Στη διαμόρφωση θετικών στάσεων συμβάλλουν επίσης σε πολύ σημαντικό βαθμό η νομοθεσία και οι κοινωνικές πολιτικές. Για να υπάρχει όμως το αντίστοιχο αποτέλεσμα θα πρέπει και η πολιτική που εφαρμόζει ένας οργανισμός να είναι έτσι δομημένη ώστε να προάγει την εργασιακή προσαρμογή ατόμων με αναπηρία, συμπεριλαμβανομένων των πρακτικών προσαρμογών και της ευέλικτης οργάνωσης εργασίας. Όταν ενεργά προωθείται η ισότητα και η εργασιακή ένταξη των ατόμων αυτών από τη διοίκηση, τότε όλοι οι εργαζόμενοι αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια και ενθαρρύνονται να συνεργαστούν αρμονικά.
Τέλος, μέσα στους παράγοντες που επηρεάζουν τη στάση των συναδέλφων χωρίς αναπηρία είναι και οι συνθήκες οι οποίες διέπουν την εργασία αυτή καθεαυτή. Ήτοι θα πρέπει να υπάρχει σωστή αξιολόγηση και εκτίμηση των μοναδικών δεξιοτήτων που έχει ο καθένας, ισότιμη κατανομή των καθηκόντων καθώς και αναγνώριση της προσφοράς των εργαζομένων με αναπηρία, κάτι το οποίο βελτιώνει το ομαδικό κλίμα και την αποτελεσματική και επί ίσοις όροις συνεργασία, που αποτελεί ισχυρό κίνητρο για τα άτομα με αναπηρία. Όταν αναγνωρίζεται η αξία και το έργο τους, μειώνονται οι διακρίσεις και ενισχύεται το αίσθημα συνοχής.
Εν κατακλείδι, για τη βελτίωση των στάσεων των συναδέλφων ως μία σημαντική παράμετρος στην επιτυχημένη εργασιακή προσαρμογή των ατόμων με αναπηρία προϋποτίθεται η υιοθέτηση ενός συνόλου παρεμβάσεων το οποίο όπως συμπεραίνουμε είναι πολυδιάστατο. Επειδή οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα υπάρχουν, για την αντιμετώπισή τους και την προώθηση στην πράξη της ισότητας στον εργασιακό χώρο είναι αναγκαία μία συντονισμένη προσπάθεια σε κάθε επίπεδο της εργασιακής ζωής.
Σύμφωνα με ευρήματα της διεθνούς ερευνητικής βιβλιογραφίας, πέρα από το γεγονός ότι η επιτυχημένη κοινωνική επαφή στον εργασιακό χώρο συνιστά θεμελιώδη λίθο για την ενίσχυση της ένταξης και κατ’ επέκταση της ισότητας, τα οφέλη της είναι πολυδιάστατα και αφορούν τόσο για τους εργαζόμενους, όσο και για τους συναδέλφους τους χωρίς αναπηρία, αλλά και για το ίδιο το περιβάλλον εργασίας όποιο και αν είναι αυτό.
Καταρχάς όσον αφορά τα ίδια τα άτομα με αναπηρία μειώνει το αίσθημα της απομόνωσης ενισχύοντας το αίσθημα του ότι ανήκουν σε μία ομάδα, κάτι που τους τους παρακινεί πολύ και ταυτόχρονα τους κάνει περισσότερο αποδοτικούς. Κάτι τέτοιο φαίνεται να έχει θετικό αντίκτυπο βοηθώντας τα άτομα με αναπηρία να αποκτήσουν θετική επαγγελματική ταυτότητα ακόμα και σε περιβάλλοντα εργασίας που υπάρχουν ακόμα κάποιες διακρίσεις. Η κοινωνική αποδοχή των ατόμων αυτών από τους συναδέλφους ενισχύει το αίσθημα της ασφάλειας μειώνοντας το άγχος για αποκάλυψη της αναπηρίας τους και ταυτόχρονα η συμμετοχή σε ομάδες εργασίας, η ανάληψη πρωτοβουλιών και η διεκπεραίωση καθηκόντων ενισχύει την επαγγελματική ικανοποίηση και γίνεται κινητήριος δύναμη για τα άτομα με αναπηρία.
Η κοινωνική αλληλεπίδραση όπως φαίνεται επηρεάζει θετικά και τους εργαζόμενους χωρίς αναπηρία. Η συστηματική και επί ίσοις όροις συνεργασία, ήτοι η συμμετοχή σε εκπαιδευτικά προγράμματα και η άμεση επαφή, με άτομα με αναπηρία μειώνει τις προκαταλήψεις και τα αρνητικά στερεότυπα και βελτιώνει τη στάση τους απέναντι στη διαφορετικότητα καθώς κατ’ αυτόν τον τρόπο αναπτύσσεται η ενσυναίσθησή τους. Επιπλέον, η συνεργασία με συναδέλφους με αναπηρία βοηθά τους εργαζόμενους χωρίς αναπηρία να καλλιεργήσουν σημαντικές κοινωνικές και επαγγελματικές δεξιότητες που λογίζονται κρίσιμες για το σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον, όπως η εποικοδομητική επικοινωνία, η προσαρμοστικότητα σε διαφορετικές συνθήκες και η διαχείριση της ποικιλομορφίας.
Το οφέλη ουσιαστικά που αποκομίζουν τόσο τα άτομα με αναπηρία όσο και τα άτομα χωρίς αναπηρία από την επιτυχημένη κοινωνική τους αλληλεπίδραση οδηγούν σε θετικά αποτελέσματα για τους ίδιους τους οργανισμούς καθώς το μόνο σίγουρο είναι ότι ενισχύεται κατ’ αυτόν τον τρόπο η ομαδικότητα, η δημιουργικότητα, και η καινοτομία. Εφόσον οι ετερογενείς ομάδες βασίζονται στην αποδοχή και το σεβασμό στη διαφορετικότητα παρουσιάζουν μεγαλύτερη ευελιξία, συνθετική σκέψη και αποτελεσματικότητα στην επίλυση σύνθετων ζητημάτων. Οι οργανισμοί που υιοθετούν τέτοιου είδους πολιτικές ένταξης και προωθούν τη δημιουργία ενός υποστηρικτικού και συμμετοχικού εργασιακού κλίματος διαπιστώνουν θεαματικά οφέλη, όπως αυξημένη παραγωγικότητα, ενίσχυση της φήμης, μείωση της εναλλαγής προσωπικού, και υψηλότερα επίπεδα αφοσίωσης και ικανοποίησης των εργαζομένων. Ωστόσο, για να καταστεί η κοινωνική αλληλεπίδραση πραγματικά αποτελεσματική, προϋποτίθενται τα εξής: Η καθιέρωση πολιτικών ένταξης, η καλλιέργεια υποστηρικτικής οργανωσιακής κουλτούρας, η εκπαίδευση των εργαζομένων σε θέματα ποικιλομορφίας και αναπηρίας, καθώς και η δέσμευση της διοίκησης στη δημιουργία ευκαιριών για ουσιαστική συνεργασία κλπ. Οι οργανισμοί που επενδύουν σε αυτούς τους άξονες διαπιστώνουν θετικές συνέπειες τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Σε πρακτικό επίπεδο, η ενίσχυση της κοινωνικής αλληλεπίδρασης και της ένταξης αποτελεί ηθική και νομική υποχρέωση, αλλά και στρατηγική επιλογή με ξεκάθαρες θετικές συνέπειες. Συνεπώς, η κοινωνική αλληλεπίδραση μεταξύ εργαζομένων είτε με αναπηρία είτε χωρίς λειτουργεί ως καταλύτης για την επίτευξη ενός πιο δίκαιου, συμπεριληπτικού και αποδοτικού εργασιακού περιβάλλοντος, όπου η διαφορετικότητα μετατρέπεται από πρόκληση σε πλεονέκτημα.