Οι κατηγορίες γι΄ αθλητές-αθλήτριες με αναπηρία: Ο στίβος είναι ένα από τα πιο δημοφιλή παραολυμπιακά αθλήματα κι από κείνα που συμπεριλήφθηκαν στο αγωνιστικό πρόγραμμα των πρώτων Παραολυμπιακών Αγώνων το 1960 στη Ρώμη. Συγκεντρώνει το μεγαλύτερο αριθμό αθλητών κι αθλητριών, ενώ περιλαμβάνει το μεγαλύτερο αριθμό αγώνων.
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες συμμετέχουν αθλητές κι αθλήτριες με εγκεφαλική παράλυση, κάκωση στο νωτιαίο μυελό, ακρωτηριασμό ή άλλη κινητική αναπηρία, τυφλοί ή με μειωμένη όραση. Στο αγωνιστικό πρόγραμμα περιλαμβάνονται αγώνες δρόμων, ρίψεων, αλμάτων, ο μαραθώνιος, το πένταθλο και οι αθλητές-αθλήτριες λαμβάνουν μέρος με αμαξίδιο ή με χρήση πρόσθετων-τεχνητών μελών και βοηθό εκείνοι με προβλήματα όρασης.
Ταξινομούνται βάσει του τύπου της αναπηρίας τους σε διαφορετικές κατηγορίες ως εξής:
– Αθλητές-αθλήτριες με εγκεφαλική παράλυση κατατάσσονται στις κατηγορίες 32 έως 38. Στις κατηγορίες 32 έως και 34 αγωνίζονται με ειδικό αμαξίδιο, ενώ στις κατηγορίες από 35 έως 38 αγωνίζονται όρθιοι.
– Αθλητές-αθλήτριες με κάκωση του νωτιαίου μυελού ή άλλη κινητική αναπηρία, εκτός από εγκεφαλική παράλυση, εντάσσονται, αναλόγως με το κινητικό τους προφίλ, στις κατηγορίες από 51 έως 54 για τους αγώνες δρόμων και από 51 έως 58 για τους αγώνες ρίψεων. Στις κατηγορίες αυτές μάλιστα, αγωνίζονται με αμαξίδιο.
– Αθλητές-αθλήτριες με ακρωτηριασμό σ’ ένα ή περισσότερα μέλη, καθώς κι εκείνοι με άλλη κινητική αναπηρία (les autres) που αγωνίζονται όρθιοι, ανήκουν στις κατηγορίες από 42 έως 46.
– Αθλητές-αθλήτριες με προβλήματα όρασης κατατάσσονται, σε τρεις κατηγορίες 11, 12 και 13.
– Αθλητές-αθλήτριες με νανισμό λόγω αχονδροπλασίας αγωνίζονται μόνο στις ρίψεις, στην κατηγορία 40. Ο στίβος θα πρέπει να σημειωθεί πως είναι από τα πρώτα αθλήματα που άρχισαν να καλλιεργούνται από αθλητές κι αθλήτριες με αναπηρία. Η ανάπτυξη του αθλήματος ξεκίνησε στο νοσοκομείο αποκατάστασης του Στόουκ Μάντεβιλ, με τη διοργάνωση των πρώτων αγώνων δρόμου με αμαξίδια πριν από 50 και πλέον χρόνια.
Σταδιακά οι αθλητές-αθλήτριες άρχισαν να εντατικοποιούν τις προσπάθειες και τις προπονήσεις τους όχι μόνο σε αγώνες δρόμων διαφόρων αποστάσεων, αλλά και σε αγώνες ρίψεων.
Ο στίβος μπήκε στο αγωνιστικό πρόγραμμα των πρώτων Παραολυμπιακών Αγώνων το 1960, στη Ρώμη, όπου συμμετείχαν μόνο αθλητές με αμαξίδιο. Το 1976, στο Τορόντο του Καναδά, αγωνίστηκαν για πρώτη φορά αθλητές-αθλήτριες με ακρωτηριασμό και τυφλοί ή με περιορισμούς όρασης, ενώ στους Αγώνες του ΄Αρνεμ (Ολλανδία) το 1980 έλαβαν μέρος κι εκείνοι με εγκεφαλική παράλυση.
Από το 1984 και έπειτα, αθλητές-αθλήτριες με αναπηρία συμμετέχουν σε αγώνες επίδειξης στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ από το 1987 σε αγώνες επίδειξης και σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Στίβου της ΙΑΑF.
Οι κανονισμοί
Εκτός από τους κανονισμούς της Διεθνούς Ομοσπονδίας Στίβου (IAAF), οι οποίοι ισχύουν γι’ αθλητές Παραολυμπιακών και Ολυμπιακών Αγώνων, ισχύουν επιπλέον και οι κανονισμοί που έχει θεσμοθετήσει η Επιτροπή Στίβου της Διεθνούς Παραολυμπιακής Επιτροπής (ΔΠΕ).
Το αγωνιστικό πρόγραμμα περιλαμβάνει 36 αγώνες: 18 ανδρών και 18 γυναικών:
Γυναίκες: Δρόμοι (100 μέτρα, 200 μέτρα, 400 μέτρα, 800 μέτρα, 1.500 μέτρα, 5.000 μέτρα, 10.000 μέτρα, 4 x 100 μέτρα σκυταλοδρομία, 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία), Άλματα (άλμα εις ύψος, άλμα εις μήκος, άλμα τριπλούν), Ρίψεις (σφαιροβολία, δισκοβολία, ακοντισμός και κορύνα – club), Πένταθλο και Μαραθώνιος.
Άνδρες: Δρόμοι (100 μέτρα, 200 μέτρα, 400 μέτρα, 800 μέτρα, 1.500 μέτρα, 5.000 μέτρα, 10.000 μέτρα, 4 x 100 μέτρα σκυταλοδρομία, 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία), Άλματα (άλμα εις ύψος, άλμα εις μήκος, άλμα τριπλούν), Ρίψεις (σφαιροβολία, δισκοβολία, ακοντισμός και κορύνα – club), Πένταθλο και Μαραθώνιος.
Πηγή: http://www.rodiaki.gr/
