Στο πλαίσιο αυτό, οι τομείς των σπουδών και η επαγγελματική κατάρτιση, αναδεικνύονται σε αναγκαία μέσα για τη χειραφέτηση τους. Πιο συγκεκριμένα, η οργανωμένη εκπαιδευτική διαδικασία, συμβάλλει ώστε τα άτομα με αναπηρίες να αποκτήσουν τις αναγκαίες τεχνικές ικανότητες, αλλά και την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης τους, η οποία καθίσταται αναγκαία, προκειμένου να προαχθεί η συμμετοχή τους στην κοινωνία και η διατήρηση της ψυχικής τους αντοχής. Από την άλλη πλευρά, τα προγράμματα κατάρτισης στην Ελλάδα, εξακολουθούν να χαρακτηρίζονται από υποχρηματοδότηση και παράλληλα να απευθύνονται σε συγκεκριμένες αναπηρίες, με αποτέλεσμα να μην ανταποκρίνονται στις διαφοροποιημένες απαιτήσεις του συνολικού αριθμού των ατόμων με αναπηρία (Παπακωνσταντίνου, 2019; Teborg, 2024). Το στοιχείο αυτό, καταδεικνύει την αναγκαιότητα οικοδόμησης περισσότερο ευέλικτων και εξατομικευμένων προγραμμάτων κατάρτισης, που θα εμπεριέχουν σύγχρονες μαθησιακές μεθόδους και μέσα τεχνολογίας (Bloom et al., 2024).
Παράλληλα, καίρια αναδεικνύεται η συμβολή της υποστηρικτικής τεχνολογίας, η οποία όπως υπογραμμίζεται από τη βιβλιογραφία, μπορεί να διευκολύνει καταλυτικά την πρόσβαση, την αυτονομία και τη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία, στην κοινωνική διαδικασία. Οι λύσεις της τεχνολογίας επιτρέπουν στα άτομα αυτά να επιτελούν διάφορα εργασιακά καθήκοντα, με τρόπο που ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους, εξαλείφοντας έτσι τα εμπόδια που σχετίζονται με τα χαρακτηριστικά της αναπηρίας τους (World Health Organization, 2020; Christianson-Barker et al., 2025). Κατά συνέπεια, η χρήση προγραμμάτων υποστηρικτικής τεχνολογίας, όπως είναι τα λογισμικά ανάγνωσης, οι οπτικοακουστικές συσκευές και οι παρεμβάσεις εργονομικού περιεχομένου, μπορούν να ενθαρρύνουν σημαντικά την επαγγελματική ικανότητα και αποτελεσματικότητα των εργαζομένων με αναπηρίες. Στον αντίποδα, καταδεικνύεται ότι οι μέθοδοι αυτοί, παρουσιάζουν ελλείψεις στο ελληνικό εργασιακό πλαίσιο, καθώς δεν υπάρχει η επαρκής χρηματοδότηση από το κράτος και η κατάλληλη στρατηγική για την αξιοποίησή τους (Button et al., 2023).
Κρίσιμο, επίσης, καθίσταται και το γεγονός ότι τα εμπόδια και οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία, σύμφωνα με τη βιβλιογραφική ανασκόπηση διακρίνονται σε τέσσερις ουσιαστικές κατηγορίες, την κοινωνική, ψυχολογική διοικητική και εργασιακή πτυχή (Rachanioti et al., 2021; Qiu et al., 2023). Πιο συγκεκριμένα, οι κοινωνικές προκαταλήψεις και τα στερεότυπα απέναντι στην αναπηρία, αποτελούν τον πιο θεμελιώδη ανασταλτικό παράγοντα, καθώς συχνή είναι η αντιμετώπιση των ατόμων αυτών ως «λιγότερο ικανών», στοιχείο που αναζωπυρώνει τις διακρίσεις, τόσο κατά την περίοδο της πρόσληψης, όσο και κατά την ίδια την εργασιακή σχέση (Schwitter, 2025). Επιπλέον, η ανεπάρκεια των κατάλληλων υποδομών στους χώρους εργασίας, συχνά καταλήγει σε περαιτέρω παραγκωνισμό των ατόμων αυτών (Teborg, 2024).
