«Προαπαιτούμενες δεξιότητες για την ενίσχυση του αυτοπροσδιορισμού σε παιδιά προσχολικής ηλικίας με αναπηρίες: μία διερευνητική μελέτη των πρακτικών των γονέων» – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Λέδιας Λιτσένη – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 21ο
3.3.3. Σύγκριση μέσων όρων με χρήση One-Way ANOVA, ανάμεσα στα επίπεδα λειτουργικότητας της ΔΑΦ, σε σχέση με τη συνολική κλίμακα των προαπαιτούμενων δεξιοτήτων αυτοπροσδιορισμού και των υποκλιμάκων της
Στο παρόν υποκεφάλαιο, πραγματοποιήθηκαν παραμετρικοί και μη παραμετρικοί έλεγχοι με τη χρήση One-Way Anova, ανάμεσα σε όλα τα δημογραφικά που περιέχουν από δύο κατηγορίες και πάνω (τίτλοι σπουδών, ετήσιο εισόδημα, οικογενειακή κατάσταση, αριθμός τέκνων, ηλικία παιδιού με αναπηρία, επίπεδα λειτουργικότητας ΔΑΦ και ΝΑ), σε σχέση με τη συνολική κλίμακα των προαπαιτούμενων δεξιοτήτων αυτοπροσδιορισμού και των υποκλιμάκων της. Από τα δημογραφικά δεδομένα, σημαντικές συγκρίσεις βρέθηκαν μόνο για τα επίπεδα λειτουργικότητας της ΔΑΦ. Έτσι, παρουσιάζονται οι μέσοι όροι και οι τυπικές αποκλίσεις (Μ.Ο. και Τ.Α) των επιπέδων λειτουργικότητας της ΔΑΦ, προκειμένου να εντοπιστεί σε ποιο βαθμό οι γονείς συμφωνούν με τη χρήση των προαπαιτούμενων δεξιοτήτων αυτοπροσδιορισμού και με ποια συχνότητα τις χρησιμοποιούν σε σχέση με τα επίπεδα λειτουργικότητας της ΔΑΦ των παιδιών τους. Έπεται σύγκριση των μέσων όρων και αποσαφήνιση στατιστικά σημαντικών διαφορών ανάμεσα στα τρία επίπεδα λειτουργικότητας της ΔΑΦ, σε σχέση με τη συμφωνία και τη συχνότητα εφαρμογής της συνολικής κλίμακας των προαπαιτούμενων δεξιοτήτων αυτοπροσδιορισμού και των υποκλιμάκων της από τους γονείς. Παραμετρικοί έλεγχοι Anova (F), λόγω κανονικότητας των δεδομένων (Shapiro-Wilk με p= ή >0.05), εφαρμόστηκαν στη συνολική κλίμακα των προαπαιτούμενων δεξιοτήτων αυτοπροσδιορισμού και στην υποκλίμακα «Αυτορρύθμιση». Για αποσαφήνιση των στατιστικά σημαντικών διαφορών ανά ζεύγη, ανάμεσα στα επίπεδα λειτουργικότητας της ΔΑΦ, έγινε χρήση post-hoc test (Tukey). Ενώ, μη παραμετρικοί έλεγχοι Anova (Kruskal-Wallis χ²), λόγω της μη κανονικότητας των δεδομένων (Shapiro- Wilk με p<0.05), πραγματοποιήθηκαν για τις υποκλίμακες «Ενίσχυση επιλογών/ επίλυση προβλημάτων» και «Δέσμευση». Για την αποσαφήνιση των στατιστικά σημαντικών διαφορών ανά ζεύγη, ανάμεσα στα τρία επίπεδα λειτουργικότητας της ΔΑΦ, εφαρμόστηκε το τεστ Dwass-Steel-Critchlow-Fligner.
Υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στα τρία επίπεδα λειτουργικότητας της ΔΑΦ, σε σχέση με τη συνολική κλίμακα των προαπαιτούμενων δεξιοτήτων αυτοπροσδιορισμού σε στάθμη σημαντικότητας 0.05. F(3,45)=9.19 p=0.001<0.05.
Πίνακας 10
Περιγραφικά στατιστικά της συνολικής κλίμακας των προαπαιτούμενων δεξιοτήτων αυτοπροσδιορισμού, ανάμεσα στα τρία επίπεδα λειτουργικότητας της ΔΑΦ
| Επίπεδα λειτουργικότητας ΔΑΦ | N | Μ.Ο. | Τ.Α. |
| Χαμηλής λειτουργικότητας | 12 | 3.18 | 0.354 |
| Μεσαίας λειτουργικότητας | 15 | 3.57 | 0.432 |
| Υψηλής λειτουργικότητας | 18 | 3.94 | 0.337 |
| Δεν το γνωρίζω | 4 | 3.97 | 0.748 |
Ο υψηλότερος μέσος όρος αναφορικά με τα τρία επίπεδα λειτουργικότητας (Μ.Ο.=3.94 και Τ.Α.= 0.337), σημειώνεται στην υψηλή λειτουργικότητα, υποδηλώνοντας μια υψηλή συμφωνία και συχνότητα των γονέων ως προς την εφαρμογή των προαπαιτούμενων δεξιοτήτων αυτοπροσδιορισμού σε παιδιά με υψηλή λειτουργικότητα (βλ Πίνακα 10). Οι γονείς που απάντησαν πως δε γνωρίζουν το επίπεδο λειτουργικότητας, πιθανόν να έχουν παιδιά με υψηλή λειτουργικότητα, αν λάβουμε υπόψη τον πολύ υψηλό μέσο όρο (ΜΟ=3.97), που ταιριάζει με τον μέσο όρο της υψηλής λειτουργικότητας. Ακολουθούν οι γονείς με παιδιά μεσαίας λειτουργικότητας (Μ.Ο.= 3.57 και Τ.Α.= 0.432). Ο μέσος όρος τους, μας πληροφορεί ότι παρουσιάζουν μία μέτρια προς υψηλή συμφωνία και συχνότητα, ως προς την ενίσχυση πρακτικών αυτοπροσδιορισμού στα παιδιά τους με μεσαία λειτουργικότητα. Τέλος, τον χαμηλότερο μέσο όρο (Μ.Ο.= 3.18 και Τ.Α.=0.354) συγκέντρωσαν οι γονείς με παιδιά χαμηλής λειτουργικότητας, σημειώνοντας μία περισσότερο μέτρια τάση για συμφωνία και συχνότητα για την εφαρμογή των προαπαιτούμενων δεξιοτήτων αυτοπροσδιορισμού στα παιδιά τους. Συνοψίζοντας, οι γονείς με παιδιά με ΔΑΦ υψηλής λειτουργικότητας, εμφανίζουν υψηλότερη θετική στάση και εφαρμόζουν συχνότερα πρακτικές για την ενίσχυση των προαπαιτούμενων δεξιοτήτων αυτοπροσδιορισμού στα παιδιά τους, σε σύγκριση με τους γονείς παιδιών μεσαίας και χαμηλής λειτουργικότητας.
Η τυπική απόκλιση σε όλα τα επίπεδα λειτουργικότητας και στους γονείς που δε γνωρίζουν το επίπεδο λειτουργικότητας, δεν ξεπερνά τη μονάδα, άρα δεν υπάρχει μεγάλη κύμανση των απαντήσεων.
Πίνακας 11
Συγκρίσεις ανά δύο των επιπέδων λειτουργικότητας ΔΑΦ, σε σχέση με τη συνολική κλίμακα των προαπαιτούμενων δεξιοτήτων αυτοπροσδιορισμού, με χρήση post-hoc test (Tukey)
| Επίπεδα λειτουργικότητας ΔΑΦ | Χαμηλής λειτ. | Μεσαίας λειτ. | Υψηλής λειτ. | Δεν το γνωρίζω | |
| Χαμηλής λειτουργικότητας | Μέση διαφορά | — | -0.384 | -0.760*** | -0.7839** |
| Μεσαίας λειτουργικότητας | Μέση διαφορά | — | -0.376 | -0.4000 | |
| Υψηλής λειτουργικότητας | Μέση διαφορά | — | -0.0243 | ||
| Δεν το γνωρίζω | Μέση διαφορά | — |
* p < 0.05, ** p <0.01, *** p <0.001
Υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά στη συνολική κλίμακα των προαπαιτούμενων δεξιοτήτων αυτοπροσδιορισμού που εφαρμόζουν οι γονείς των παιδιών με υψηλή λειτουργικότητα σε σύγκριση με τα παιδιά με χαμηλή λειτουργικότητα (βλ Πίνακα 11), επειδή η μέση διαφορά είναι -0.760*** (p<0.001) και -0.7839** (p<0.01) για την απάντηση «Δεν το γνωρίζω», που πιθανόν σημαίνει υψηλή λειτουργικότητα, λόγω του υψηλού μέσου όρου (Μ.Ο.= 3.97). Άρα, η στατιστικά σημαντικές διαφορές που εντοπίστηκαν με το τεστ του Fisher’s, οφείλονται στις στατιστικά σημαντικές διαφορές που έχουν τα δύο προαναφερθέντα επίπεδα λειτουργικότητας, σε στάθμη σημαντικότητας p<0.01 και p<0.001. Τα αποτελέσματα της σύγκρισης υποδηλώνουν πως οι γονείς με παιδιά με ΔΑΦ υψηλής λειτουργικότητας εμφανίζουν υψηλότερη συμφωνία και συχνότητα ως προς την εφαρμογή πρακτικών αυτοπροσδιορισμού στα παιδιά τους σε σύγκριση με τους γονείς με παιδιά χαμηλής λειτουργικότητας.
Υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στα τρία επίπεδα λειτουργικότητας της ΔΑΦ, σε σχέση με την υποκλίμακα «Ενίσχυση επιλογών/ επίλυση προβλημάτων», σε στάθμη σημαντικότητας 0.05. χ² (3)=9.86 p<0.020<0.05.
Πίνακας 12
Περιγραφικά στατιστικά της υποκλίμακας «Ενίσχυση επιλογών/ επίλυση προβλημάτων», ανάμεσα στα τρία επίπεδα λειτουργικότητας της ΔΑΦ
| Επίπεδα λειτουργικότητας ΔΑΦ | N | Μ.Ο. | Τ.Α. |
| Χαμηλής λειτουργικότητας | 12 | 3.38 | 0.981 |
| Μεσαίας λειτουργικότητας | 15 | 4.01 | 0.521 |
| Υψηλής λειτουργικότητας | 18 | 4.32 | 0.505 |
| Δεν το γνωρίζω | 4 | 3.90 | 1.332 |
Ο υψηλότερος μέσος όρος, σε σχέση με τα τρία επίπεδα λειτουργικότητας της ΔΑΦ, είναι αυτός της υψηλής λειτουργικότητας (Μ.Ο.=4.32 και Τ.Α.=0.505), καταδεικνύοντας την τάση των γονέων να χρησιμοποιούν συχνά έως πάντα πρακτικές ενίσχυσης επιλογών/επίλυσης προβλημάτων στα παιδιά τους (βλ πίνακα 12). Οι γονείς που δε γνωρίζουν το επίπεδο λειτουργικότητας του παιδιού τους, που πιθανότατα είναι υψηλής λειτουργικότητας, όπως σημειώνεται και από τον υψηλό μέσο όρο (Μ.Ο.= 3.90 και Τ.Α.= 1.332), εφαρμόζουν σχεδόν πάντα πρακτικές ενίσχυσης επιλογών/ επίλυσης προβλημάτων. Οι γονείς με παιδιά με ΔΑΦ μεσαίας λειτουργικότητας, χρησιμοποιούν συχνά πρακτικές ενίσχυσης επιλογών/ επίλυσης προβλημάτων (Μ.Ο.=4.01 και Τ.Α.= 0.521), ενώ οι γονείς με παιδιά χαμηλής λειτουργικότητας, εμφανίζουν τον χαμηλότερο μέσο όρο (Μ.Ο.=3.38 και Τ.Α.=0.981), υποδηλώνοντας ότι ενισχύουν μερικές φορές έως συχνά την ανάπτυξη αυτών των δεξιοτήτων στα παιδιά τους. Επομένως, οι γονείς παιδιών με ΔΑΦ υψηλής λειτουργικότητας χρησιμοποιούν σε υψηλότερη συχνότητα πρακτικές ενίσχυσης επιλογών/ επίλυσης προβλημάτων, σε σχέση με τους γονείς παιδιών μεσαίας και χαμηλής λειτουργικότητας. Η τυπική απόκλιση δε ξεπερνά τη μονάδα, άρα δεν υπάρχει μεγάλη κύμανση των απαντήσεων, εκτός από τους γονείς που απάντησαν «Δεν το γνωρίζω», οι απαντήσεις των οποίων παρουσίασαν μεγάλη κύμανση σε σχέση με τον μέσο όρο.
Πίνακας 13
Συγκρίσεις κατά ζεύγη των επιπέδων λειτουργικότητας της ΔΑΦ, σε σχέση με την υποκλίμακα
«Ενίσχυση επιλογών/επίλυση προβλημάτων», με χρήση Dwass-Steel-Critchlow-Fligner
| Επίπεδα λειτουργικότητας ΔΑΦ | W | p | |
| Χαμηλής λειτουργικότητας | Μεσαίας λειτουργικότητας | 2.569 | 0.266 |
| Χαμηλής λειτουργικότητας | Υψηλής λειτουργικότητας | 4.226 | 0.015 |
| Χαμηλής λειτουργικότητας | Δεν το γνωρίζω | 1.471 | 0.726 |
| Μεσαίας λειτουργικότητας | Υψηλής λειτουργικότητας | 2.567 | 0.266 |
| Μεσαίας λειτουργικότητας | Δεν το γνωρίζω | 0.574 | 0.977 |
| Υψηλής λειτουργικότητας | Δεν το γνωρίζω | -0.365 | 0.994 |
Υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στη χαμηλή και στην υψηλή λειτουργικότητα (βλ Πίνακα 13), σε σχέση με τις πρακτικές των γονέων ως προς την ενίσχυση επιλογών/ επίλυση προβλημάτων, επειδή p<0.015<0.05. Όπως προκύπτει και από τον υψηλότερο μέσο όρο της υψηλής λειτουργικότητας (Μ.Ο.=3.90) και από τον χαμηλότερο της χαμηλής λειτουργικότητας (Μ.Ο.=3.38), η διαφορά εξηγείται από την εφαρμογή περισσότερων πρακτικών ενίσχυσης επιλογών/ επίλυσης προβλημάτων των γονέων σε παιδιά υψηλής λειτουργικότητας, παρά σε παιδιά χαμηλής λειτουργικότητας με ΔΑΦ.
Υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στα τρία επίπεδα λειτουργικότητας των παιδιών με ΔΑΦ, σε σχέση με την κλίμακα «Αυτορρύθμιση» σε στάθμη σημαντικότητας
0.05. F(3,45)=7.91 p=0.001<0.05.
Πίνακας 14
Περιγραφικά στατιστικά της υποκλίμακας «Αυτορρύθμιση», ανάμεσα στα τρία επίπεδα λειτουργικότητας της ΔΑΦ
| Επίπεδο λειτουργικότητας | N | Μ.Ο. | Τ.A. |
| Χαμηλής λειτουργικότητας | 12 | 2.18 | 0.418 |
| Μεσαίας λειτουργικότητας | 15 | 2.85 | 0.807 |
| Υψηλής λειτουργικότητας | 18 | 3.33 | 0.708 |
| Δεν το γνωρίζω | 4 | 3.64 | 0.944 |
Ο υψηλότερος μέσος όρος αναφορικά με τα τρία επίπεδα λειτουργικότητας (Μ.Ο.=3.33 και Τ.Α.= 0.708) εμφανίζεται στα παιδιά με ΔΑΦ υψηλής λειτουργικότητας (βλ Πίνακα 14), που σημαίνει ότι οι γονείς τους, τους ενισχύουν σε πρακτικές αυτορρύθμισης μερικές φορές έως και συχνά. Πιθανότατα, στην υψηλή λειτουργικότητα συμπεριλαμβάνονται και τα παιδιά των γονέων που απάντησαν «Δεν το γνωρίζω», όπως προκύπτει από τον υψηλότερο μέσο όρο (Μ.Ο.=3.64 και Τ.Α.= 0.944). Έπονται τα παιδιά με μεσαία λειτουργικότητα (Μ.Ο.= 2.85 και Τ.Α.=0.807), υποδηλώνοντας πως οι γονείς τους εφαρμόζουν πρακτικές αυτορρύθμισης σχεδόν μερικές φορές. Ενώ, τον χαμηλότερο μέσο όρο (Μ.Ο.= 2.18 και Τ.Α.= 0.418), εμφανίζουν τα παιδιά χαμηλής λειτουργικότητας, επισημαίνοντας πως οι γονείς τους εφαρμόζουν δεξιότητες αυτορρύθμισης σπάνια έως μερικές φορές. Από όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό, ότι οι γονείς με παιδιά με ΔΑΦ υψηλής λειτουργικότητας, εφαρμόζουν πρακτικές αυτορρύθμισης στα παιδιά τους σχετικά συχνά, σε σχέση με τους γονείς παιδιών μεσαίας και χαμηλής λειτουργικότητας. Η τυπική απόκλιση σε όλους τους μέσους όρους δεν ξεπερνά τη μονάδα, επομένως δεν υπάρχει μεγάλη κύμανση των απαντήσεων.
Πίνακας 15
Συγκρίσεις ανά δύο των επιπέδων λειτουργικότητας ΔΑΦ, σε σχέση με την υποκλίμακα
«Αυτορρύθμιση» με χρήση post-hoc test (Tukey)
| Επίπεδα λειτουργικότητας ΔΑΦ |
Χαμηλής λειτ. |
Μεσαίας λειτ. |
Υψηλής λειτ. |
Δεν το γνωρίζω |
|
| Χαμηλής λειτουργικότητας | Μέση διαφορά | — | -0.669 | -1.147*** | -1.464** |
| Μεσαίας λειτουργικότητας | Μέση διαφορά | — | -0.478 | -0.795 | |
| Υψηλής λειτουργικότητας | Μέση διαφορά | — | -0.317 | ||
| Δεν το γνωρίζω | Μέση διαφορά | — |
* p < 0.05, ** p < 0.01, *** p <0.001
Υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά των πρακτικών αυτορρύθμισης που εφαρμόζουν οι γονείς των παιδιών με υψηλή λειτουργικότητα σε σύγκριση με τα παιδιά με χαμηλή λειτουργικότητα (βλ Πίνακα 15), επειδή η μέση διαφορά είναι -1.147*** (p<0.001) και-1.464** (p<0.01) για την απάντηση «Δεν το γνωρίζω», που πιθανότατα απαντήθηκε από γονείς με παιδιά υψηλής λειτουργικότητας, λόγω του υψηλού μέσου όρου του (Μ.Ο.=3.64). Άρα, η στατιστικά σημαντικές διαφορές που εντοπίστηκαν με το τεστ του Fisher’s, οφείλονται στις στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των παιδιών με υψηλή λειτουργικότητα, των παιδιών που οι γονείς τους απάντησαν πως δε γνωρίζουν το επίπεδο λειτουργικότητάς τους και των παιδιών με χαμηλή λειτουργικότητα, σε στάθμη σημαντικότητας p<0.001και p<0.01. Τα αποτελέσματα της σύγκρισης υποδηλώνουν πως οι γονείς με παιδιά με ΔΑΦ υψηλής λειτουργικότητας χρησιμοποιούν περισσότερο συχνά πρακτικές αυτορρύθμισης στα παιδιά τους σε σύγκριση με τους γονείς με παιδιά χαμηλής λειτουργικότητας.
Υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στα τρία επίπεδα λειτουργικότητας της ΔΑΦ, σε σχέση με την υποκλίμακα «Δέσμευση», σε στάθμη σημαντικότητας 0.05. χ² (3)=
17.8 p<0.001<0.05.
Πίνακας 16
Περιγραφικά στατιστικά της υποκλίμακας «Δέσμευση», ανάμεσα στα τρία επίπεδα λειτουργικότητας της ΔΑΦ
| Επίπεδα λειτουργικότητας ΔΑΦ | N | Μ.Ο. | Τ.Α. |
| Χαμηλής λειτουργικότητας | 12 | 2.40 | 0.648 |
| Μεσαίας λειτουργικότητας | 15 | 3.09 | 0.583 |
| Υψηλής λειτουργικότητας | 18 | 3.60 | 0.643 |
| Δεν το γνωρίζω | 4 | 3.69 | 1.301 |
Ο υψηλότερος μέσος όρος είναι των παιδιών με υψηλή λειτουργικότητα (ΜΟ=3.60 και Τ.Α.=0.643), ο οποίος δηλώνει πως οι γονείς τους εφαρμόζουν αρκετά συχνά πρακτικές δέσμευσης (βλ Πίνακα 16). Οι γονείς που δε γνωρίζουν το επίπεδο λειτουργικότητας του παιδιού τους (ΜΟ=3.69 και Τ.Α.=1.301) και που πιθανότατα είναι υψηλής λειτουργικότητας, όπως προκύπτει από τον υψηλό μέσο όρο, φαίνεται να ασκούν δεξιότητες δέσμευσης στα παιδιά τους σε ακόμα συχνότερη βάση. Σε αντίθεση με τους γονείς παιδιών μεσαίας λειτουργικότητας που χρησιμοποιούν πρακτικές δέσμευσης μερικές φορές με μία μικρή τάση προς συχνά (Μ.Ο.=3.09 και Τ.Α.=0.583). Ο χαμηλότερος μέσος όρος (Μ.Ο.=2.40 και Τ.Α.=0.648), σημειώθηκε στα παιδιά με χαμηλή λειτουργικότητα, αποτυπώνοντας τη χρήση πρακτικών δέσμευσης από τους γονείς τους σπάνια έως μερικές φορές. Συνοψίζοντας, οι γονείς παιδιών με ΔΑΦ υψηλής λειτουργικότητας, εμφανίζουν υψηλότερη συχνότητα ως προς την εφαρμογή πρακτικών δέσμευσης στα παιδιά τους, σε σχέση με τους γονείς παιδιών μεσαίας και χαμηλής λειτουργικότητας. Η τυπική απόκλιση δεν ξεπερνά τη μονάδα, άρα δεν υπάρχει μεγάλη κύμανση των απαντήσεων, εκτός από τους γονείς που απάντησαν «Δεν το γνωρίζω», οι απαντήσεις των οποίων παρουσίασαν μεγάλη κύμανση σε σχέση με τον μέσο όρο.
Πίνακας 17
Συγκρίσεις κατά ζεύγη των επιπέδων λειτουργικότητας της ΔΑΦ, σε σχέση με την υποκλίμακα
«Δέσμευση», με χρήση Dwass-Steel-Critchlow-Fligner
| Επίπεδα λειτουργικότητας ΔΑΦ | W | p | |
| Χαμηλής λειτουργικότητας | Μεσαίας λειτουργικότητας | 3.36 | 0.082 |
| Χαμηλής λειτουργικότητας | Υψηλής λειτουργικότητας | 5.55 | <.001 |
| Χαμηλής λειτουργικότητας | Δεν το γνωρίζω | 2.32 | 0.356 |
| Μεσαίας λειτουργικότητας | Υψηλής λειτουργικότητας | 3.46 | 0.068 |
| Μεσαίας λειτουργικότητας | Δεν το γνωρίζω | 1.71 | 0.623 |
| Υψηλής λειτουργικότητας | Δεν το γνωρίζω | 1.03 | 0.885 |
Υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στους γονείς με παιδιά με ΔΑΦ χαμηλής και υψηλής λειτουργικότητας (βλ Πίνακα 17), σε σχέση με τις πρακτικές τους για την ενίσχυση της δεξιότητας της δέσμευσης, επειδή p<0.001<0.05. Όπως προκύπτει και από τον υψηλότερο μέσο όρο της υψηλής λειτουργικότητας (Μ.Ο.=3.60), η διαφορά εξηγείται από την εφαρμογή περισσότερων πρακτικών δέσμευσης από τους γονείς σε παιδιά υψηλής λειτουργικότητας με ΔΑΦ, παρά σε παιδιά με χαμηλή λειτουργικότητα.
