3.3 Οφέλη και προκλήσεις της επιχειρηματικότητας για νέους µε αναπηρία (Συνέχεια)
Ενώ µπορεί να υπάρχουν µηχανισµοί υποστήριξης για τη µείωση αυτού του κινδύνου, εξακολουθούν να υπάρχουν περιορισµοί αντίληψης και ευαισθητοποίησης µε αυτήν τη συγκεκριµένη οικονοµική πρόκληση. Οι κοινωνικές προκλήσεις µπορούν να εξεταστούν από την οπτική της κοινωνίας γενικότερα, καθώς και από την άποψη των ανθρώπων µε αναπηρίες. Οι διακρίσεις από τους καταναλωτές είναι ένα πρόβληµα που σχετίζεται µε το πώς αντιµετωπίζονται τα άτοµα µε αναπηρία από την κοινωνία γενικότερα, όπου οι πελάτες µπορεί να επιλέξουν να µην αγοράσουν αγαθά και υπηρεσίες που παράγονται και παρέχονται από άτοµα µε αναπηρία (Jones & Latrielle, 2011).
Ο Rizzo (2002) σηµειώνει ότι αυτό µπορεί να επεκταθεί πέρα από τους καταναλωτές και σε σχέσεις µε προµηθευτές και άλλους ενδιαφερόµενους φορείς που δηµιουργούν αυξηµένες προκλήσεις για τους επιχειρηµατίες µε αναπηρία. Οι τύποι υπηρεσιών υποστήριξης για τις επιχειρήσεις έχουν επίσης αναγνωριστεί ως κοινωνικό εµπόδιο για την αύξηση της επιχειρηµατικότητας µε ειδικές ανάγκες (Halabisky, 2014). Οι κρατικές υπηρεσίες στις περισσότερες ανεπτυγµένες χώρες περιλαµβάνουν επιλογές κατάρτισης για µικρές επιχειρήσεις για άτοµα µε αναπηρίες, αλλά υπάρχουν εσωτερικά εµπόδια στα συστήµατα υποστήριξης που έχουν αναπτυχθεί από τις κυβερνήσεις. Οι εργαζόµενοι µε αναπηρίες µπορεί να αποθαρρύνουν τις επιχειρηµατικές-νευρικές προσπάθειες λόγω υψηλότερου κινδύνου, µεγαλύτερης ανησυχίας για τους πελάτες τους και εσφαλµένων αντιλήψεων για τις ικανότητες ενός ατόµου µε αναπηρία (Doyel, 2002).
Δίνεται επίσης έµφαση στις υπηρεσίες υποστήριξης για την εύρεση εργασίας παρά στην επιχειρηµατικότητα, αντανακλώντας τις επιλογές αυτοαπασχόλησης ως περισσότερο δευτερεύουσα επιλογή στα συστήµατα υποστήριξης. Ένα άλλο εµπόδιο που καλούνται να αντιµετωπίσουν τα άτοµα µε αναπηρία είναι ότι υπάρχει επίσης έλλειψη σύνδεσης µεταξύ των διαφόρων προγραµµάτων υποστήριξης και της σωστής υποδοµής για την υποστήριξη ατόµων µε αναπηρίες που συµµετέχουν σε επιχειρηµατικές δραστηριότητες (Yamamoto & Alverson, 2013).
Άλλα προσδιορισµένα εµπόδια παροχής υπηρεσιών, όπως τονίζεται από τον Halabisky (2014), περιλαµβάνουν την έλλειψη προσαρµοσµένης εκπαίδευσης (διάρκεια, χρόνος, διαµονή λόγω έλλειψης προηγούµενης εκπαίδευσης), ανεπάρκειες στους τύπους εκπαίδευσης που προσφέρονται για ορισµένους τύπους αναπηριών, όπως περιορισµοί κινητικότητας ή περιεχόµενο για κωφούς ή τυφλούς και αδυναµία σύνδεσης του ατόµου µε την ιδέα του να είναι επιχειρηµατίας. Τα άτοµα µε αναπηρία που µπορεί να είναι σε θέση να επιτύχουν σε επιχειρηµατικές προσπάθειες αντιµετωπίζουν επίσης προσωπικά εµπόδια.
Το πρώτο από αυτά είναι η έλλειψη εµπιστοσύνης στον εαυτό τους και η ικανότητα αντίληψης της επιτυχίας σε µια επιχειρηµατική προσπάθεια (Halabisky, 2014). Η έλλειψη αυτοπεποίθησης µπορεί να αυξηθεί όταν η οικογένεια και οι φίλοι δεν είναι υποστηρικτικοί (Halabisky, 2014). Το πρόβληµα αυτοπεποίθησης έχει αναγνωριστεί ως ένα ιδιαίτερο ζήτηµα για τα άτοµα µε αναπηρίες ψυχικής υγείας (EMDA, 2009). Επιπλέον, σε προσωπικό επίπεδο, είναι η έλλειψη επιχειρηµατικής γνώσης, εµπειρίας και δεξιοτήτων. Η αναφορά του ΟΟΣΑ σχετικά µε τα εµπόδια στην επιχειρηµατικότητα µεταξύ των ατόµων µε αναπηρία, υπογραµµίζει την έλλειψη δεξιοτήτων που συνδέονται µε το επίπεδο εκπαίδευσης και εργασιακής εµπειρίας. Αυτό το πρόβληµα εντοπίζεται σε πολλές µελέτες, όπως σε αυτή των Parker et al. (2014), µε την πρόκληση να προσδιορίζεται ως εµπόδιο που πρέπει να αντιµετωπίσουν τα άτοµα µε αναπηρία και τα άτοµα που παρέχουν υπηρεσίες υποστήριξης.