Συντάκτης: Βιβή Κωνσταντινίδου.
Απολαυστικές ερμηνείες, απόλυτη άνεση στη σκηνή, επαγγελματισμός και ένα αποτέλεσμα που ενθουσίασε το κοινό του Θεάτρου του Σαρακηνάδου, πρόσφεραν οι ηθοποιοί της παράστασης «Τσετσέ σε σκηνοθεσία Μάνου Τριανταφυλλάκη. Τόσο ο Βασίλης Οικονόμου, όσο και ο Πάνος Ζουρνατζίδης, είναι άτομα με αναπηρία. Αρχαιολόγος ο πρώτος, εργοθεραπευτής ο δεύτερος. Πάνω από όλα όμως, επαγγελματίες ηθοποιοί του θεάτρου. Αυτό ήταν που κυριάρχησε στη διάρκεια της παράστασης και κανένας άλλος προσδιορισμός. Οι δύο ηθοποιοί της ομάδας ΘΕ.ΑΜ.Α. μοιράστηκαν επί σκηνής από δύο ρόλους έκαστος, μια εναλλαγή που έγινε με αξιοθαύμαστη πειστικότητα και ευκολία. Το μονόπρακτο θεατρικό του Πιραντέλο με πρωταγωνιστή τον μπαγαπόντη Τσετσέ και τις περιπέτειές του, άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στο κοινό που αν και λιγοστό, έμεινε απόλυτα ικανοποιημένο. Στο κοινό αυτό βρέθηκε ο Αντιπεριφερειάρχης (τη διοργάνωση ανέλαβε η Π.Ε. Ζακύνθου) και ο πρόεδρος του Σωματείου «Οι Ποπολάροι», Γιάννης Γρέκας που γνωρίζει τους συντελεστές προσωπικά.
Η αμηχανία βέβαια δεν έλειπε. Άλλωστε δεν συνηθίζεται να ερμηνεύουν θεατρικά έργα μη αρτιμελείς ηθοποιοί. Πρόκειται για ένα ακόμη ταμπού που προσπαθεί να αποβάλλει η ελληνική και γενικότερα η ευρωπαϊκή κοινωνία, αλλά με βήματα απελπιστικά αργά αλλά που έχει ξεπεράσει εδώ και δεκαετίες η πρώην Σοβιετική Ένωση. Ο Νόμος περί υποχρεωτικής αρτιμέλεια των ηθοποιών έχει ευτυχώς καταργηθεί αλλά το ταμπού παραμένει.
Από το 2010: Η Ομάδα ΘΕΑΜΑ που υφίσταται από το 2010 αποτελείται σε μεγάλο ποσοστό από άτομα με διάφορες μορφές και βαρύτητες αναπηρίας και φιλοδοξεί να ιδρύσει Δραματική Σχολή για άτομα με αναπηρία. «Βασικά να διδάσκεται η διαχείριση της αναπηρίας πάνω στη σκηνή», λέει ο κ. Οικονόμου. Τόσο ο ίδιος όσο και ο Πάνος Ζουρνατζίδης έχουν παρακολουθήσει και ειδικά προγράμματα εκπαίδευσης… εκπαιδευτών ηθοποιών με αναπηρία, στο εξωτερικό φυσικά. «Τελικά όμως και εκεί ζήσαμε ένα σοκ. Περιμένεις, από μια ευρωπαϊκή χώρα να είναι πιο μπροστά από την Ελλάδα σε αυτά τα θέματα αλλά και εκεί ισχύουν τα ίδια ταμπού. Ο μόνος με αναπηρία, σε αμαξίδιο ήμουν εγώ και χρειάστηκε να με ανεβοκατεβάζουν με το καροτσάκι σε όροφο, για τις 7 ημέρες διάρκειας του προγράμματος στο Τορίνο», συμπληρώνει ο κ. Ζουρνατζίδης.
Προσβασιμότητα: Το θέμα της προσβασιμότητας είναι τεράστιο και στη Ζάκυνθο είναι ακόμη μεγαλύτερο. Για την παράσταση, χρειάστηκε να ανεβοκατεβάσουν τον ηθοποιό στη σκηνή με αρκετή δυσκολία, με αποτέλεσμα να καταπονηθεί το αμαξίδιο και τα τρίζει στη διάρκεια της παράτασης. «Μου πήρε κάμποση ώρα να συγκεντρωθώ και να αδιαφορώ για τον ήχο του τριξίματος, στη διάρκεια της παράστασης», ομολογεί ο κ. Ζουρνατζίδης. Η αμηχανία, στη θέα ενός ανάπηρου ατόμου στη σκηνή, είναι αναμενόμενη όχι μόνο σε επαρχιακό αλλά και σε ένα αστικό κοινό, όπως της Αθήνας.
Δυσκολίες: Οι δυσκολίες δεν είναι λίγες αλλά όπως λένε οι δύο ηθοποιοί, η σημαντικότερη, με διαφορά, είναι η προσβασιμότητα και όχι η υποκριτική εκπαίδευση. «Πρόκειται για προσωπική διαδρομή», λέει ο κ. Ζουρνατζίδης. «Ακόμη και μια κίνηση με το δάχτυλο ή μια έκφραση, μπορεί να αποδώσει πολλά περισσότερα από ένα πλήρες, αρτιμελές σώμα», συμπληρώνει. «Γνωρίζω τις αδυναμίες μου αλλά θα το προσπαθήσω. Αν το καταφέρω, καλώς, αλλιώς ίσως γίνουν κάποιες μικροαλλαγές για να διευκολυνθώ. Θα βρω τον τρόπο πάντως!». Ο κ. Οικονόμου, ως ιδρυτής της Ομάδας, πέρασε πρώτα δέκα χρόνια ως ηθοποιός και σκηνοθέτης σε άτομα χωρίς αναπηρία. Το πώς διαχειρίστηκε τη δική του αναπηρία τον δίδαξε πολλά αλλά θυμάται ακόμη την αντιδραστικότητα, συχνά σε βαθμό αλαζονείας, μεγάλων ονομάτων του θεάτρου, τα οποία σκηνοθέτησε, καθώς ο καθένας ακολουθούσε τη μανιέρα του και δεν ακολουθούσε τις σκηνοθετικές οδηγίες.
Πηγή: Εφημερίδα «Ημέρα τση Ζάκυθος»