Οι εργαζόμενοι με αναπηρίες, συχνά βιώνουν στο χώρο εργασίας του, δύσκολες καταστάσεις που πηγάζουν σε μεγάλο βαθμό από την ίδια τη φύση της αναπηρίας τους αλλά και την άγνοια γύρω από την ίδια την αναπηρία (Nogueira & de Sousa, 2021).
Σύμφωνα με την υπό μελέτη βιβλιογραφία, άτομα – εργαζόμενοι με κινητική αναπηρία, εμφανίζουν χαμηλά επίπεδα εργασιακής ικανοποίησης λόγω δημογραφικών, κοινωνικών και οικονομικών παραγόντων. Η κινητική αναπηρία, σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί τροχοπέδη για την εύρεση εργασίας. Άλλοι παράγοντες διαμορφώνουν την απασχόληση των ατόμων με κινητική αναπηρία είναι η ηλικία, το φύλο, η εκπαίδευση, το οικογενειακό εισόδημα αλλά και η ύπαρξη άλλων ασθενειών. Ακολούθως, εργαζόμενοι με εγκεφαλική βλάβη, βιώνουν προβλήματα στην εργασία τους που προέχονται από την ίδια την αναπηρία όπως προβλήματα στη μνήμη ή απόσπαση προσοχής. Η άγνοια γύρω από την αναπηρία, δημιουργεί εργοδότες λιγότερο ανεκτικούς απέναντι στους εργαζόμενου (Chadsey & Beyer 2001).
Συχνά, άτομα με αναπηρίες, εγκαταλείπουν πρόωρα το σχολείο και την εκπαίδευση, γεγονός που συμβάλλει στη δημιουργία ενός χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, γίνεται συχνά «φραγμός» στην εργασιακή ένταξη των ατόμων με αναπηρίες (Chiabutu & Harrison, 2008).
Οι αναπηρίες ωστόσο, διακρίνονται από ετερογένεια. Έτσι, ανάλογα με τον τύπο της αναπηρίας αλλά και την ηλικία, οι εργαζόμενοι βιώνουν και διαφορετικά εμπόδια στην εργασία. Η Lindsay (2011), απέδειξε «ότι κοινωνικοί και δημογραφικοί παράγοντες όπως είναι οι δυσκολίες που προέρχονται από την ίδια την αναπηρία, την εκπαίδευσή τους, το που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν και οι οικονομικές δυσκολίες δημιουργούν δυσκολίες κατά την εύρεση εργασίας». Πιο αναλυτικά, οι νεαροί ενήλικες με αναπηρία, ηλικίας 20-24, ανέφεραν στην έρευνα ότι δεν υφίστανται διακρίσεις στην εργασία ενώ δεν ανησυχούσαν για τυχόν απώλεια των εισοδημάτων τους. Αντιθέτως, οι έφηβοι ηλικίας 15-19, φάνηκαν περισσότερο ανήσυχοι ειδικότερα όσοι είχαν κινητική αναπηρία.
Συχνά οι νέοι με αναπηρία, αποφεύγουν την εργασιακή ένταξη, καθώς οι οικονομικές τους απολαβές, θα είναι λιγότερες από το επίδομα αναπηρία που δικαιούνται στην περίπτωση που δεν εργάζονται. Από την άλλη, η εκπαίδευση αποτελεί τον βασικότερο παράγοντα για την είσοδο των ατόμων με αναπηρία στην αγορά εργασίας. Παράλληλα, στην επαρχία, οι θέσεις εργασίας για άτομα με αναπηρίες είναι περιορισμένες καθώς η οικονομία στηρίζεται περισσότερο σε αγροτικές και χειρωνακτικές εργασίας. Τέλος, ακόμα ένας ανασταλτικός παράγοντες αποτελεί η υπέρ προστατευτικότατα των οικογενειών των ατόμων με αναπηρίες (Chadsey & Beyer 2001).
Εμπόδια ωστόσο δημιουργούνται και από ριζωμένες ιδέες και αυξάνονται όταν συνυπάρχει αναπηρία σε εργαζόμενες γυναίκες. Ένα βασικό μειονέκτημα που αναδείχτηκε στην εργασία γυναικών με αναπηρία, είναι οι μειωμένες απολαβές σε σύγκριση με τις γυναίκες εργαζόμενες χωρίς αναπηρία. Συγκεκριμένα ο μισθός τους μπορεί να είναι και 10% μικρότερος, σύμφωνα με την υπό μελέτη βιβλιογραφία, ενώ συχνά οι θέσεις εργασίας τους δεν είχαν αυξημένες αρμοδιότητες. Ένας από τους βασικούς λόγος της διάκρισης αυτής, είναι η διαφορά στην εκπαίδευση αλλά και τα λιγότερα χρόνια προϋπηρεσίας. Τέλος, από τη μεριά τους οι εργοδότες, εμφανίζονται προκατειλημμένοι απέναντι στους εργαζόμενους με αναπηρία όταν είναι και γυναίκες. Σύμφωνα με τα παραπάνω, προκύπτει η ανάγκη για στήριξη των γυναικών με αναπηρία ως προς την εκπαίδευσή τους.
Η ύπαρξη αισθητηριακών αναπηριών, αποτελεί σημαντικό ανασταλτικό παράγοντα για την εύρεση εργασίας. Σε έρευνα που διεξήχθη σε άτομα με οπτική αναπηρία, το 90% των συμμετεχόντων από τους 95 στο σύνολο, απάντησαν ότι βιώνουν εμπόδια στην εργασία τους που προκύπτουν από την ίδια την αναπηρία τους δηλαδή από τα προβλήματα της όρασης (Chiabutu & Harrison, 2008). Τα εμπόδια αυτά σχετίζονται με τις κτηριακές υποδομές, την πρόσβαση στην εργασία αλλά και τις διακρίσεις από την πλευρά των εργοδοτών λόγω της άγνοιάς τους απέναντι στην αναπηρία. Ακόμα ένα σημαντικό εμπόδιο αποτελεί η μη ύπαρξη του κατάλληλου υποστηρικτικού εξοπλισμού στην εργασία. Τέλος, τα εμπόδια αυτά θα μπορούσαν να εξαλειφθούν ή να περιοριστούν μέσα από την εκπαίδευση των εργοδοτών, την εκπαίδευση των ίδιων των εργαζομένων με οπτική αναπηρία, την ύπαρξη της κατάλληλης υποστηρικτικής τεχνολογίας αλλά και με καλύτερο σύστημα μεταφορών. Εν κατακλείδι, προκύπτει από τα παραπάνω ότι τα άτομα με αναπηρίες στο χώρο εργασίας τους βιώνουν περιορισμούς και προβλήματα που πηγάζουν από την οικονομική τους δυσπραγία που δεν αφήνει περιθώρια για εκπαίδευση, βασικό παράγοντα της επαγγελματικής προόδου.