Συμπερίληψη των παιδιών με αναπηρία στο γενικό σχολείο: προϋποθέσεις πραγμάτωσης ενός σχολείου για όλους – ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Βαλέριας Λιούμη – Διϊδρυματικό Π.Μ.Σ. Επιστήμες της Αγωγής μέσω Καινοτόμων Τεχνολογιών και Βιοϊατρικών Προσεγγίσεων – Μέρος 7ο
2.3. Η οικογένεια του ατόμου με αναπηρία
Η γέννηση ενός παιδιού με αναπηρία προκαλεί ταραχή και σύγχυση σε μια οικογένεια, καθώς επηρεάζει πολλές πτυχές της καθημερινότητάς της. Αρκετές φορές, η ζωή της οικογένειας προσαρμόζεται αποκλειστικά γύρω από το παιδί με αναπηρία με αποτέλεσμα να παραγκωνίζονται τα υπόλοιπα μέλη, ενώ και η συζυγική σχέση δεν μένει ανεπηρέαστη.
Οι οικογένειες των παιδιών με αναπηρία πιστεύουν ότι η αναπηρία του παιδιού τους επηρεάζει την εικόνα που θα ήθελαν να έχουν απέναντι στην κοινωνία και επιδιώκουν να προστατεύσουν τόσο τους ίδιους, όσο και το παιδί τους από τη στιγματοποίηση. Διάφορα και ποικίλα αίτια καθορίζουν τη στάση των οικογενειών, όπως η σχέση μεταξύ του ζευγαριού, η σύσταση της οικογένειας, το αίτιο, η φύση και ο βαθμός της αναπηρίας, το μορφωτικό επίπεδο, η ύπαρξη άλλου μέλους με αναπηρία, η ηλικία του ζευγαριού, το περιβάλλον στο οποίο ζει η οικογένεια και το βιοτικό της επίπεδο (Λεονταρή, 1998).
Οι ιατρικοί όροι της αναπηρίας, η εξέλιξή της και η επιρροή του μέλλοντος του παιδιού, η επιλογή υπηρεσιών, τα εκπαιδευτικά προγράμματα και οι θεραπείες αποτελούν καινούριες πληροφορίες για τους γονείς και τους προκαλούν σύγχυση. Ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπίσουν όλα αυτά γίνεται αντιληπτός από το παιδί και καθορίζει την αυτοεικόνα του και τον τρόπο συμπεριφοράς του απέναντι σε διάφορες καταστάσεις (Συριοπούλου-Δελλή Χ. Κ., 2005).
Τα εξατομικευμένα εκπαιδευτικά προγράμματα που χρησιμοποιούνται στην Ειδική Αγωγή στοχεύουν σε μικρούς στόχους κλιμακούμενης δυσκολίας, έτσι ώστε οι μαθήτριες και οι μαθητές να πιστέψουν στις δυνατότητές τους, να εξοικειωθούν με τη ματαίωση και να προσπαθήσουν ξανά. Βλέποντας τη θετική εξέλιξη των παιδιών τους, οι γονείς αναπτύσσουν συναισθήματα εμπιστοσύνης απέναντι στο σχολείο και πιστεύουν στις δυνατότητες του παιδιού τους παραμερίζοντας τις αδυναμίες του. (Πολυχρονοπούλου, 1997).