Λόγος και αναπηρία – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΕΥΓΕΝΙΑΣ – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, Π.Μ.Σ. «ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ: ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ» ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ: ΣΠΟΥΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΗΡΙΑ – Μέρος 20ο
4.4 Η διαφοροποίηση της Ερμηνευτικής από την Κριτική Ανάλυση Λόγου
Η ερμηνευτική ανάλυση λόγου συχνά συγχέεται με την κριτική ανάλυση λόγου (Critical Discourse Analysis – CDA), παρόλο που πρόκειται για δύο μεθοδολογικά και θεωρητικά διαφορετικές προσεγγίσεις. Ενώ και οι δύο προσεγγίσεις βασίζονται στη μελέτη του λόγου ως κοινωνικού φαινομένου, διαφέρουν ως προς τους στόχους, τα εργαλεία και το θεωρητικό τους υπόβαθρο (Phillips, Hardy, 2002).
Η ερμηνευτική ανάλυση επικεντρώνεται στην κατανόηση των νοημάτων και στην ερμηνεία του λόγου στο πλαίσιο των κοινωνικών, πολιτισμικών και γλωσσικών συμφραζομένων. Δεν αποσκοπεί απαραίτητα στην ανάδειξη σχέσεων εξουσίας ή στην αποκάλυψη ιδεολογικών μηχανισμών (Flick, 2018).
Αντίθετα, η κριτική ανάλυση λόγου έχει σαφώς πιο πολιτικοποιημένο και αποκαλυπτικό χαρακτήρα. Κύριος στόχος της είναι η ανάδειξη των τρόπων με τους οποίους ο λόγος αναπαράγει, νομιμοποιεί ή αντιστέκεται σε σχέσεις εξουσίας, κοινωνικές ανισότητες και κυρίαρχες ιδεολογίες (Fairclough, 1995· van Dijk, 2001)
Η επιλογή της ερμηνευτικής προσέγγισης κρίθηκε καταλληλότερη, καθώς επιτρέπει μεγαλύτερη ευελιξία στην ανάλυση ετερόκλητων ειδών λόγου και δίνει έμφαση στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο διαμορφώνονται οι αντιλήψεις για την αναπηρία στον δημόσιο λόγο (Gee, 2014).