3.2.5 Αναπηρία και υπερπροστατευτικότητα
Το οικογενειακό πλαίσιο, στην συγκεκριμένη ενότητα παρουσιάζεται ως το περιβάλλον στο οποίο ο πατροναρισμός κυριαρχεί, δημιουργώντας ένα καβούκι προστασίας προς το ανάπηρο μέλος του. Αναλαμβάνει έναν ρόλο φροντίδας και προστασίας τον οποίο αδυνατεί να αποβάλλει, παραβλέποντας την ανάγκη του ανάπηρου παιδιού για ανεξαρτητοποίηση και αυτονομία, καθώς έρχεται σε σύγκρουση με τον ρόλο φροντίδας, που δομήθηκε σε όλον τον πρότερο βίο. Για τον λόγο αυτό προτάσσεται ένας αγώνας συνεχής, για την αυτονομία, από το ίδιο το άτομο, ώστε να ξεπεραστούν τα “εμπόδια αγάπης”, τα οποία ορθώνονται από την οικογένεια.
“Η ύπαρξη ενός αναπήρου ανθρώπου στην οικογένεια είναι μια μεγάλη υπόθεση. Είναι ένα ταξίδι, μια διαδικασία προσαρμογής για όλο το σύστημα. Είναι πολύ συχνό, όταν γεννιέται ένα παιδί με αναπηρία σε ένα σύστημα, όλη οικογένεια να συσπειρώνεται γύρω του και όλη η οικογένεια πλέον να οργανώνει τη ζωή γύρω από τις ανάγκες του ανάπηρου παιδιού. Αυτό συνέβη και με τη δική μου οικογένεια. Ήταν πάρα πολύ βοηθητικό, γιατί οι γονείς μου μου έδωσαν τα πάντα και η οικογένεια μου μου έδωσε τα πάντα, για να καταφέρω να πατήσω στα πόδια μου και να φτάσω στο σημείο που είμαι τώρα. Όμως τώρα που έχει έρθει ήδη και ας πούμε προελαύνει η αυτονομία και η ενηλικίωση ξεκινάν και δημιουργούνται προβλήματα ανεξαρτητοποίησης ψυχικής κυρίως από την πλευρά των γονέων και όχι τη δική μου. Τους είναι δύσκολο να φύγει πια το παιδί από το σπίτι, το παιδί γύρω από το οποίο δόμησαν όλη τους τη ζωή εδώ και 25 χρόνια. Από εκεί και πέρα έχει υπάρξει μια σύγκρουση, μια υγιής σύγκρουση. Το δουλεύουμε πάρα πολύ στη σχέση μας. Είμαι πολύ τυχερή να έχω πολύ όμορφη σχέση με την οικογένειά μου. Βεβαίως και υπάρχει και θυμός και πόνος και νεύρα αλλά είναι κάτι το οποίο λύνεται με την προσήλωση στον στόχο, με το να μένω δηλαδή με τα μάτια στον στόχο και να μην κάνω εκπτώσεις από αυτόν. Εγώ έτσι θέλω να ζήσω τη ζωή μου, αργά ή γρήγορα θα το πάρετε απόφαση. Δουλεύω για να το κάνω, δεν θα ζητάω από εσάς τα λεφτά για να το κάνω, εξασφαλίζω την οικονομική μου ανεξαρτησία και εφόσον την έχω εξασφαλισμένη θέλω να ζω με έναν συγκεκριμένο στόχο
και από εκεί και πέρα δεν σας αφορά. Είναι πάρα πολύ συχνό η οικογένεια των αναπήρων ανθρώπων να δημιουργεί ένα χρυσό κλουβί γύρω τους, επειδή ακριβώς είναι πολύ δύσκολο κάποια στιγμή να διανοηθούν ότι το παιδί αυτό ενδεχομένως και να ανεξαρτητοποιηθεί. Έχουν συνηθίσει να το φροντίζουν, έχουν συνηθίσει σε αυτόν τον ρόλο και μετά υπάρχει μια κρίση όλου. Οπότε σε οικογένειες που δεν έχουν καταφέρει αυτό το επίπεδο επίγνωσης πολλές φορές δημιουργούνται εμπόδια από την ίδια την οικογένεια προς την αυτονομία του παιδιού και του νεαρού ενήλικα ή του μεγαλύτερου ενήλικα. “Εμπόδια αγάπης’ ας τα πούμε. Εγώ διεκδίκησα το χώρο μου στην οικογένειά μου, έβαλα τα όριά μου στην υπερβολική αγάπη και προστασία και νομίζω ότι τα έχω καταφέρει καλά.” (συν. 4)
