Από τον Γιώργο Κιούση
Συνέντευξη με τη Χριστίνα Φυτιλή

Όταν τη ρωτήσαμε πώς αποφάσισε να γίνει εθελόντρια στο σύλλογο Φίλων Παιδιών με καρκίνο «Ελπίδα» η απάντησή της ήταν ότι η Ελπίδα (μέσα και έξω από τα εισαγωγικά) το αποφάσισε για εκείνη. «Όντας παιδί, φιλοξενήθηκα ως ασθενής στον ξενώνα του συλλόγου “Ελπίδα”. Όταν επισκέφτηκα το σύλλογο, μερικά χρόνια μετά, ως αποθεραπευμένη πλέον, αισθάνθηκα την ανάγκη να προσφέρω ό,τι μπορώ στη δεύτερη πλέον οικογένειά μου». Μιλάμε με τη Χριστίνα Φυτιλή, απόφοιτο της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης – ζωγραφική με τους καθηγητές Γιώργο Τσακίρη και Κυριάκο Μορταράκο και χαρακτική με τον καθηγητή Μανώλη Γιανναδάκη. Παράλληλα, ολοκλήρωσε μεταπτυχιακά στο Art-Therapy (Εικαστική θεραπεία – θεραπεία μέσα από την Τέχνη) στην Accademia di Belle Arti, Ματσεράτα, Ιταλία. Από το 2012 εργάζεται ως εικαστική παιδαγωγός σε Δημόσια Ειδικά και Γενικά Σχολεία. Τον Οκτώβριο του 2013 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αρχές Απριλίου παρουσίασε με επιτυχία τη νέα της δουλειά στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή στην Κηφισιά.

– Άλλαξε η ζωή σας;

«Ίσως ολοκληρωτικά, καθώς συνέβη στην παιδική μου ηλικία και διαμόρφωσε καθοριστικά τον τρόπο σκέψης μου. Έμαθα από μικρή ότι η μόνη επιλογή στη ζωή είναι να διεκδικούμε τα όνειρά μας, να ελπίζουμε και να ζούμε μέσα από αυτά. Σήμερα αισθάνομαι ευγνώμων για όλο αυτό που συνέβη. Ίσως εάν δεν είχα νοσήσει να μην είχα ασχοληθεί με την Εικαστική θεραπεία».

– Στη Ματσεράτα;

«Το όνειρό μου ήταν να γίνω ζωγράφος. Αφού ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, σε συνδυασμό με την επαφή μου με το σύλλογο Ελπίδα, αισθάνθηκα την ανάγκη να αποκτήσω μια πιο επιστημονική γνώση σε σχέση με τη διαχείριση των ατόμων που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, σωματικής και νοητικής, πέραν της προσωπικής μου εμπειρίας ως ασθενή. Έτσι ακολούθησα την ειδίκευση της Ειδικής Αγωγής και της Εικαστικής Θεραπείας».

– Θεραπεύει η τέχνη;

«Μέσα από την τέχνη αποκρυπτογραφείται ό,τι δεν εκφράζεται λεκτικά. Ακολουθούμε διάφορες τεχνικές μέσα από τις οποίες διαπιστώνουμε τα συναισθήματα και τις σκέψεις των ασθενών. Η επαφή με την τέχνη, όπως η ζωγραφική για παράδειγμα, συμβάλλει στη συνέχεια και στην αποθεραπεία των ασθενών, καθώς βιώνουν διαδικασίες δημιουργικές, ευχάριστες και όχι επώδυνες. Γίνεται αντικατάσταση των αρνητικών σκέψεων και συναισθημάτων με μια πιο θετική στάση απέναντι στη ζωή».

– Ποιοι σας επηρέασαν;

«Μου είναι δύσκολο να αναφερθώ σε ονόματα, γιατί από κάθε καλλιτέχνη παίρνω τα στοιχεία που συγκλίνουν με τα δικά μου. Εξάλλου κανείς δεν διατηρεί μια μονιμότητα στον τρόπο έκφρασης. Τα έργα εξελίσσονται όσο και οι καλλιτέχνες. Σε σχέση όμως με την αναγλυφικότητα των έργων μου, η επιρροή ήρθε από το Μουσείο Τυφλών στη Μαδρίτη. Εκεί αγγίζοντας έργα τέχνης, γλυπτά ή αρχιτεκτονήματα ειδικά διαμορφωμένα για τυφλούς, συνειδητοποίησα ότι αυτό το είδος επικοινωνίας με τον θεατή με εξέφραζε ως καλλιτέχνη: να μπορεί ο θεατής να αγγίζει τα έργα μου, να βιώσει και μέσα από την αφή και όχι μόνο την όραση».

– Με διεθνές βραβείο;

«Το 2005 οργανώθηκε ένας πανευρωπαϊκός διαγωνισμός ζωγραφικής από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος, στο πλαίσιο της εβδομάδας “Γη και Διάστημα”, με θέμα “Γιορτάζοντας τον πλανήτη μας, καθώς πλησιάζει τα αστέρια”, με σκοπό να σχεδιαστεί η σημαία για τον πλανήτη Γη. Κέρδισα το πρώτο βραβείο ανάμεσα στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη Νορβηγία και την Ελβετία και το έργο μου έγινε σημαία για τον πλανήτη Γη».

Πηγή: Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»