιάζουν μόνο στην επικοινωνία μεταξύ σχολείου και γονέων (Kim & Sheridan,2015).
Σύμφωνα με την έρευνα των Kim και Sheridan το 2015, οι σχέσεις μεταξύ οικογένειας και σχολείου πρέπει να παρουσιάζουν δύο βασικά χαρακτηριστικά:
1) Αμοιβαία Συμμετοχή: Γονείς και δάσκαλοι συμμετέχουν αμοιβαία στην εκπαιδευτική διαδικασία.
2) Στόχος Υποστήριξης: Οι προσπάθειες στοχεύουν στην υποστήριξη της μάθησης και της θετικής ανάπτυξης των μαθητών.
Οι γονείς μπορούν να συμμετέχουν με διάφορους τρόπους:
1) Συμπεριφορική Δέσμευση: Παρακολούθηση σχολικών συνεδρίων, εργασία με τα παιδιά τους για την εργασία ή συζήτηση για το σχολείο.
2) Γνωστική Δέσμευση: Στάσεις γονέων, πεποιθήσεις, φιλοδοξίες για την εκπαίδευση των παιδιών τους.
3) Δέσμευση Σχέσεων: Δημιουργία θετικών σχέσεων με το σχολικό προσωπικό.
Οι δάσκαλοι επίσης μπορούν να εμπλακούν με παρόμοιους τρόπους, προσπαθώντας να προωθήσουν την ακαδημαϊκή, κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη των μαθητών (Kim & Sheridan, 2015).
Οι Edwards και Kutaka (2015) εξετάζουν την ορολογία που χρησιμοποιείται για να περιγράψουν τη σχέση μεταξύ οικογένειας και σχολείου, επικεντρώνοντας σε τρεις βασικούς όρους: εμπλοκή, δέσμευση και συνεργασία. Ο όρος “συμμετοχή” αποτελεί έναν ευρύ όρο που περιλαμβάνει διάφορους τύπους δραστηριοτήτων που οι γονείς χρησιμοποιούν για να συνδεθούν με τα σχολεία, ανταποκρινόμενοι στις ανάγκες του σχολικού προσωπικού (Edwards & Kutaka,2015).
Οι Joyce Epstein και Kutaka (2015) προτείνουν ένα πλαίσιο που αναγνωρίζει έξι διαφορετικούς τύπους γονικής συμμετοχής στη σχολική ζωή:
- Γονέας: Οι οικογένειες δημιουργούν περιβάλλοντα στο σπίτι για να υποστηρίξουν τη μάθηση των παιδιών, παρέχοντας σχολικά είδη, γενική υποστήριξη και επίβλεψη.
- Επικοινωνία: Αποτελεσματικές μορφές επικοινωνίας μεταξύ σχολείου και οικογένειας σχετικά με τα σχολικά προγράμματα και την πρόοδο των παιδιών.
- Εθελοντισμός: Στρατολόγηση και οργάνωση της βοήθειας και υποστήριξης γονέων στο σχολείο.
- Εκμάθηση στο Σπίτι: Παροχή πληροφοριών και ιδεών στις οικογένειες για το πώς να βοηθήσουν τα παιδιά στο σπίτι με τις σχολικές εργασίες και άλλες μαθησιακές δραστηριότητες.
- Λήψη Αποφάσεων: Συμπερίληψη των γονέων στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων στο σχολείο και ενθάρρυνση τους να αναλάβουν ηγετικούς ρόλους, διακυβέρνησης και υπεράσπισης.
- Συνεργασία με την Κοινότητα: Εντοπισμός και ενσωμάτωση πόρων και υπηρεσιών από την κοινότητα για να ενισχύσει τα σχολικά προγράμματα και τη μάθηση των μαθητών (Joyce et.al.,2018).