ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΤΥΦΛΩΝ

Σύνδρομο Down και οικογένεια στην Ελλάδα: Η παροχή κοινωνικών και εκπαιδευτικών υπηρεσιών στα άτομα με ειδικές ανάγκες και τις οικογένειές τους (Μια διεπιστημονική προσέγγιση) (66ο μέρος)

Ιαν 26, 2018 | 'Εργα συναδέλφων (μελέτες), ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η ανάλυση των δεδομένων που συγκεντρώθηκαν για τους σκοπούς της παρούσας ερευνητικής μελέτης μας οδήγησε σε αρκετά ενδιαφέροντα συμπεράσματα για την κατάσταση που επικρατεί σε διάφορα θέματα που σχετίζονται άμεσα ή πιο έμμεσα με τις οικογένειες ατόμων με σύνδρομο Down. Κυριότερο όλων ήταν ότι καταγράφτηκε η παρούσα κατάσταση διαφόρων υπηρεσιών, καθώς και η ικανοποίηση των γονέων από την εκπαίδευση – προηγούμενη και παρούσα – του ατόμου με σύνδρομο Down. Επιπλέον, αποτυπώθηκαν διάφορα συναισθήματα των γονέων σε σχέση με το παιδί τους καθώς και η άποψή τους για τη συμπεριφορά των άλλων προς το άτομο με σύνδρομο Down. Στις παραγράφους που ακολουθούν παρουσιάζονται και συζητούνται τα πιο σημαντικά συμπεράσματα που προέκυψαν.

3.1. Υπηρεσίες Υγείας & Πρόνοιας

Οι γονείς και κηδεμόνες ατόμων με σύνδρομο Down δήλωσαν ότι επισκέπτονται τις υπηρεσίες υγείας, ενώ το μεγαλύτερο μέρος αυτών δήλωσε ότι πηγαίνει πολύ συχνά. Βέβαια ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό υποκειμένων δήλωσαν ότι δεν εξυπηρετούνται από τις υπηρεσίες υγείας. Συμπερασματικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι υπηρεσίες υγείας πρέπει να βελτιωθούν ώστε να εξυπηρετούν τα μέλη οικογενειών με σύνδρομο Down.

Παράλληλα, οι γονείς δήλωσαν ότι και τα προστατευόμενα μέλη τους με σύνδρομο Down επισκέπτονται στην πλειοψηφία τους υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας. Οι υπηρεσίες που επισκέπτονται τα παιδιά κατά κύριο λόγο είναι τα νοσοκομεία, οι υπηρεσίες πρόνοιας και τα ιδιωτικά ιατρεία. Επιπλέον, οι περισσότεροι γονείς δήλωσαν ότι είναι ευχαριστημένοι από τις υπηρεσίες πρόνοιας που επισκέπτονται τα παιδιά τους.

Οι γονείς κλήθηκαν επίσης να αξιολογήσουν τόσο την επιστημονική κατάρτιση του προσωπικού όσο και την συμπεριφορά τους. Σε σχέση με το επίπεδο της επιστημονικής προσφοράς του προσωπικού, οι μισοί γονείς περίπου δήλωσαν ότι είναι «μέτρια» έως «καθόλου καλή». Αντιθέτως, η ανθρώπινη συμπεριφορά του προσωπικού προς το παιδί τους με σύνδρομο Down χαρακτηρίστηκε από καλή έως άριστη από την πλειοψηφία των υποκειμένων. Επιπλέον, και η συμπεριφορά του ατόμου με σύνδρομο Down προς το προσωπικό χαρακτηρίστηκε από την πλειοψηφία των γονέων ως άριστη. Βέβαια, το ένα πέμπτο περίπου αυτών δήλωσαν ότι το παιδί τους αρνείται κάθε συνεργασία με το προσωπικό.

Όσον αφορά τον τόπο της πρωτοβάθμιας παρέμβασης, οι γονείς θεωρούν ως καταλληλότερο μέρος κάποιο «ειδικό κέντρο διάγνωσης και στήριξης» ή κάποιο «ειδικό ψυχιατρικό κέντρο» ενώ τα νοσοκομεία δεν αναφέρονται από κανένα υποκείμενο ως κατάλληλο μέρος για την πρωτοβάθμια παρέμβαση. Άρα, οι προσπάθειες εκσυγχρονισμού των υπηρεσιών πρωτοβάθμιας παρέμβασης ίσως να πρέπει να επικεντρωθούν στους χώρους αυτούς που προτείνουν οι γονείς.

Ένα ακόμα ενδιαφέρον εύρημα από την παρούσα ερευνητική μελέτη ήταν ότι τα περισσότερα υποκείμενα δήλωσαν ότι δεν τους επισκέπτονται ειδικοί επιστήμονες στο σπίτι από τις Υπηρεσίες Πρόνοιας για να συζητήσουν μαζί τους και για να τους δώσουν συμβουλές σχετικά με το παιδί τους, παρόλο που το θεωρούν «απόλυτα αναγκαίο» στην πλειοψηφία τους.

Μετάβαση στο περιεχόμενο