1.2.3.     Κώφωση ή βαρηκοΐα

Ο όρος «βαρηκοΐα», περιγράφει την εξασθένηση αλλά και τη μείωση της ακοής. Αντιθέτως, ο όρος «κώφωση» αναφέρεται στην ολική απώλεια της ακοής. Σε μελέτες που έχουν γίνει πρόσφατα, οι δύο αυτοί όροι έχουν αντικατασταθεί από το όρο

«ακουστική ανεπάρκεια» (Ηλιάδης & Μεταξάς, 1998). Ο όρος «ακουστική ανεπάρκεια» αναφέρεται σε μία αισθητηριακή δυσλειτουργία, η οποία συνεπάγεται τη μείωση στην ποιότητα και την ευκρίνεια της ακουστικής αντίληψης, καθιστώντας την ικανότητα ακοής ανεπαρκή για την ομαλή επικοινωνία και λειτουργία του ατόμου (Moores, 2011).

Η ακουστική ανεπάρκεια, μπορεί να προκληθεί από πλήθος αιτιών όπως προγεννητικά, προγεννητικά και επίκτητα. Η ακουστική ανεπάρκεια, εμποδίζει το άτομο να αντιληφθεί αλλά και να επεξεργαστεί ηχητικά ερεθίσματα γεγονός που οδηγεί σε προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις του ατόμου. Το πρόβλημα γιγαντώνεται όταν το άτομο είναι εκ γενετής κωφό, γεγονός που οδηγεί σε αλαλία.

1.2.4.     Κινητική αναπηρία

Ο όρος «σοβαρές κινητικές ανεπάρκειες» ή «κινητικές δυσκολίες», ανεξάρτητα από την αιτία εμφάνισης, αναφέρονται σε άτομα τα οποία εξαιτίας εγκεφαλικής παράλυσης ή κάποιας άλλης νευρολογικής δυσλειτουργίας, αντιμετωπίζουν δυσκολία στην κίνηση. Ωστόσο ο όρος αναφέρεται και σε περιπτώσεις ορθοπεδικής φύσης, εκ γενετής ή επίκτητες, σταθερές ή εξελισσόμενες (Hodapp, 2005).

Η κινητική αναπηρία ταξινομείται σύμφωνα με την αιτιολογία της. Με τον όρο «εγκεφαλική παράλυση» νοείται η κινητική αναπηρία όταν η βλάβη προέρχεται από εγκεφαλική παθολογία ή τη μη φυσιολογική εγκεφαλική ανάπτυξη. Όταν η κινητική παράλυση εμφανίζεται σε ένα άκρο ή είναι γενικευμένη ταξινομείται σε «μονοπληγία», «διπληγία», «τριπληγία», «τετραπληγία», «ημιπληγία» και «παραπληγία». Όταν η αιτιολογία είναι ορθοπεδικής φύσεως, τότε η κινητική αναπηρία διακρίνεται σε «συγγενής ορθοπεδική μειονεξία» και «επίκτητη ορθοπεδική δυσλειτουργία» (Hodapp, 2005).