Στο πλαίσιο της διεθνούς βιβλιογραφίας έχουν αναπτυχθεί τέσσερα βασικά μοντέλα ερμηνείας της αναπηρίας (Kaplan, 2000):

• Ηθικό μοντέλο (Moral model): Στο πλαίσιο του εν λόγω μοντέλου, η αναπηρία γίνεται αντιληπτή ως συνέπεια κάποιας σοβαρής αμαρτίας ή ντροπής. Φυσικά, το εν λόγω μοντέλο συνιστά μία παλαιότερη ερμηνευτική προσέγγιση της αναπηρίας, όταν αυτή συνεπαγόταν τη βίωση συναισθημάτων ενοχής ή ντροπής εκ μέρους του ατόμου ή/και του οικογενειακού του περιβάλλοντος με αποτέλεσμα το άτομο να αποκόπτεται από την κοινωνία και να στερείται του δικαιώματος στη μόρφωση
• Ιατρικό µοντέλο (Medical model): Κατά το ιατρικό μοντέλο, το οποίο αναπτύχθηκε κατά τον 19ο αιώνα, η αναπηρία γίνεται αντιληπτή ως κάποια ασθένεια η οποία χρήζει θεραπείας. Στο πλαίσιο αυτό, δε γίνεται αντιληπτή η ευθύνη της κοινωνίας απέναντι στα άτομα με αναπηρία αφού προτάσσεται ο ρόλος των ατομικών του χαρακτηριστικών και η αντίληψη ότι η αναπηρία επιδέχεται θεραπείας.
• Μοντέλο της αποκατάστασης (Rehabillllitation model): Πρόκειται για ένα μοντέλο άμεσα συνδεδεμένο με το ιατρικό μοντέλο ερμηνείας, στο πλαίσιο του οποίου η αναπηρία γίνεται αντιληπτή ως ελάττωμα. Το εν λόγω μοντέλο αναπτύχθηκε κατά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ως συνέπεια της ανάγκης κοινωνικής ένταξης των στρατιωτών που είχαν αποκτήσει κάποια αναπηρία
• Αναπηρικό µοντέλο (Disability model): Στο πλαίσιο του αναπηρικού μοντέλου, το οποίο αναπτύχθηκε μετά τη δεκαετία του 1960, η αναπηρία γίνεται αντιληπτή ως συνέπεια κυρίαρχων απόψεων των µελών της κοινωνίας, της απουσίας υπηρεσιών και δομών κατάλληλης υποστήριξης και ως συνέπεια διαδεδομένων στερεοτύπων και προκαταλήψεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι το εν λόγω μοντέλο βρίσκεται σε συμφωνία με τα κοινωνικά κινήματα που αναπτύχθηκαν για την υποστήριξη των ατόμων με αναπηρία, δηλαδή το κίνημα για τα δικαιώματα των αναπήρων (disability rights movement) και το κίνημα για ανεξάρτητη διαβίωση (independent living movement).