ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΑΡΙΑ ΛΙΤΟΥ
«Αν έχεις θέληση και ψυχική δύναμη, κάνεις πολλά στη ζωή. Μπορεί το πρόβλημά μου να φαίνεται, αλλά ποτέ δεν είχα κόμπλεξ. Ισα ίσα. Χαίρομαι γι΄ αυτό. Διότι, πολλά προβλήματα στους ανθρώπους δεν φαίνονται και είναι χειρότερο, όταν τα ανακαλύπτεις…».
Τα λόγια ανήκουν στη Μόρφω Ζησέκα, η οποία έχασε την όρασή της, όταν ήταν 14 χρόνων από ιατρικό λάθος, αλλά δεν πτοήθηκε. Η 40χρονη δυναμική γυναίκα αντιστέκεται στις αντιξοότητες της ζωής και χαράζει το δικό της δρόμο με αποφασιστικότητα και πυγμή. Σε μια δύσκολη εποχή, διδάσκει πολλά με το παράδειγμά της, με τη θέληση και την επιμονή της.
Παρά το πρόβλημα της υγείας της, σπούδασε Νομική, εργάζεται στο τηλεφωνικό κέντρο του «Παπαγεωργίου» και πρόσφατα κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στη διεθνή συνάντηση στίβου ατόμων με αναπηρίες στην Τυνησία. Έχοντας καταφέρει να γίνει ανεξάρτητη από μικρή ηλικία, βάζει συνεχώς στόχους στη ζωή της και ο επόμενος δεν είναι άλλος από το να… γυρίσει νικήτρια από τους Παραολυμπιακούς του Λονδίνου!
Ούτε για αστείο!
«Απέκτησα πρόβλημα όρασης όταν ήμουν 14 χρόνων, από λάθος γιατρού κατά την επέμβαση για νεανικό καταρράκτη. Η εξέλιξη αυτή δεν με πτόησε καθόλου. Στις αρχές υπήρχαν δυσκολίες, τέλειωσα όμως το κανονικό σχολείο, δεν πήγα σε ειδικό, ακολούθησε το πανεπιστήμιο και συνέχισα… Δεν άλλαξα τα σχέδιά μου ούτε για αστείο! Ζω χρόνια μόνη μου στη Θεσσαλονίκη. Έφυγα βέβαια σχεδόν κρυφά από το σπίτι μου εξαιτίας του δυναμικού μου χαρακτήρα. Κι ας μην με άφηναν. Δοκίμασα και με το πείσμα μου πέτυχα!», λέει στον «ΑτΚ» η κ. Ζησέκα.
Διακρίσεις
Η δύναμη ψυχής και η αγάπη για ό,τι κάνει αποτελούν την κινητήρια δύναμη στην καθημερινότητά της, όπως εξομολογείται η κ. Ζησέκα. Γυμνάζεται καθημερινά στο γυμναστήριο της Σχολής Τυφλών, ακόμη και για περισσότερο από δυο ώρες και δεν το βάζει εύκολα κάτω. «Από μικρή μου άρεσε ο αθλητισμός. Δεν σκεφτόμουν όμως ποτέ τον πρωταθλητισμό. Εκτός από το δίσκο, ασχολούμαι και με το γκόλμπολ, που είναι ομαδικό παραολυμπιακό άθλημα. Πριν από λίγες μέρες πήρα το αργυρό μετάλλιο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου, στην Αθήνα. Αν και πήγα έχοντας σπάσει το χέρι μου στην παλάμη, παίζοντας γκόλμπολ, με νάρθηκα και χωρίς να με αφήνει ο προπονητής μου, τα πήγα πολύ καλά! Η ικανοποίηση που πήρα είναι ακόμη μεγαλύτερη, επειδή επέμεινα και τα κατάφερα», αναφέρει.
Η οικογένεια, οι φίλοι και οι συνάδελφοί της είναι περήφανοι για τη 40χρονη και τις κατακτήσεις της. Εξάλλου, στον τομέα του αθλητισμού όχι μόνον τίμησε με τις διακρίσεις της τον αθλητικό σύλλογο τυφλών «Ήφαιστος», όπου ανήκει, και το ίδρυμα «Παπαγεωργίου» που τη στήριξε, αλλά και τον ελληνικό αθλητισμό των ατόμων με αναπηρίες. «Για μένα μετράει ό,τι κάνεις να το κάνεις για τον εαυτό σου. Το μεγαλύτερο βραβείο είναι η αξιοπρέπεια με την οποία έφυγα και με θυμούνται, είτε από το σχολείο ή από το πανεπιστήμιο. Αυτή είναι η καλύτερη ΄΄πληρωμή΄΄ για μένα. Βέβαια, η συμμετοχή μου στο διεθνές τουρνουά στίβου, το Μάρτιο, στην Τυνησία, με 400 αθλητές από 41 χώρες, ήταν μια φοβερή εμπειρία και αυτό όχι μόνο επειδή πήρα την τρίτη θέση στη σφαιροβολία. Στην ελληνική αποστολή ήμασταν 17 άτομα, μαζί με τους συνοδούς, και για μένα ήταν μια ευχάριστη έκπληξη που έγινε χορηγός, με δική του πρωτοβουλία, το ίδρυμα ΄΄Παπαγεωργίου΄΄! Ηταν μια σημαντική επιβράβευση. Σαν να μου έδωσαν… πτυχίο!», τονίζει η κ. Ζησέκα.
Για την παραολυμπιάδα
Οι κόποι τόσων χρόνων της έδωσαν το… εισιτήριο για τους Παραολυμπιακούς του Λονδίνου, αφού η συμμετοχή της θεωρείται σχεδόν βέβαιη και θα οριστικοποιηθεί τις επόμενες ημέρες. «Έχω μπει στο σχεδιασμό, αλλά το αν τελικά θα πάρω μέρος εξαρτάται από τον αριθμό των θέσεων που θα δώσουν οι διοργανωτές, κάτι που θα ανακοινωθεί τον Ιούλιο. «Εξακολουθώ να το βλέπω σαν χόμπι. Θα ήταν όμως μια καλή εμπειρία, γιατί θα είναι αποτέλεσμα των αγώνων μου», πιστεύει η 40χρονη. Αν και η ενδεχόμενη απουσία της λόγω της Παραολυμπιάδας ίσως να δημιουργούσε πρόβλημα στη λειτουργία του τηλεφωνικού κέντρου του νοσοκομείου, όπου εργάζεται, εξαιτίας της έλλειψης προσωπικού, η ίδια εκτιμά ότι και το εμπόδιο αυτό θα ξεπεραστεί.
Έχοντας συμπληρώσει δεκατρία χρόνια στο συγκεκριμένο πόστο, με ανάμικτα συναισθήματα αντιμετωπίζει τη συνταξιοδότησή της, που είναι θέμα χρόνου. «Μου αρέσει η δουλειά που κάνω. Ενώ τελείωσα τη Νομική με σκοπό να πάω στη Σχολή Δικαστών, απογοητεύτηκα από όσους μου έλεγαν ότι χρειάζεται μέσο και δεν έδωσα τελικά εξετάσεις. Πριν μπω στη Νομική όμως είχα τελειώσει τη σχολή τηλεφωνητών και υπαλλήλων γραφείων, έκανα πρακτική στο Ιπποκράτειο και μέσω ΑΣΕΠ πήρα τη θέση στο ΄΄Παπαγεωργίου΄΄. Ξεκίνησα να δουλεύω ενώ ακόμη σπούδαζα. Έπειτα από δεκατρία χρόνια, μπορώ να αποσυρθώ…», τονίζει.
«Συνεχώς πρωτεύει…»
Με τα καλύτερα λόγια μιλούν για τη «Μορφούλα» οι συνάδελφοί της στο νοσοκομείο, αποκαλύπτοντας ότι με δυσκολία θα την αποχωριστούν. «Είναι εξαιρετικός άνθρωπος. Αξιέπαινη και συνεχώς πρωτεύει. Η Μόρφω είναι ευσυνείδητη απέναντι στη δουλειά και στο συνάνθρωπο. Δεν είναι τυχαία από τους πρώτους εθελοντές αιμοδότες στην τράπεζα αίματος του νοσοκομείου. Είναι από τα πρώτα άτομα που προσλήφθηκαν, έχει προσφέρει απρόσκοπτα στην εξέλιξη του νοσοκομείου, είναι από τους πλέον συνεπείς εργαζομένους και γνώστες της κατάστασης. Πιστεύω ότι η συνταξιοδότησή της θα είναι μια μεγάλη απώλεια για το νοσοκομείο και τους ανθρώπους του», επισημαίνει ο Παναγιώτης Τουχτίδης, εκπρόσωπος του Σωματείου Εργαζομένων του «Παπαγεωργίου» και προσωπικός φίλος της κ. Ζησέκα.
Πηγή: Εφημερίδα «Αγγελιοφόρος»
