Συμπεριληπτική εκπαίδευση για μαθητές με προβλήματα όρασης – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Μοιρασγεντή Μυρτώς –  ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 5ο

Σεπ 14, 2022 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Συμπεριληπτική εκπαίδευση για μαθητές με προβλήματα όρασης – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Μοιρασγεντή Μυρτώς –  ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 5ο

 

1.2.1.2. Χαρακτηριστικά των διαταραχών της όρασης και της τύφλωσης

 

Η διαταραχή της όρασης χρησιμοποιείται συχνά ως όρος ομπρέλα, αλλά δεν είναι όλες οι οπτικές διαταραχές ίδιες. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές αιτίες οπτικής δυσλειτουργίας, όπως καταρράκτης, γλαύκωμα, ουλές κερατοειδούς (από διάφορες αιτίες), εκφυλισμό της ωχράς κηλίδας που σχετίζεται με την ηλικία και διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια, (Foster & Resnikoff, 2005). Επίσης, ο βαθμός απομείωσης μπορεί να κυμαίνεται από ήπιος έως σοβαρός (AFB, 2012).

Οι Rahi and Cable (Rahi & Cable, 2003) αναφέρουν ότι τα χαρακτηριστικά του πληθυσμού με προβλήματα όρασης αλλάζουν λόγω της αυξημένης ικανότητας πρόληψης και θεραπείας των διαταραχών που ιστορικά οδήγησαν σε προβλήματα όρασης ή τύφλωση. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτή η βελτίωση στην πρόληψη και τη θεραπεία συνδέεται με τις μεταβαλλόμενες τάσεις στις παιδικές χρόνιες ασθένειες και αναπηρίες που κάποτε μείωσαν το ποσοστό επιβίωσης πολλών παιδιών (NICHCY, 2012).

Οι κύριες αιτίες τύφλωσης και χαμηλής όρασης παγκοσμίως αναφέρονται ως αποτέλεσμα μη διορθωμένων διαθλαστικών σφαλμάτων (μυωπία, υπερμετρωπία ή αστιγματισμός), καταρράκτη και γλαυκώματος (Pascolini & Mariotti, 2012). Το NICHCY (NICHCY, 2012) περιγράφει την οπτική δυσλειτουργία ως συνέπεια μιας λειτουργικής απώλειας της όρασης, παρά της ίδιας της διαταραχής των ματιών. Ο βαθμός βλάβης, η ηλικία έναρξης, η συγκεκριμένη κατάσταση των ματιών και η όψη του επηρεασμένου οπτικού συστήματος, μπορούν να καθορίσουν πόσο δυνατή είναι η διόρθωση μέσω γυαλιών, φακών επαφής, φαρμάκων ή χειρουργικής επέμβασης.

Οι Douglas και McLinden (Douglas & McLinden, 2005) περιέγραψαν την διαταραχή της όρασης ως όρο που περιγράφει το ευρύ φάσμα της απώλειας της οπτικής λειτουργίας. Η οπτική λειτουργία έχει πολλές πτυχές, όπως οπτική οξύτητα (ικανότητα επίλυσης λεπτομερειών), συγκέντρωση (ικανότητα εστίασης), οπτικό πεδίο (η περιοχή που βλέπει το μάτι), έγχρωμη όραση και προσαρμοστικότητα στο φως (Douglas et al., 2009)

Στη βιβλιογραφία δεν υπάρχει καθολικά αποδεκτός ορισμός της οπτικής αναπηρίας που σχετίζεται με τα παιδιά. Υπάρχει γενική συμφωνία ότι οι εκπαιδευτικές υπηρεσίες για μαθητές με προβλήματα όρασης πρέπει να βασίζονται όχι μόνο σε κλινικές εκτιμήσεις αλλά και στις λειτουργικές επιπτώσεις της όρασης. Η χρήση τόσο του κλινικού όσο και του λειτουργικού ορισμού είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή παρέχει σύνδεση μεταξύ υπηρεσιών υγείας και εκπαίδευσης (Douglas et al., 2009).

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο