ΟΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΛΟΓΩ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΡΝΗΣΗ ΕΥΛΟΓΩΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΩΝ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΙΔΙΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΣΗΣ – Διπλωματική Εργασία Της ΚΑΝΑΤΑ ΑΝΘΗΣ – ΔΙΙΔΡΥΜΑΤΙΚΟ Π.Μ.Σ. «ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ» – Μέρος 3ο
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο
1.1 Αρχή της μη διάκρισης λόγω αναπηρίας.
Η αρχή της μη διάκρισης αποτελεί αναμφίβολα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα6 και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.7 Συνιστά τον άξονα του δικαίου των διακρίσεων και ορίζεται ως η απαγόρευση λιγότερο ευνοϊκής μεταχείρισης ενός ατόμου το οποίο φέρει κάποιο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό γνώρισμα που απολαμβάνει προστασίας. Τέτοια γνωρίσματα αποτελούν το φύλο, η ηλικία, το θρήσκευμα, η εθνικότητα, η φυλή, η αναπηρία, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η κοινωνική προέλευση κ.ά. Η εφαρμογή της διασφαλίζει την ισότιμη μεταχείριση όλων των ατόμων, ανεξάρτητα από χαρακτηριστικά που μπορεί να οδηγήσουν σε προκατάληψη ή αποκλεισμό από την κοινωνικό και επαγγελματικό βίο. Εφαρμόζεται σε διάφορους τομείς, όπως η εργασία, η απασχόληση, η εκπαίδευση, η υγεία και λόγω της καίριας σημασίας της προστατεύεται σε διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο.
5 Δ. Γούλας, Η εφαρμογή της απαγόρευσης των διακρίσεων στο ελληνικό εργατικό δίκαιο, ΕΕργΔ 2023, 1083.
6 Δ. Ζερδελής, Εργατικό Δίκαιο Ατομικές Εργασιακές Σχέσεις, ε΄ έκδοση, 2022, 298. Δ. Γούλας, Οι διακρίσεις σε βάρος εργαζομένων με προβλήματα ψυχικής υγείας, ΕΕργΔ 2018, 514.
7 Δ. Ζερδελής/Δ. Γούλας, Επίτομο Εργατικό Δίκαιο, 2022, 63.