3.2.2 Προκαταλήψεις στις συντροφικές σχέσεις

Οι προκαταλήψεις κατά τη σύναψη συντροφικών σχέσεων αποτελούν έναν ακόμα κοινό τόπο στις εμπειρίες των συμμετεχόντων. Γενικεύσεις και αβάσιμες υποθέσεις για υποτιθέμενα συμπλέγματα κατωτερότητας και υποτίμηση αναφέρθηκαν, κυρίως από ανάπηρες γυναίκες. Η αντιμετώπιση που έρχονται αντιμέτωποι στην πλειοψηφία τους οι συμμετέχοντες είναι η απόρριψη.
“ (…) για παράδειγμα μπορεί να βρεις έναν άνθρωπο ο οποίος θεωρεί ότι όλη σου η συμπεριφορά είναι σε συνάρτηση με την αναπηρία και ότι θα έχεις κόμπλεξ και σε λυπάμαι και θα έπρεπε να ντρέπεσαι. (…) Μου έχει τύχει να βγω με τύπο ο οποίος με πλησίασε, τις γυναίκες με αναπηρία τις έχουν τις εύκολες και λένε π.χ. αυτή θα μου κάτσει, αυτή την έχω. Δηλαδή, εμένα μου έχει τύχει τύπος ο οποίος δεν ήθελε, στο πλαίσιο των ερωτικών σχέσεων, δεν ήθελε καθόλου τη συντροφικότητα και όποτε του έλεγα εγώ να βγαίνουμε το απέφευγε.” (συν. 6)
“Ένα κομμάτι που δεν μπορώ να αντιληφθώ πάρα πολύ, είναι το ερωτικό. Και εκεί είναι ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα, αλλά και πάλι δεν τους κατηγορώ. Αυτοί χάνουνε να δώσουν μια ευκαιρία σε έναν άνθρωπο να τον γνωρίσουν και δεν έχω χάσει εγώ κάτι. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι κάτι το οποίο μπορώ να αλλάξω.” (συν. 3)
“Χώρισα στα 28 και πήγε κάπως και αυτό το κομμάτι στραβά. Για το πρόβλημά μου χωρίσαμε. Τώρα θα μου πεις δεν με είδε όταν με παντρεύτηκε; Μια χαρά με είδε, αλλά μετά αρχίσανε οι γονείς του να αναφέρουν ότι έχουν θέμα με τον τρόπο που περπατάω και τέτοια. Μπήκε αυτό ανάμεσα μας και χωρίσαμε.” (συν. 6). “(…) Υπάρχουν και άνθρωποι που δεν αντέχουν. Εξαρτάται και τι άνθρωπο έχεις δίπλα σου. Εμένα για π.χ. η πρώην γυναίκα μου με άφησε μόλις έπεσα.” (συν. 1).