3.2. Η αποδοχή της αναπηρίας και η επίδρασή της στους στόχους και στην ευεξία
Το να αποδεχτεί ένας άνθρωπος την αναπηρία του σημαίνει ότι αρχίζει και την βλέπει σαν ένα πλήρως ενσωματωμένο κομμάτι του εαυτού του και της ζωής του (Chan et al., 2009). Συνεπάγεται ακόμα ότι παύει να μπαίνει στη διαδικασία σύγκρισης με άλλους (Wright, 1983) και ότι προσαρμόζεται πλήρως στη νέα του κατάσταση (Park, 2019) έχοντας αποδεχτεί την απώλεια που υπέστη (Keany & Glueckauf, 1993). Αν η αναπηρία είναι σωματική, μέρος της προσαρμογής είναι και η αποδοχή της αυτοεικόνας με την παράλληλη μείωση της αξίας που της αποδίδεται από το άτομο και την απόδοση μεγαλύτερης αξίας σε άλλες ικανότητες (Wright, 1983). Είναι δηλαδή υψίστης σημασίας να θεωρεί ότι έχει κι άλλα σπουδαία χαρακτηριστικά και να μην καθορίζεται αποκλειστικά από την αναπηρία του (Nicholls et al., 2012). Αν δεν αποδεχτεί την αναπηρία του τότε δεν θα μπορεί να συνεχίσει να ζει μια ευτυχισμένη και παραγωγική ζωή γιατί δε θα αποδέχεται τις νέες συνθήκες της ζωής του και θα παραβλέπει όλα τα δυνατά του σημεία και όλες του τις ικανότητες, σε αντίθεση με τα άτομα που έχουν φτάσει στην αποδοχή (Park, 2019).
Η αποδοχή της αναπηρίας ασκεί καθοριστική επίδραση στη διαδικασία της στοχοθεσίας των ΑμεΑ (Livneh & Antonak, 2005). Κι αυτό γιατί όταν έρχεται κανείς αντιμέτωπος με μια αναπηρία είναι απαραίτητο να αποδεχθεί τη νέα του αυτοεικόνα (Κλεφτάρας, 2006), να συμφιλιωθεί γνωστικά και συναισθηματικά με τη νέα του κατάσταση, να αναδιοργανωθεί και να επαναπροσδιορίσει τα σημαντικά πράγματα που δίνουν νόημα στη ζωή του (Livneh & Antonak, 2005). Όλα αυτά αλλάζουν και τον προσανατολισμό στους στόχους που είχε το άτομο ωθώντας το να αναθεωρήσει τους στόχους που είχε μέχρι στιγμής και να αναζητήσει διαφορετικούς προσωπικούς, επαγγελματικούς, κοινωνικούς και άλλους στόχους σε σχέση με αυτούς που είχε πριν την αναπηρία (Livneh & Antonak, 2005). Έτσι πιθανότατα μετά από μια αναπηρία θα μπορούσε να αλλάξει και ο προσανατολισμός στόχων από εξωγενείς σε ενδογενείς ή το αντίστροφο.
Αυτή η ψυχολογική προσαρμογή στη νέα πραγματικότητα που φέρνει η αναπηρία επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής και τα επίπεδα ψυχικής ευημερίας των ΑμεΑ (Park, 2019· Snead & Davis, 2002). Όσο περισσότερο αποδέχεται ένας άνθρωπος με αναπηρία την κατάστασή του και όσο καλύτερα προσαρμοσμένος είναι σε αυτήν τόσο πιο υγιής σωματικά και ψυχικά είναι (Snead & Davis, 2002). Γι’ αυτό και οι άνθρωποι με συγγενή αναπηρία που συνήθως την αποδέχονται πλήρως αντιμετωπίζοντάς την ως αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς τους είναι περισσότερο ευτυχισμένοι από αυτούς που την αποκτάνε αργότερα (Bogart, 2014). Επομένως, η αποδοχή της αναπηρίας σχετίζεται άμεσα με την ευεξία.
