5. Προτάσεις για την αντιμετώπιση των δυσκολιών της συνεκπαίδευσης παιδιών με ΟΑ στην ΦΑ και γενικές οδηγίες για την αποτελεσματική συνεκπαίδευσή τους στη ΦΑ.
5.1 Προτάσεις αντιμετώπισης των δυσκολιών της συνεκπαίδευσης των παιδιών με ΟΑ στη ΦΑ
Προτείνονται δύο μοντέλα για την αντιμετώπιση της ελλιπούς κατάρτισης των ΚΦΑ σε θέματα συνεκπαίδευσης στη ΦΑ. Το πρώτο αφορά την υποστήριξή τους, με συμβουλευτική μορφή, από εξειδικευμένους επιστήμονες της ειδικής φυσικής αγωγής και το δεύτερο μοντέλο αποσκοπεί στην κατάρτισή τόσο των μελλοντικών, όσο και των εν ενεργεία ΚΦΑ σε θέματα συνεκπαίδευσης (Μαρινάκου-Καλαϊτζίδη, 2017).
Σχετικά με την πρώτη προσέγγιση, φαίνεται πως η εντατική υποστήριξη (εβδομαδιαίες συσκέψεις πρόσωπο με πρόσωπο, εβδομαδιαίες παρατηρήσεις του ΚΦΑ από τον σύμβουλο και τακτικές τηλεφωνικές συνομιλίες) είναι μακράν πιο αποτελεσματικές από την περιορισμένη υποστήριξη (συνάντηση στην αρχή και το τέλος μιας σειράς μαθημάτων) (Block, & Obrusnikova, 2007). Απαιτείται ωστόσο, περισσότερη έρευνα για το πώς οι ειδικοί ΚΦΑ μπορούν να παράσχουν συμβουλευτική υποστήριξη καθώς και να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα της εν λόγω υποστήριξης.
Οι εκπαιδευτικοί των μαθητών με ΟΑ μπορούν να επωφελούνται από προγράμματα δια βίου μάθησης μέσα από διδασκαλία εξ αποστάσεως που αφορά τους μαθητές με ΟΑ και τη χρήση του ΕΕΠ (Lieberman & Houston-Wilson, 1999). Μια ακόμη λύση αποτελεί η εξαρχής βελτιωμένη ακαδημαϊκή εκπαίδευση ως προς την ποσότητα αλλά και το περιεχόμενό της. Μέσω αυτής θα παρέχονται πληροφορίες σχετικά με τις στρατηγικές για τη συμπερίληψη των μαθητών αυτών στο πρόγραμμα του γενικού σχολείου. Και στις δύο περιπτώσεις θα πρέπει να περιλαμβάνονται πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους τροποποίησης των δραστηριοτήτων, τις εκπαιδευτικές στρατηγικές και τον απαραίτητα εξοπλισμό για την αποτελεσματική συνεκπαίδευση.
Η αύξηση της εκπαίδευσης των ΚΦΑ σχετικά με τη συνεκπαίδευση των μαθητών με ΟΑ στη ΦΑ, συμβάλλει ως ένα βαθμό και στην επίλυση του προβλήματος του μειωμένου εξοπλισμού. Έχοντας τη γνώση των προσαρμογών που απαιτούνται για την καλύτερη ένταξη των παιδιών αυτών στο μάθημα, οι ΚΦΑ είναι σε θέση τόσο να αξιοποιήσουν τον ήδη υπάρχοντα εξοπλισμό, όσο και να βρουν οικονομικές λύσεις για την δημιουργία του (π.χ. τοποθέτηση της μπάλας μέσα σε πλαστική σακούλα ώστε να δημιουργεί θόρυβο κατά την κίνησή της, ή τοποθέτηση κολλημένων με ταινία σχοινιών για να γίνονται αντιληπτά με την αφή τα όρια του γηπέδου κλπ).
Όσον αφορά το ρυθμό του μαθήματος και τις λιγοστές ώρες ΦΑ στο πρόγραμμα του σχολείου, οι ΚΦΑ είναι εύκολο να ακολουθούν το ρυθμό μάθησης των παιδιών με τυπική ανάπτυξη, ο οποίος όμως διαφέρει ενδεχομένως από αυτόν ενός μαθητή/ριας με ΟΑ. Για τη διδασκαλία αυτών των παιδιών απαιτούνται περαιτέρω εξηγήσεις, επίδειξη, απτική καθοδήγηση και ανατροφοδότηση σχετικά με την εκτέλεση των δεξιοτήτων. Η χρήση ενός πιο μαθητοκεντρικού στιλ διδασκαλίας και η προ-διδασκαλία -εάν και εφόσον αυτή είναι δυνατή- θα ήταν ιδιαίτερα βοηθητικές. Επίσης, σχετικά με το μεγάλο αριθμό μαθητών σε ένα τμήμα, ο ΚΦΑ θα μπορούσε να χωρίζει τα παιδιά σε μικρότερες ομάδες ανάλογα με τις ικανότητές τους, να αναθέτει ξεχωριστούς ρόλους και στόχους στα παιδιά της κάθε ομάδας, ενώ σημαντική είναι επιπλέον η συμβολή του προσωπικού παράλληλης στήριξης.
Επίσης, η χρήση των συνομηλίκων βοηθών-δασκάλων διευκολύνει κατά πολύ το έργο του/της ΚΦΑ. Φαίνεται να συμβάλει στη γρηγορότερη κατανόηση και την πιο επιτυχή εκτέλεση των δεξιοτήτων. Ταυτόχρονα, η μέθοδος αυτή μπορεί να βελτιώσει, όπως έχει ήδη αναφερθεί, τις κοινωνικές ικανότητες των παιδιών με ΟΑ, να διευκολύνει την επικοινωνία με τους συμμαθητές, τη δημιουργία εμπιστοσύνης και σεβασμού μεταξύ τους.
Τα παιδιά με ΟΑ παρουσιάζουν συχνά έλλειψη εμπιστοσύνης, μειωμένα επίπεδα ικανοτήτων και φόβο γελοιοποίησης σε περίπτωση που χαθεί το παιχνίδι για την ομάδα τους ή τραυματίσουν κάποιον (Stuart, 1998). Τη λύση περιλαμβάνει η εμπλοκή τους σε κατάλληλες αναπτυξιακές δραστηριότητες από νεαρή ηλικία, με στόχο τα παιδιά αυτά να ταυτίζονται με το αναπτυξιακό επίπεδο δεξιοτήτων των συνομηλίκων τους. Βοηθητικές είναι επιπλέον εκτός από τη μέθοδο των συνομηλίκων βοηθών-δασκάλων, η χρήση βλεπόντων οδηγών, οι τροποποιήσεις των κανόνων, η επιλογή δραστηριοτήτων που απαιτούν ελάχιστες τροποποιήσεις και η χρήση εξειδικευμένου υλικού. Για την αύξηση της αυτοπεποίθησης των μαθητών με ΟΑ σημαντική είναι επίσης η θετική ανατροφοδότηση, η παροχή κινήτρων και η δημιουργία ενός ευχάριστου κλίματος εκμάθησης.