Ο αρχιτέκτονας Γιώργος Τσιλομελέκης γεννήθηκε κωφός και μια ζωή μαθαίνει να προσαρμόζεται σε έναν κόσμο που σπάνια προσπαθεί να προσαρμοστεί σε εκείνον. Μιλά για τις απορρίψεις, την επιμονή και την ανάγκη να αλλάξει όχι ο άνθρωπος με την αναπηρία, αλλά η κοινωνία.
Μερόπη Κοκκίνη
Ο Γιώργος Τσιλομελέκης γεννήθηκε κωφός. Από τριών μηνών ξεκίνησε έναν δύσκολο δρόμο λογοθεραπείας και εκπαίδευσης, μαθαίνοντας να διαβάζει τα χείλη και να μιλά, ώστε να μπορέσει να επικοινωνήσει σε έναν κόσμο που δεν είχε μάθει να επικοινωνεί μαζί του. «Έκανα δώδεκα χρόνια λογοθεραπεία. Αν σταματήσω να εξασκούμαι, θα ξεχάσω όσα έμαθα, όπως συμβαίνει και με μια ξένη γλώσσα», λέει.
Στην πορεία του συνάντησε ανθρώπους που τον αποθάρρυναν αλλά και ανθρώπους που άλλαξαν τη ζωή του. Δεν ξεχνά ποτέ τον καθηγητή που, μετά από μια προφορική εξέταση, του είπε: «Δεν είσαι για εδώ. Δεν είσαι για αρχιτέκτονας». Ούτε όμως και την καθηγήτρια που τον κοίταξε διαφορετικά και του είπε: «Εσένα θα σε αναλάβω και θα σε βγάλω από τη σχολή». Χάρη σε εκείνη πήρε το πτυχίο του και σήμερα εργάζεται ως αρχιτέκτονας.
Μιλά για τις δεκάδες απορρίψεις όταν έψαχνε δουλειά επειδή δεν μπορούσε να σηκώνει τα τηλέφωνα, αλλά και για την πρώτη εταιρεία που τον αντιμετώπισε ως επαγγελματία και όχι ως «πρόβλημα». Για την καθημερινή εξάντληση του να πρέπει να συστήνεται πρώτα ως «ο κωφός» και μετά ως άνθρωπος. Για τα μουσικά φεστιβάλ, τα εστιατόρια και τους δημόσιους χώρους που συχνά αποκλείουν, ακόμα και χωρίς να το αντιλαμβάνονται, τα κωφά άτομα. «Κουράστηκα να τσακώνομαι για τα δικαιώματά μου» λέει, περιγράφοντας μια καθημερινότητα όπου η προσβασιμότητα εξακολουθεί να θεωρείται εξαίρεση και όχι αυτονόητο δικαίωμα.
Μέσα από τον λογαριασμό του στο TikTok αποφάσισε να μοιραστεί την εμπειρία του και να εξηγήσει τι σημαίνει πραγματικά να ζεις χωρίς ακοή. Τα βίντεό του έγιναν σημείο αναφοράς για χιλιάδες ανθρώπους, ενώ δεκάδες κωφοί τού έστειλαν μηνύματα λέγοντάς του ότι για πρώτη φορά ένιωσαν πως κάποιος μιλά και για τη δική τους ζωή. Για τον ίδιο, η λύση δεν βρίσκεται στην προσαρμογή μόνο των κωφών, αλλά στην εκπαίδευση όλων μας: περισσότερη ενημέρωση, περισσότερη προσβασιμότητα, περισσότερη συμπερίληψη.
Όπως λέει και ο ίδιος, η αναπηρία μπορεί να γίνει ένα ιδιαίτερο χάρισμα: τον έμαθε να παρατηρεί όσα οι περισσότεροι προσπερνούν.
Δείτε εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=P9RmX3kWwmE
Πηγή: www.lifo.gr
