Συμπεριληπτική εκπαίδευση για μαθητές με προβλήματα όρασης – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Μοιρασγεντή Μυρτώς –  ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 19ο

Σεπ 21, 2022 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Συμπεριληπτική εκπαίδευση για μαθητές με προβλήματα όρασης – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Μοιρασγεντή Μυρτώς –  ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 19ο

 

3.2.1.     Παράγοντες που σχετίζονται με τους μαθητές

 

Όσον αφορά τους παράγοντες που σχετίζονται με τους μαθητές που έχουν αντίκτυπο στις στάσεις των καθηγητών γενικής αγωγής, σημειώθηκε το επίπεδο όρασης και τα ακαδημαϊκά επιτεύγματα των μαθητών. Σύμφωνα με τον Wall (Wall, 2002) παρόλο που οι εκπαιδευτικοί με άμεσες ή έμμεσες εμπειρίες με μαθητές με προβλήματα όρασης είχαν πιο θετική στάση απέναντι στη συμπερίληψη, αυτή αφορούσε μόνο μαθητές με χαμηλή όραση. Όταν η στάση απέναντι στη συμπερίληψη των μαθητών με τύφλωση συγκρίθηκε με τη στάση απέναντι σε άτομα με χαμηλή όραση, ανεξάρτητα από τις εμπειρίες τους με αυτούς τους μαθητές, οι εκπαιδευτικοί ήταν ουδέτεροι, αν όχι αρνητικοί, ως προς την συμπερίληψη. Στην έρευνα του Wall (Wall, 2002) χρησιμοποιήθηκε ερωτηματολόγιο. Συμμετείχαν 96 δάσκαλοι που κατηγοριοποιήθηκαν σε ομάδες: ομάδα 1 με εμπειρία διδασκαλίας σε παιδιά με οπτική αναπηρία, ομάδα 2 με έμμεση εμπειρία με μαθητές με οπτική αναπηρία και ομάδα 3 με τυχαία επιλεγμένους δασκάλους χωρίς καμία εμπειρία διδασκαλίας σε μαθητές με οπτική αναπηρία. Τα αποτελέσματα της έρευνας αναλυτικότερα ήταν τα εξής : Οι δάσκαλοι με άμεσες ή έμμεσες εμπειρίες με μαθητές με οπτική αναπηρία είχαν πιο θετική στάση απέναντι στη συμπερίληψη από ότι οι τυχαία επιλεγμένοι δάσκαλοι, αλλά μόνο απέναντι σε μαθητές με χαμηλή όραση. Και οι τρεις ομάδες επέδειξαν παρόμοιες στάσεις και αντιδράσεις στη συμπερίληψη των μαθητών με τύφλωση. Οι δάσκαλοι με τη λιγότερη εμπειρία στην αλληλεπίδραση με μαθητές με οπτική αναπηρία έτειναν να τοποθετούν αυτούς τους μαθητές σε πιο περιοριστικά περιβάλλοντα, να έχουν λιγότερη εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους να αλληλεπιδρούν και να έχουν λιγότερο θετική στάση απέναντι στη συμπερίληψη των μαθητών με οπτική αναπηρία. Επίσης, η στάση ενός ατόμου εξαρτάται από βοηθητικούς παράγοντες, όπως το σκηνικό, οι διαθέσεις των ατόμων που συμμετέχουν και το επίπεδο άνεσης της αλληλεπίδρασης. Όσον αφορά τα ακαδημαϊκά επιτεύγματα, οι Pliner και Hannah (Pliner & Hannah, 1958) διερεύνησαν τις στάσεις των εκπαιδευτικών γενικής αγωγής απέναντι σε τέσσερις τύπους παιδιών με αναπηρίες: με ορθοπεδικά προβλήματα, με προβλήματα όρασης, με προβλήματα ακοής και με συναισθηματική διαταραχή. Μια κλίμακα τοποθέτησης μαθητών αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε για την αποσαφήνιση των στάσεων 83 εκπαιδευτικών σε έξι διαφορετικά δημοτικά σχολεία. Ανέφεραν ότι ανεξάρτητα από την κατάσταση της αναπηρίας του παιδιού, οι εκπαιδευτικοί αντιδρούσαν πιο αρνητικά στα παιδιά με χαμηλές επιδόσεις και πιο θετικά στα παιδιά που ήταν σε αποδεκτό επίπεδο επίδοσης. Με άλλα λόγια, το επίπεδο των επιδόσεων και όχι τα επίπεδα ή οι τύποι αναπηριών καθόρισαν τη στάση των εκπαιδευτικών απέναντι στη συμπερίληψη.

Μετάβαση στο περιεχόμενο