Οι παραστατικές τέχνες: Μια συστηματική ανασκόπηση των εφαρμογών τους στα άτομα με αναπηρία στο σχολικό περιβάλλον – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Χρηστίδου Αγγελικής – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 22ο
4.3 Περιορισμοί της έρευνας
Όπως συμβαίνει σε κάθε ερευνητική απόπειρα, έτσι και στην συγκεκριμένη έρευνα υφίστανται κάποιοι περιορισμοί και ελλείψεις. Ο κύριος περιορισμός της έρευνας μας έχει να κάνει με την φύση του θέματος που εξετάζεται. Πολλαπλοί είναι οι ορισμοί που δίνονται για την «τέχνη» , αλλά και για την «θεραπεία», οι οποίες αποτελούν κεντρικές έννοιες της εργασίας μας. Αν λάβουμε μάλιστα υπόψιν μας, πως στον τομέα της αναπηρίας, ο ορισμός της θεραπείας επεκτείνεται και συμπεριλαμβάνει κάθε ενέργεια ή δραστηριότητα που προκαλεί θετική αλλαγή και βελτίωση στα άτομα, παρατηρούμε ότι προκύπτουν ακόμα περισσότεροι ορισμοί και προσεγγίσεις που συνδυάζουν την τέχνη με την θεραπεία. Όταν δε, τις ανάγουμε σε σχολικά πλαίσια, τέχνη, θεραπεία και εκπαίδευση συγχέονται και συγχωνεύονται, δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση.
Στο πρώτο κεφάλαιο της εργασίας, έγινε προσπάθεια να εξηγηθούν όσο το δυνατόν καλύτερα και να διαφοροποιηθούν οι ορισμοί και οι θεωρητικές προσεγγίσεις που συνδυάζουν την τέχνη, την θεραπεία και την εκπαίδευση. Έτσι, έγινε μια κατηγοριοποίηση από την ερευνήτρια και μια επιλογή στους ορισμούς, που θεωρήθηκε ότι ανταποκρίνονται περισσότερο σε αυτό που ήθελε να διερευνηθεί. Οι ορισμοί που επιλέχθηκαν ήταν οι εξής : «Art based interventions», «Art therapies», «Art based programs». Ακόμα όμως και σε αυτούς τους ορισμούς, δεν υπάρχει πλήρη συμφωνία, με πολλούς ερευνητές να τους χρησιμοποιούν διαφορετικά. Επομένως, η συγκεκριμένη κατηγοριοποίηση της ερευνήτριας, αφορά μόνο την συγκεκριμένη εργασία.
Οι τρεις αυτοί ορισμοί, χρησιμοποιήθηκαν συνδυαστικά αλλά και μεμονωμένα, κατά την διαδικασία της αναζήτησης στις βάσεις δεδομένων. Λόγω όμως της ασυμφωνίας που υπάρχει, ενέχεται ο κίνδυνος να χάθηκαν κάποια αποτελέσματα, από μελέτες και ερευνητές, που δεν χρησιμοποιούσαν τους συγκεκριμένους ορισμούς, ή τους χρησιμοποιούσαν με διαφορετικό τρόπο.
Ένας ακόμα περιορισμός, είναι οι ανομοιογενείς μεταξύ τους έρευνες. Όλες οι μελέτες μας είχαν διαφορετικό σχεδιασμό και ερευνητική στρατηγική. Κάποιες εστίαζαν στην περιγραφή των παρεμβάσεων, κάποιες άλλες στα αποτελέσματα και κάποιες δίναν περισσότερη βαρύτητα στην αξιολόγηση των προγραμμάτων που περιέγραφαν. Επίσης κάποιες αντλούσαν ποσοτικές πληροφορίες και δεδομένα από ερευνητικά εργαλεία, ενώ άλλες ήταν ποιοτικές, με τα αποτελέσματα να προκύπτουν από παρατηρήσεις ή συνεντεύξεις με τους ίδιους τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς ή τους γονείς τους. Τέλος, πολλές μελέτες απευθύνονταν σε μεγάλο δείγμα, ενώ άλλες ήταν μελέτες περίπτωσης και αναφέρονταν σε ένα, ή το πολύ έως 3 άτομα. Όλες αυτές οι διαφοροποιήσεις, έκαναν δύσκολο το έργο της συσχέτισης και της σύγκρισης των αποτελεσμάτων και έτσι δεν θα ήταν απολύτως ασφαλές, να γενικεύσουμε τα συμπεράσματα που προέκυψαν.