«Τα δικαιώματα των ατόμων με ειδικές ανάγκες στην εργασία, στην εκπαίδευση και στην υγειονομική περίθαλψη. Ο ρόλος του φυσικοθεραπευτή και βιοηθικά διλήμματα»-Μεταπτυχιακή Εργασία της Σοφίας Πασβάντη-Τμήμα Ιατρικής, Σχολή Επιστημών Υγείας, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης-ΠΜΣ Βιοηθικής-Μέρος 16ο

Νοέ 5, 2026 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Στο πλαίσιο της Ατζέντας 2030 για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη και τους 17 Στόχους για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη που αναπτύχθηκαν από τον ΟΗΕ, κεντρικό ρόλο έχει η ενσωμάτωση της αναπηρίας στις σχεδιαζόμενες πολιτικές για την αειφορία (United Nations, 2017) και την επίτευξη των επιμέρους 17 στόχων (Mishra & Huber, 2019). Κατά συνέπεια, η αναγνώριση της ανάγκης ένταξης των ΑμεΑ στην αγορά εργασίας κατέχει κεντρική θέση στο στρατηγικό σχεδιασμό των κρατών- μελών (United Nations, 2017; Mishra & Huber, 2019). Πιο αναλυτικά, λαμβάνοντας υπόψιν ότι η ύπαρξη κάποιου είδους αναπηρίας λειτουργεί ανασταλτικά στην πλήρη συμμετοχή των ΑμεΑ σε διάφορες πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας (Baart & Taaka, 2017; Rohweder, 2014), ο Στόχος Βιώσιμης Ανάπτυξης 8.5 κάνει λόγο για την ανάγκη επιδίωξης της «πλήρους και παραγωγικής απασχόλησης και αξιοπρεπούς εργασίας για όλους ως το 2030 (United Nations, 2017). Για την επίτευξη του στόχου αυτού οι εργοδότες καλούνται να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για τη διασφάλιση της πλήρους, ενεργούς και ισότιμης πρόσβασης των ΑμεΑ στην αγορά εργασίας (Verulana & Bedianashvili, 2021).

Η προώθηση πολυάριθμων μεταρρυθμίσεων και μέτρων, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, για την προώθηση της εργασιακής αποκατάστασης των ΑμεΑ αποτελεί σημαντική ένδειξη της κομβικής σημασίας της πλήρους ένταξης των ΑμεΑ στην αγορά εργασίας (Opoku et al.,). Μέσα από τα δεδομένα της διεθνούς βιβλιογραφίας προκύπτει ότι η απασχόληση δεν αποτελεί μόνο παράγοντα εξασφάλισης της οικονομικής αυτονομίας του ατόμου αλλά και ένα κρίσιμο παράγοντα διασφάλισης ενός ικανοποιητικού επιπέδου διαβίωσης μέσω της ενίσχυσης του αισθήματος αυτοδυναμίας (Evans- Lacko & Knapp, 2016) και αξιοπρέπειας (Kett, 2012), ενώ αποτελεί και βασικό μέσο ατομικισμού (Evans- Lacko & Knapp, 2016). Η ευρύτερη συμμετοχή των ΑμεΑ στην αγορά εργασίας λειτουργεί ενισχυτικά στην κοινωνική τους ένταξη, αυξάνοντας, με τον τρόπο αυτό, την ευημερία και την προσωπική τους ικανοποίηση (Evans- Lacko & Knapp, 2016).

Με βάση τα παραπάνω, γίνεται αντιληπτός ο στόχος του άρθρου 27 της Σύμβασης για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (CRPD), το οποίο εστιάζει στο απεριόριστο δικαίωμα εισόδου των ΑμεΑ στην αγορά εργασία και τονίζει την υποχρέωση των κρατικών λειτουργών να προχωρήσουν στην ανάληψη των απαραίτητων πρωτοβουλιών για την άρση κάθε μορφής διάκρισης και ανάπτυξης ενός υποστηρικτικού και δίκαιου εργασιακού περιβάλλοντος για τα ΑμεΑ το οποίο θα του προσφέρει ισότιμες εργασιακές ευκαιρίες με ένα άτομο χωρίς αναπηρίες (Baart & Taaka, 2017).

Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι παρά τη θεσμική κατοχύρωση του δικαιώματος των ΑμεΑ στην εργασία και τα σημαντικά βήματα που έχουν γίνει στην κατεύθυνση αυτή, τα άτομα αυτά αντιμετωπίζουν πληθώρα δυσκολιών κατά την αναζήτησης εργασίας, ενώ η πλήρης και ισότιμη ένταξη τους στην αγορά εργασίας μέσω της ανάπτυξης υποστηρικτικών εργασιακών περιβαλλόντων εξακολουθεί να αποτελεί ζητούμενο ακόμα και στις σύγχρονες κοινωνίες (Chumo et al., 2023).

Μετάβαση στο περιεχόμενο