Σημαντικός φραγμός στην ένταξη των όσων έχουν κάποια αναπηρία αποτελεί η συμπεριφορά των συναδέλφων και των διευθυντών προς αυτούς. Ήδη από την αρχή της αναζήτησης εργασίας, όσοι έχουν κάποιας μορφής αναπηρία, πολλές φορές αντιμετωπίζουν απογοητεύσεις και διακρίσεις κατά τη διαδικασία της πρόσληψης. Σε πολλές περιπτώσεις, οι εργαζόμενοι με αναπηρίες, μένουν εκτός των καθημερινών ενεργειών που έχουν σχέση με την εργασιακή καθημερινότητα ενώ παράλληλα, συνεργάτες και προϊστάμενοι, φέρονται στα άτομα αυτά με τέτοιο τρόπο που τους κάνουν νιώθουν αμηχανία.
Ακόμα, παρατηρείται ότι οι συνάδελφοι χρησιμοποιούν την αναπηρία και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το άτομο με αναπηρία, ώστε να πάρουν αποφάσεις εκ μέρους τους. Τέλος, η παρενόχληση, τα επικριτικά σχόλια, οι ειρωνείες, οι αδιάκριτες προσωπικές ερωτήσεις αλλά και το προσβλητικό χιούμορ που συχνά βιώνουν μέσα στον εργασιακό τους χώρο, οδηγούν αναμφισβήτητα σε απογοήτευση (Nogueira & de Sousa, 2021).
Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τη Robert (2003), αναδείχτηκε μια σειρά διακρίσεων που βιώνουν τα άτομα με αναπηρίες μέσα στον εργασιακό τους χώρο. Οι βασικότερες από αυτές είναι η αποξένωση, η απομόνωση αλλά και μειωμένες κοινωνικές συναναστροφές. Παράλληλα, σύμφωνα με τους συμμετέχοντες στην έρευνα, εργαζόμενοι με αναπηρία δεν έχουν κοινωνικές σχέσεις με τους συναδέλφους τους. Συχνά τοποθετούνται σε γραφεία απομονωμένα ώστε οι πελάτες να μην έχουν οπτική επαφή. Όλα τα παραπάνω οδηγούν στην κοινωνική απομόνωση ενώ οι σχέσεις με τους συναδέλφους τους χαρακτηρίζονται ως προβληματικές (Chiabutu & Harrison, 2008). Η αποξένωση των ατόμων με αναπηρίες στην εργασία, οφείλεται σύμφωνα με την έρευνα, στο διαχωρισμό που υφίστανται οι εργαζόμενοι με αναπηρία, στις μειωμένες εργασιακές αρμοδιότητες αλλά και την κοινωνική απομόνωση. Οι έχοντες κάποιου είδους αναπηρία, πολλές φορές προτείνονται για μια εργασία για λόγους συμβολικούς και όχι γιατί πραγματικά οι διευθυντές και οι επιχειρηματίες πιστεύουν ότι αυτοί θα μπορέσουν να βοηθήσουν πραγματικά την εταιρεία ή τον οργανισμό. Η πρόσληψή τους δηλαδή είναι συμβολική και όχι πραγματική ανάγκη. (Chadsey & Beyer 2001).
Τέλος, σε έρευνα των Snyder, Carmichael, Blackwell, Cleveland και Thornton (2010), φάνηκε ότι τα άτομα με αναπηρίες στην αγορά εργασίας, βιώνουν διακρίσεις με αποτέλεσμα να έχουν μειωμένη εργασιακή ικανοποίηση. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι εργάζονται κυρίως σε θέσεις βοηθητικές σε μια επιχείρηση ενώ μικρό ποσοστό μόλις 13%, εργάζεται σε θέσεις ευθύνης, διοικητικές θέσεις ή θέσεις με μεγαλύτερες αρμοδιότητες.