Ξένια Γεωργιάδου.

Η καθημερινότητα με ένα ξεχωριστό παιδί και η ζωή μετά την απώλεια ξεδιπλώνονται στις σελίδες ενός μυθιστορήματος και ενός βιβλίου με προσωπική υφή.

Tα γνωρiζεις, τα έχεις δει. Τα έχεις δει στα πάρκα, στα σούπερ μάρκετ, στα αεροδρόμια. Είναι εκείνα τα χαρούμενα παιδιά και τα προσέχεις επειδή είναι χαρούμενα. Χαμογελούν στους ξένους· όταν τα κοιτάζεις ανταποκρίνονται με χαμόγελο. Έτσι γεννήθηκαν, λες μέσα σου, και συνεχίζεις σκεφτικός το δρόμο σου». Ένα τέτοιο ξεχωριστό παιδί με ελαφρά νοητική υστέρηση και η μητέρα του είναι τα κεντρικά πρόσωπα στο 18ο μυθιστόρημα της Margaret Drabble, Μωρό από ατόφιο χρυσάφι. Η 77χρονη Βρετανίδα συγγραφέας είχε δηλώσει πριν από χρόνια σε συνέντευξή της ότι θα είχε τρομερό ενδιαφέρον να γράψει για άτομα που δεν έχουν επίγνωση της κατάστασής τους. Την ιστορία της την εμπνεύστηκε από την κόρη μιας φιλικής της οικογένειας και της πήρε πέντε χρόνια να την ολοκληρώσει. Η Τζες, κοινωνική ανθρωπολόγος στο Λονδίνο τη δεκαετία του ’60, δεν δείχνει να παραπονιέται για τη μοίρα της και περιβάλλει με αγάπη το κοριτσάκι της, χωρίς να αναζητά εναλλακτικές λύσεις για να ανακουφιστεί από το βάρος της ευθύνης της. Δεν έχει ύφος μάρτυρα, ζει τη ζωή της αποδεχόμενη τις νέες συνθήκες, τελειώνει το διδακτορικό της, ερωτεύεται, δημιουργεί φιλίες, νοιάζεται για τον περίγυρό της, περιλαμβάνοντας σε κάθε της δραστηριότητα το «προβληματικό» παιδί της. Ο γενναίος και τρυφερός τρόπος που αντιμετωπίζει την κόρη της έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την υποδοχή που επιφυλάσσουν οι δυτικές κοινωνίες τις περισσότερες φορές στους τρωτούς, τους ψυχικά, σωματικά ή και νοητικά αδύναμους, καταδικάζοντάς τους να ζουν στο περιθώριο των δυνατών. Η αναπηρία, εδώ, περιγράφεται όντως ως μια δυνατότητα ευτυχίας, όπως αναγράφεται στο οπισθόφυλλο.

— Εκδόσεις Πόλις.

Πηγή: Εφημερίδα «Η Καθημερινή»