Η θέση του κάθε ανθρώπου μέσα στην Κοινωνία που ζει, προσδιορίζεται και επηρεάζεται από ορισμένα χαρακτηριστικά που έχουν να κάνουν με το φύλο, το χρώμα, την κοινωνική θέση, την οικονομική κατάσταση και την καταγωγή.
Οι κοινωνίες, μέσα από την ιστορική τους εξέλιξη συνειδητά ή υποσυνείδητα, καλλιέργησαν και συντήρησαν ορισμένους άγραφους κανόνες που προσδιόριζαν τις σχέσεις και τις στάσεις ανθρώπου προς άνθρωπο και κοινωνίας προς κοινωνία.
Οι αισθητικές νόρμες του τέλειου και αρτιμελούς σώματος, σε συνδυασμό και με τις θρησκευτικές δοξασίες και προκαταλήψεις, επηρέασαν στο πέρασμα των αιώνων καταλυτικά τη ζωή των ανθρώπων και διαμόρφωσαν σχέσεις και συμπεριφορές.
΄Ετσι, κάποια άτομα που, είτε εκ γενετής, είτε επίκτητα, παρουσίαζουν κάποια διαφορά προς το κοινώς αποδεκτό ως «φυσιολογικό», συγκέντρωναν το υπερπροστατευτικό ενδιαφέρον του περιβάλλοντος ή την απόρριψη. Συμπεριφορές, που αφαιρούσαν από το άτομο αυτό, κάθε δυνατότητα δημιουργικής συμμετοχής στο κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής του. Το άτομο που παρουσίαζε μια διαφορά ήταν έξω από τις κάθε φορά επικρατούσες παραγωγικές σχέσεις. Ταυτίστηκε με την αντιπαραγωγικότητα και την ανικανότητα.
΄Ετσι, επεβλήθησαν ρόλοι σε ορισμένα τμήματα των κοινωνιών που παρουσίαζαν ορισμένα κενά στη σφαίρα των δυνατοτήτων τους, που ήταν επιλογή των ισχυρών κοινωνικών κατεστημένων κάθε κοινωνίας.
Στον ψυχικό κόσμο κάθε ανθρώπου, λειτουργούν δύο δυναμικές τάσεις: η εσωστρέφεια, η μοιρολατρεία, η απαισιοδοξία, ο πεσσιμισμός και η παθητικότητα απ΄ τη μια μεριά και η αισιοδοξία, η προοπτική, ο οραματισμός, η ενεργητικότητα από την άλλη. Δύο δρόμοι που οδηγούν σε εντελώς αντίθετες πορείες τη ζωή του ανθρώπου.
Το πρόσωπο με ειδικές ανάγκες διωγμένο, ουσιαστικά, από τη συμμετοχή του στις κάθε φορά συντελούμενες κοινωνικές διεργασίες, ήταν αναγκασμένο να ακολουθήσει τον πρώτο δρόμο, χωρίς αυτό να αποτυπώνει μια αντικειμενική πραγματικότητα.
Η επιλογή να προχωρήσω στην εργασία αυτή, είναι προϊόν μιας βιωματικής εμπειρίας, μέσα απο την οποία αναδεικνύονται ορισμένα γεγονότα που πείθουν για τον βιασμό που υφίσταται η προσωπικότητα ενός ατόμου με κάποιες ιδιαιτερότητες, όταν του αφαιρούνται οι δυνατότητες δημιουργικής ανέλιξης, όταν το ταυτίζουν με την ανικανότητα και την αντιπαραγωγικότητα και όταν του επιβάλονται ρόλοι που προσδιορίζουν το μέλλον του χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η δική του κρίση.
Η απουσία μέχρι σήμερα, από ότι γνωρίζω, στην Ελλάδα, μιας επιστημονικής πραγματείας για τις κοινωνικές επιπτώσεις του φαινομένου της αναπηρίας, η απομυθοποίηση του φαινομένου αυτού και η αποτύπωση των πραγματικών διαστάσεων της ιδιαιτερότητας της αναπηρίας, είναι βασικοί παράμετροι της απόφασης να επιχειρηθεί η παρούσα εργασία με άμεση σκόπευση την αποκατάσταση της αλήθειας και της πραγματικότητας.
Ο μύθος της αναπηρίας βρίσκεται σήμερα σε διαδικασία αποσύνθεσης μέσα απ΄ την οποία αναδεικνύεται το πραγματικό γεγονός που οδηγεί στο βέβαιο συμπέρασμα της δυνατότητας συμμετοχής του ατόμου αυτού, ισότιμα στις εκάστοτε κοινωνικές διεργασίες, όταν η ίδια η κοινωνία δημιουργεί τις ανάλογες συνθήκες και προϋποθέσεις, ώστε το πρόσωπο με ειδικές ανάγκες να μπορεί, μέσα από την ιδιαιτερότητά του (η οποία πλέον δεν μπορεί να αντιστοιχεί σε κοινωνική διάκριση) να συμμετέχει στα κοινωνικά δρώμενα.
Ο κάθε προσεκτικός μελετητής της ιστορίας και της εξέλιξης του ανθρώπου, διαπιστώνει ότι ο δρόμος που ακολουθεί σήμερα η υπόθεση της αναπηρίας, είναι περίπου παρόμοιος μ΄ εκείνον που ακολούθησαν, μέσα απ΄τους αιώνες, άλλες κοινωνικές κατηγορίες, από την εποχή των αριστοκρατών και των δούλων, των πατρικίων και των πληβείων, έως την εποχή που το φύλο ή το χρώμα αποτελούσε κοινωνική διάκριση (γυναίκες νέγροι κ.λ.π.).
Η ιδιαιτερότητα αυτής της εργασίας βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν αποτελεί μόνο προϊόν μιας μελέτης αλλά και της τριαντάχρονης βιωματικής εμπειρίας ενός ανθρώπου.
ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΤΥΦΛΩΝ
