ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΚΟ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ: Οι πολύ αποκαλυπτικές παρεμβάσεις που έγιναν από ανθρώπους που δίνουν μάχη για να σταθούν στο πλευρό των παιδιών
Παραθέτουμε αποσπάσματα από τις πολύ αποκαλυπτικές παρεμβάσεις που έγιναν στο πλαίσιο της σύσκεψης που διοργάνωσε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ για τα προβλήματα των Ειδικών Σχολείων.
Δεν μπορεί να είναι αυτή η Ειδική Αγωγή το 2024 και δεν μπορούμε να καθίσουμε στα αυγά μας!
Την κατάσταση στο 1ο Ειδικό Νηπιαγωγείο Πειραιά, το μοναδικό Ειδικό Νηπιαγωγείο της πόλης όπου υπάρχουν τρία Ειδικά Δημοτικά σχολεία, περιέγραψε η προϊσταμένη του Ελένη Σπύρου, αναφερόμενη φυσικά και στο θέμα της δίωξης του προσωπικού του νηπιαγωγείου επειδή… τόλμησε να διαμαρτυρηθεί για τις ελλείψεις στο σχολείο!
«Κάθε χρόνο οι εκπαιδευτικοί και το προσωπικό του σχολείου είναι σαν να ζούμε τη “μέρα της μαρμότας”», είπε χαρακτηριστικά η προϊσταμένη αναφερόμενη στον διαρκώς αυξανόμενο αριθμό των μαθητών, την έλλειψη οργανικών θέσεων αρχικά (πέρα από δυο νηπιαγωγούς), τα 50 τμ του χώρου που δεν φτάνουν για τις ανάγκες σε αίθουσες διδασκαλίας και θεραπειών, τη μεταφορά μαθητών που είναι υπό διαπραγμάτευση με την Περιφέρεια σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς…
«Χαρτοπόλεμος, τηλέφωνα και επισκέψεις στο σχολείο κάθε χρόνο για κάθε ένα από αυτά τα κρίσιμα ζητήματα για τη λειτουργία του νηπιαγωγείου, την ασφάλεια και την ολόπλευρη στήριξη των μαθητών μας», είπε η προϊσταμένη αναφερόμενη και στις απαντήσεις που έπαιρναν από τους αρμόδιους, περί έλλειψης χρημάτων, οικοπέδων κ.λπ. τόνισε: «Η απάντηση όμως που με θύμωσε πιο πολύ ήταν το “Τι να κάνουμε. Ετσι είναι η ειδική αγωγή”! Δηλαδή χαμηλώστε τα φτερά, αποδεχτείτε την κατάσταση και καθίστε στα αυγά σας… Ε όχι! Δεν μπορεί να είναι αυτή η Ειδική Αγωγή το 2024! Σύγχρονος καιάδας είναι! Και δεν μπορούμε να καθίσουμε στα αυγά μας», είπε.
«Ερχόμαστε αντιμέτωποι -πρόσθεσε- με γονείς που συχνά με μεγάλη δυσκολία και πολύ άγχος φτάνουν στο κατώφλι του σχολείου μας με την πρώτη διάγνωση του παιδιού τους στο χέρι και τη σύσταση από το οικείο ΚΕΔΑΣΥ για ειδικό σχολείο. Και θέλουμε να τους κοιτάμε στα μάτια…
Μέσα από όλη αυτή την προσπάθεια, με πολλές ματαιώσεις και ιδιαίτερα δύσκολη καθημερινότητα στο σχολείο, καταφέραμε φέτος, το 2024 να έχουμε μια νέα αίθουσα στον χώρο του σχολείου και ίδρυση οργανικών θέσεων για ΕΒΠ και κάποιες ειδικότητες ΕΕΠ.
Και ξεκίνησε και φέτος η χρονιά με ακόμα περισσότερους μαθητές αλλά και με ελλείψεις (και οργανικές! αυτή τη φορά) κρίσιμες σε προσωπικό με χαρακτηριστικότερη αυτή του ΕΒΠ καθώς για 19 νήπια εκ των οποίων τα 12 με πάνα και 2 σε αμαξίδιο τοποθετήθηκε στο σχολείο 1 και μοναδική συναδέλφισσα. Και πράξαμε φυσικά το αυτονόητο: Εκφράσαμε την μεγάλη ανησυχία μας στις προϊστάμενες αρχές για την υγεία και την ασφάλεια των μαθητών μας και ζητήσαμε να παρθούν μέτρα. Η απάντηση αυτή τη φορά ήταν Ενορκη Διοικητική Εξέταση για το σύνολο του συλλόγου διδασκόντων του νηπιαγωγείου, με στόχο να κόψει αυτή τη φορά τα φτερά».
Εκπροσωπώντας τους εκπαιδευτικούς που δίνουν καθημερινά τη μάχη για την καλύτερη δυνατή φροντίδα και εκπαίδευση στους μαθητές, μέσα σε πολύ αντίξοες συνθήκες, μίλησε για τη στήριξη που δέχτηκαν από εκπαιδευτικά σωματεία, τη ΔΟΕ, το Εργατικό Κέντρο, αλλά και το ΚΚΕ που κατέθεσε Ερώτηση στη Βουλή ζητώντας την παύση της ΕΔΕ και την κάλυψη των κενών στο σχολείο.
Με αυτοθυσία ως εργαζόμενοι κρατάμε όρθια τα ειδικά σχολεία
Η Γιώτα Πολλάτου, εκπαιδευτικός στο ΕΕΕΚ Αγίου Δημητρίου, μέλος του ΔΣ της Νότιας ΕΛΜΕ και μέλος του ΔΣ του Ενιαίου Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων ΑΜΕΑ Αττικής και νήσων, ξεκίνησε την παρέμβασή της σημειώνοντας ότι είναι ταυτόχρονα εργαζομένη στην Ειδική Αγωγή αλλά και μητέρα τριών παιδιών εκ των όποιων το μεγαλύτερο είναι παιδί με ειδικές ανάγκες. Και περιέγραψε:
«Οι λέξεις είναι πολύ φτωχές για να περιγράψουν την καθημερινότητα των οικογενειών μας και συνάμα την κατάσταση που βιώνουμε ως εργαζόμενοι στα ειδικά σχολειά», είπε και μίλησε για τις ελλείψεις στα σχολεία, το ιδιωτικοποιημένο σύστημα μεταφοράς, την πολύωρη αναμονή των παιδιών στα πούλμαν, προσθέτοντας:
«Στο σχολειό οι προκλήσεις δεν σταματάνε οι μαθητές καλούνται να μπουν σε έναν χώρο αρένα θα τον χαρακτήριζα που δεν έχει καμιά σχέση με ένα δομημένο εξατομικευμένο ή σε μικροομάδα περιβάλλον όπως επιτάσσει η σύγχρονη παιδαγωγική.
Οι ελλείψεις σε προσωπικό και σε χώρους λύνεται σε αρκετά ειδικά σχολειά με συνδιδασκαλίες με ότι αυτό συνεπάγεται για την ηρεμία που απαιτείται για την διεξαγωγή του μαθήματος και των θεραπειών. Λόγω των ελλείψεων σε προσωπικό οι οικογένειες των “δύσκολων, επιθετικών, διαταρακτικών” παιδιών αναγκάζονται να πληρώσουν ιδιωτική παράλληλη στήριξη (…) προκειμένου τα παιδιά τους να φοιτήσουν στο σχολειό γεγονός που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. (…) Εναλλακτικά οι γονείς τα πηγαίνουν στα ιδιωτικά ΚΔΑΠ τα οποία με τη σειρά τους στο όνομα της επιχειρηματικότητας θησαυρίζουν», είπε και πρόσθεσε ότι υπάρχουν μαθητές ειδικά στη δευτεροβάθμια που δεν φοιτούν στα σχολειά τους λόγω των δυσκολιών τους.
«Κατά τη διάρκεια του σχολικού ωραρίου -συνέχισε- πολλά μπορεί να προκύψουν αυτοτραυματισμοί μαθητών, ατυχήματα σε μαθητές, ατυχήματα σε εκπαιδευτικούς. Δηλαδή κάθε μέρα παρακαλάμε να φύγουμε από το σχολειό μας όρθιοι και εμείς άλλα και οι μαθητές μας. Η βαρβαρότητα σε όλο της το μεγαλείο! Με αυτοθυσία εμείς σαν εργαζόμενοι κρατάμε όρθια τα ειδικά σχολειά παίρνοντας στην πλάτη μας την ευθύνη απέναντι στις ανάγκες των μαθητών μας και των οικογενειών τους.
Και η μέρα συνεχίζεται πηγαίνοντας σπίτι ξέροντας ότι και εκεί πρέπει να συνεχίσω να αγωνίζομαι όπως και οι γονείς των μαθητών μου. Να πάει το παιδί στις θεραπείες σε απογευματινά ιδιωτικά κέντρα προπληρώνοντας για τις υπηρεσίες που μας παρέχουν, να πηγαίνει στον ψυχίατρο ή σε οποιονδήποτε άλλο γιατρό χρειάζεται στο ρημαγμένο δημόσιο σύστημα υγείας. Παράλληλα να φροντίζω και την υπόλοιπη οικογένεια μαζί με τον σύντροφό μου ενώ είμαστε σε αποδιοργάνωση και παλεύοντας με νυχιά και με δόντια να αντιμετωπίσουμε όλες τις δυσκολίες.
Κάθε φορά που συναντώ γονείς μαθητών μου ξεκινώ λέγοντας τους ότι κι εγώ είμαι μια από αυτούς δεν είμαι απέναντι άλλα διπλά. Δεν ξεχνώ ποτέ να τους πω ότι ο δρόμος που έχω επιλέξει κι αυτός που είναι ο δικός μας ο δρόμος, ο σίγουρος δρόμος, είναι ο δρόμος του αγώνα, της ταξικής αλληλεγγύης, της ανατροπής αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος».
Βαθιά το χέρι στην τσέπη των εκπαιδευτικών για να υποστηρίξουν τη μαθησιακή διαδικασία
«Χωρίς να θεωρηθώ υπερβολική, για το κράτος θεωρούνται, δυστυχώς, β’ κατηγορίας» τα Ειδικά Σχολεία, είπε στην αρχή της παρέμβασής της η Βανέσα Οικονόμου, δασκάλα στο 10ο Ειδικό Δημοτικό σχολείο Αθηνών, που αρχικά περιέγραψε το σοβαρό στεγαστικό πρόβλημα του σχολείου της:
«Το 10ο Ειδικό, όπως και άλλες 5 σχολικές μονάδες (12θεσιο, 3θέσιο, 1θέσιο Πειραματικό ΔΣ, 26ο Γυμνάσιο και 26ο ΓΕΛ) στεγάζονται στο Μαράσλειο μαζί με ένα παράρτημα του ΕΚΠΑ. Μέσα σε αυτό λοιπόν το συγκρότημα καλούνται να συνυπάρξουν εκατοντάδες μαθητές, εκπαιδευτικοί και φοιτητές!
Το δικό μου σχολείο συστεγάζεται με τα πειραματικά δημοτικά. Η έλλειψη χώρων και αιθουσών είναι από τα βασικά ζητήματα που έχουμε. Αυτήν τη στιγμή στο σχολείο μου φοιτούν 50 μαθητές και διδάσκουν 11 δάσκαλοι τάξης σε 7 αίθουσες (η μία είναι κοντέινερ). Αυτό σημαίνει πως κάθε αίθουσα φιλοξενεί 2 τάξεις με ό,τι συνέπειες έχει αυτό στην υλοποίηση του καθημερινού εκπαιδευτικού προγράμματος! Για παράδειγμα, συχνά οι μαθητές μας έχουν εντάσεις που εκδηλώνονται με φωνές και κλάματα, άρα ότι συμβαίνει στη μία τάξη επηρεάζει και την άλλη. ‘Η όταν η δική μου τάξη έχει μουσική, ο συνάδελφός μου εκείνη την ώρα προσπαθεί να κάνει μάθημα.
Σε αντίστοιχη κατάσταση βρίσκεται και το Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό (ΕΕΠ). Έχουμε 9 συναδέλφους και μόνο τρεις αίθουσες! Το μάθημα της πληροφορικής γίνεται σε διάδρομο του σχολείου! Οι 2 γυμναστές έχουνε την χαρά να βρίσκονται σε γυμναστήριο το οποίο το μισό μπορούν να χρησιμοποιούν (το άλλο χρησιμοποιείται από το Πανεπιστήμιο) και το οποίο κάθε φορά που βρέχει πλημμυρίζει»!
Ταυτόχρονα όπως είπε «βρισκόμαστε στη μέση μιας αδικαιολόγητης “διαμάχης” μεταξύ Δήμου και Πανεπιστημίου για την συντήρηση των κτιρίων! Από τη μία μας έχουν κάνει σαφές πως το κτίριο ανήκει στο ΕΚΠΑ αλλά όταν φτάνουμε στο επίμαχο, να μιλήσουμε δηλαδή, για χρήματα, επισκευές ή συντήρηση, τότε το τοπίο γίνεται θολό, ακαθόριστο και το μπαλάκι των ευθυνών παίρνει φωτιά».
Μίλησε ακόμα για τον σχεδιασμό της μαθησιακής διδασκαλίας, εξηγώντας πως στην Ειδική Αγωγή υπάρχει ένα θεωρητικό αναλυτικό πρόγραμμα με άξονες παρέμβασης και στόχους, που όμως γίνεται ατομική υπόθεση του κάθε εκπαιδευτικού να το υλοποιήσει: «Βιβλία ουσιαστικά προσαρμοσμένα για μαθητές και εκπαιδευτικούς δεν υπάρχουν. Τα μόνα προσαρμοσμένα είναι τα βιβλία των γενικών τάξεων που έρχονται σε εμάς με μία τροποποίηση στο μέγεθος μόνο της γραμματοσειράς. Πώς, λοιπόν, θα μπορέσω εγώ με αυτά τα βιβλία να διδάξω τους μαθητές μου το πιο απλό, την αλφαβήτα που δεν μπορεί να διδαχτεί με τον παραδοσιακό τρόπο! Πώς θα μάθουν με αυτά τα βιβλία να γράφουν. Άρα εκ των πραγμάτων αναγκάζομαι να αγοράζω, να ψάχνω, να βρίσκω κάθε χρόνο υλικό. Είναι μόνο τα βιβλία απαραίτητο εργαλείο στην ειδική αγωγή; Οχι. Παράλληλα χρειάζεται εξειδικευμένο υλικό που θα λειτουργήσει ενισχυτικά στην μαθησιακή διδασκαλία. Δυστυχώς στα περισσότερα ειδικά και στο δικό μου αυτά δεν υπάρχουν, οπότε και το χέρι μπαίνει βαθιά στη τσέπη κάθε χρόνο»!
Η αντίσταση στην πράξη είναι υποχρέωση και μονόδρομος
Έχοντας συμπληρώσει 30 χρόνια δουλειάς στην Ειδική Αγωγή, η Μαρία Γεωργοπούλου, Εργοθεραπεύτρια στο 4ο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, ξεκίνησε την παρέμβασή της αναρωτώμενη:
«Πώς να μην γίνω καταγγελτική και μίζερη, (κτηριακό, χωροταξικά, αναλογία μαθητών/ ωρών/ παρέμβασης. Η μοναξιά της ειδικότητας στο σχολείο, να μην πω η σπανιότητα, κ.τ.λ.).
Πώς να μην γίνω διδακτική, να μιλήσω για κοινότητες ως ζωντανοί οργανισμοί, για πρωτοβουλίες, για σταθερότητα και επιμονή, για την αύξηση των παιδαγωγικών αντανακλαστικών μας, βλέπε “πανδημία”, για ρωγμές που θα αφήσουν φως να περάσει, που θα γίνουν πορτούλες πριν γίνουν πύλες»!
Και ακολούθως περιέγραψε: «Ως νεοδιόριστη (δόκιμη ακόμα μετά από 4 χρόνια), υπηρέτησα στην Ξάνθη. Δόθηκε έτσι η ευκαιρία σε παιδιά και τις οικογένειές τους να λάβουν υπηρεσίες εργοθεραπείας στο δημόσιο σχολείο τους. Για πρώτη φορά το σχολικό έτος 2020-21! Αλλά και στους συναδέλφους να συνεργαστούν με μία εργοθεραπεύτρια. Έγινε κατανοητή η αναγκαιότητα και η συμβολή της ειδικότητας στο σχολείο.(…)
Αλλά και στη σκληρή και απαξιωμένη καθημερινότητα του ειδικού σχολείου γίνονται προσπάθειες. Με τη συμβολή και τη στήριξη των συναδέλφων, που είναι οι πυλώνες της εκπαίδευσης. Όχι ως ένδειξη φιλότιμου, αλλά ως απόδειξη των ελλειμμάτων της Πολιτείας.
Επιμένουμε, με δουλεία, πολύ, ποιοτικά την καλύτερη δυνατή που μπορούμε.
Αλλά είμαστε λίγοι και δεν φτάνουμε. Τα παιδιά πολλά. Οι αξιοπρεπείς χώροι εργασίας ελάχιστοι. Οι περισσότεροι σε διαδρόμους, γνωστά.
Τρομαχτικότερο όμως όλων για εμένα είναι ότι η εργασιακή μας πραγματικότητα μοιάζει να πηγαίνει προς τον Μεσαίωνα (…)
Τη χρονική στιγμή που το εκπαιδευτικό προσωπικό είναι το πλέον καλά καταρτισμένο στην ιστορία της εκπαίδευσης, σε τέτοιο ποσοστό η απόκλιση γνώσης και εφαρμογής αυξάνει! Η απόκλιση αυτή είναι συνειδητή επιλογή, κυβερνητικής πολιτικής. Σχεδιασμένη και εκτελεσμένη για να απαξιώσει το δημόσιο σχολείο και να μετατρέψει το Ειδικό σε φύλαξη.
Η αντίσταση στην πράξη είναι υποχρέωση και μονόδρομος. Και είναι εφικτή. Πάντα συλλογικά, πάντα οργανωμένα, αλλά και με σταθερό προσωπικό προσανατολισμό. Άλλωστε στα σχολεία μας ποτέ δεν είμαστε μόνοι μας. Ίσως απλά χρειαστεί να ξεκινήσουμε μόνοι μας.
Η πράξη είναι η αντίσταση.
Μαζί με τα αιτήματά μας που πρέπει να επαναδιατυπώνονται συνεχώς και σταθερά: Αύξηση μισθών. Μονιμοποίηση των αναπληρωτών. Πρόσληψη προσωπικού. Αποσυμφόρηση των σχολικών μονάδων… θα προσθέσω, αν μου επιτρέπετε, ένα σημαντικό κατά την γνώμη μου θέμα: Ενταξη του ΕΕΠ-ΕΒΠ, στη διετή, υποχρεωτική πλέον, προσχολική αγωγή. Πρώιμη παρέμβαση, καθώς και στα διαπολιτισμικά σχολεία».
Οι δομές Ειδικής Αγωγής πρέπει να είναι μικρές και ευέλικτες για να παρέχεται ό,τι αξίζει σε αυτά τα παιδιά
Οι μεγάλες ελλείψεις σε δομές ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης αναδείχτηκαν και από τη διευθύντρια του ΕΕΕΕΚ Ν. Ηρακλείου Σωτηρία Κονιδά. Ένα σχολείο που αριθμεί 190 μαθητές σε κτίριο για 90 και καλύπτει τις ανάγκες μία ευρείας περιοχής που περιλαμβάνει ένα κομμάτι και από την Ανατολική Αττική, ένα κομμάτι της Α΄ και όλη τη Β’ περιφέρεια της Αττικής. Στις τάξεις συνυπάρχουν δύο και τρία τμήματα είπε, προσθέτοντας ότι οι δομές Ειδικής Αγωγής πρέπει να είναι μικρές και ευέλικτες για να παρέχεται ό,τι αξίζει σε αυτά τα παιδιά. Όπως επισήμανε, στα προβλήματα προστέθηκε η μείωση της χρηματοδότησης που εντάθηκε με την κατάργηση των σχολικών επιτροπών σε δήμους που αριθμούν λιγότερα από 100 σχολεία.
Η στρατηγική της ΕΕ προωθεί το κλείσιμο Ειδικών Σχολείων για να φορτωθεί το κόστος στις οικογένειες
Ο Γιώργος Μπίλης, πρόεδρος του Ενιαίου Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων ΑμεΑ Αττικής και νήσων είπε ότι σχεδόν τέσσερις μήνες από την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς πολλά από τα παιδιά με αναπηρία και μαθησιακές δυσκολίες δεν πάνε σχολείο «λόγω των ελλείψεων σε εκπαιδευτικό, επιστημονικό και βοηθητικό προσωπικό, αλλά και προβλημάτων με τη μεταφορά. (…)
Και μιλάμε για παιδιά με νοητική υστέρηση, αυτισμό και πολλαπλές αναπηρίες. Πώς θα αποδώσει αυτό το παιδί ακόμα και το καλύτερο εκπαιδευτικό πρόγραμμα να υπάρχει; Πολύ περισσότερο, όταν ξέρουμε ότι η πλειοψηφία των παιδιών μας, δεν κάνουν τις αναγκαίες θεραπείες στο πρωινό ωράριο λόγω έλλειψης ή ανεπάρκειας των αναγκαίων ειδικοτήτων και οι γονείς αναγκάζονται τα απογεύματα να γυρνούν από κέντρο σε κέντρο για να κάνουν τις απαραίτητες συνεδρίες. Απαιτούμε να εξασφαλιστεί εδώ και τώρα η μεταφορά των παιδιών που γι’ αυτά δεν έχει χτυπήσει ακόμη το κουδούνι του σχολείου, για να μην αναγκάζονται οι γονείς ακόμα και να παραιτηθούν από τη δουλειά τους για να πηγαίνουν το παιδί τους στο σχολείο ή για να το κρατάνε στο σπίτι», είπε και ζήτησε δημόσιο και δωρεάν, σύστημα μεταφοράς, με ασφαλή μέσα, με μόνιμο και ειδικευμένο προσωπικό.
Μίλησε ακόμα για τα προβλήματα στα σχολικά κτίρια όπως π.χ. το ΕΛΕΠΑΠ, το 6ο και 10ο Ειδικά Δημοτικά Σχολεία Αθηνών, το πολλαπλά αναπήρων στο Αιγάλεω. Ανέφερε ότι σήμερα έχουμε ακόμα και νήπια με αναπηρίες σε κοντέινερ, όπως στον μεγαλύτερο δήμο της χώρας, τον δήμο Αθηναίων, ζητώντας την ίδρυση και την ανέγερση νέων ειδικών σχολείων σε όλους τους δήμους της Αττικής.
Τόνισε ακόμα ότι «η στρατηγική της κυβέρνησης για τους αναπήρους, τους χρονίως πάσχοντες και τις οικογένειές τους στην χώρα μας, έχει τη σφραγίδα όλων των κομμάτων του ευρωμονόδρομου και των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών του αναπηρικού κινήματος, της ΕΣΑΜΕΑ και της ΠΟΣΓΚΑΜΕΑ. Στρατηγική που προωθεί το κλείσιμο των ειδικών σχολείων, των ιδρυμάτων και των δημόσιων δομών στην πρόνοια και την ειδική αγωγή στο όνομα της δήθεν ένταξης, της συμπερίληψης, της αποασυλοποίησης και του αποϊδρυματισμού. Για να φορτωθεί το κόστος στήριξης, εκπαίδευσης και αποκατάστασης, φροντίδας του αναπήρου στην ίδια την οικογένεια. Για να μπορέσουν παράλληλα να μας στείλουν πελάτες στις επιχειρήσεις τους. Άσυλα τα ονομάζουν τα ιδρύματα, τα ειδικά σχολεία και τις δομές οι κυβερνώντες όταν είναι δημόσια, αλλά ευαγή ιδρύματα της “υγιούς” επιχειρηματικότητας όταν είναι ιδιωτικά».
Και παρουσίασε τα αιτήματα του γονεϊκού, αναπηρικού κινήματος για ουσιαστικές αυξήσεις σε επιδόματα, συντάξεις και μισθούς, να σταματήσουν οι πλειστηριασμοί σπιτιών των ΑμεΑ, φτηνή και αξιοπρεπής στέγη, μαζικές προσλήψεις ικανών προς εργασία αναπήρων, καμία απόλυση εργαζομένου ΑμεΑ και χρονίως πάσχοντα, ίδρυση δημόσιων προστατευόμενων παραγωγικών εργαστηρίων για άτομα με αυτισμό και νοητική υστέρηση, πλήρες δημόσιο δίκτυο ΚΔΑΠ-ΑμεΑ για όλες τις ηλικίες με υψηλής ποιότητας και δωρεάν υπηρεσίες κ.ά.
Οι εκπαιδευτικοί αναγκάζονται να καλύπτουν πάγιες ανάγκες με έσοδα από bazaar και δωρεές
Η Δήμητρα Παπαδοπούλου, εργαζόμενη ως Λογοθεραπεύτρια στο ΕΕΕΕΚ Καλλιθέας μετέφερε τις αγωνίες του προσωπικού των ειδικών σχολείων για την εκπαίδευση των παιδιών σε συνθήκες ελλείψεων. Είπε ότι αναγκάζονται να καλύπτουν πάγιες ανάγκες με έσοδα από bazaar και δωρεές, μίλησε για ελλείψεις σε θεραπευτικό υλικό για τις συνεδρίες, ακατάλληλες υποδομές και λυόμενα, με τις αντίστοιχες συνέπειες στην εκπαίδευση των παιδιών. Μετέφερε παράλληλα μέσα από τη δική της εμπειρία, τα αδιέξοδα που δημιουργεί αυτή η πολιτική για χιλιάδες εκπαιδευτικούς, με την ίδια, μητέρα ενός μικρού παιδιού, να υπηρετεί σε διαφορετική περιοχή από τον σύζυγο της και μακριά από το παιδί τους.
Η ένταξη πρέπει να γίνει στην πράξη και όχι στα λόγια
Η Βιβή Τσαβαλιά, ΓΓ της Εθνικής Ομοσπονδίας Τυφλών και μητέρα τυφλής μαθήτριας αναφέρθηκε στο πλήθος των 100.000 μαθητών με ειδικές ανάγκες που πάνε στα γενικά σχολεία και τις δυσκολίες που αυτοί αντιμετωπίζουν, με έμφαση στους τυφλούς μαθητές. Είπε ότι η ένταξη πρέπει να γίνει στην πράξη κι όχι στα λόγια και αυτό πρέπει να το διεκδικήσουμε, όπως πρέπει να διεκδικήσουμε να υπάρχει παράλληλη στήριξη από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα, όπως και ο απαιτούμενο ειδικός εξοπλισμός να υπάρχει από την πρώτη μέρα (κι έφερε το παράδειγμα της γραφομηχανής braille που κάνουν την αίτηση οι γονείς από την Α’ Δημοτικού να την πάρουν και τελικά την παίρνουν …στην Ε’ Δημοτικού!). Επισήμανε δε ότι η κάθε αναπηρία έχει την ιδιαιτερότητά της και τις δικές της ανάγκες και κατέληξε ότι τα παιδιά που πηγαίνουν στα γενικά σχολεία πρέπει να στηριχτούν, γιατί έτσι θα μάθουν και οι συμμαθητές τους τι θα πει αναπηρία.
Είμαστε αναγκασμένοι να λέμε σε γονείς «δεν υπάρχει ειδικό νηπιαγωγείο να καλύψει τα παιδιά σας»!
Η Τάνια Χασιώτου, από το 2ο ΚΕΔΑΣΥ Αθηνών μίλησε για την τραγική έλλειψη στα Ειδικά Νηπιαγωγεία της Α’ Αθήνας, κάνοντας λόγο για 6 παιδιά εκτός σχολικού πλαισίου και άλλα 13 παιδιά που δεν μπορούν να καλύψουν ανάγκες λόγω έλλειψης προσωπικού και είπε χαρακτηριστικά ότι: Υπάρχουν παιδιά που χρίζουν εκπαίδευσης σε ειδικό νηπιαγωγείο και όταν μας ρωτάνε οι γονείς «πού να πάμε;» είμαστε αναγκασμένοι να τους πούμε «δεν υπάρχει ειδικό νηπιαγωγείο να καλύψει τα παιδιά σας»!
Πηγή: www.902.gr