Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ Ρουθ Ιτζάκι δήλωσε ότι τα συγκεκριμένα ευρήματα είναι πιθανό να αλλάξουν άρδην το τοπίο αντιμετώπισης της νόσου Αλτσχάιμερ για την οποία σήμερα δεν υπάρχουν αποτελεσματικές θεραπείες. «Πιστεύουμε ότι αντι-ιικά φάρμακα που κυκλοφορούν και έχουν αποδείξει την ασφάλειά τους και τα οποία είναι εύκολα προσβάσιμα μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στη μάχη ενάντια στην Αλτσχάιμερ. Επίσης είναι πιθανή στο μέλλον και η πρόληψη της νόσου μέσω εμβολιασμού ενάντια στον ιό HSV1 κατά τη βρεφική ηλικία» δήλωσε. Όταν ο ιός HSV1 εισέλθει στον ανθρώπινο οργανισμό παραμένει εντός του για πάντα σε «κατάσταση ύπνωσης» – συγκεκριμένα «κατοικεί» στο περιφερικό νευρικό σύστημα.
Από καιρού εις καιρόν «ξυπνά» και σε ορισμένα άτομα προκαλεί ορατές βλάβες με τη μορφή των χαρακτηριστικών πληγών του έρπητα. Η καθηγήτρια Ιτζάκι σημείωσε ότι «το 1991 πρωτοανακαλύψαμε πως σε πολλά ηλικιωμένα άτομα που έχουν μολυνθεί με HSV1 ο ιός εντοπίζεται και στον εγκέφαλο. Το 1997 δείξαμε ότι σε κάποια άτομα με ένα συγκεκριμένο γενετικό προφίλ ο ιός συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο για Αλτσχάιμερ. Το 2009 εντοπίσαμε το DNA του ιού μέσα στις χαρακτηριστικές πλάκες β-αμυλοειδούς στον εγκέφαλο ασθενών με τη νευροεκφυλιστική νόσο. Εκτιμούμε ότι ο ιός πλήττει και τον εγκέφαλο και επανενεργοποιείται από καταστάσεις όπως το στρες, η ανοσοκαταστολή ή κάποια φλεγμονή. Πιθανότατα λοιπόν ο κύκλος επανενεργοποίησης του HSV1 στον εγκέφαλο τελικώς οδηγεί σε Αλτσχάιμερ, τουλάχιστον σε κάποιους ασθενείς».Στο πλαίσιο της μελέτης των ειδικών από την Ταϊβάν περιελήφθησαν 8.362 άτομα 50 ετών και άνω που είχαν διαγνωσθεί το 2000 με σοβαρή λοίμωξη από τον ιό του έρπητα. Η ομάδα αυτή συγκρίθηκε με μια ομάδα ελέγχου 25.086 ατόμων που δεν είχαν μολυνθεί με τον ιό HSV1. Όπως προέκυψε, ο κίνδυνος εμφάνισης άνοιας στην ομάδα των ατόμων με HSV ήταν αυξημένος κατά περισσότερο από δύο φορές σε σύγκριση με την ομάδα που δεν είχε μολυνθεί με τον ιό. Σε σύγκριση μεταξύ ατόμων με HSV που έλαβαν αντι-ιική θεραπεία και ασθενών με HSV που δεν έλαβαν, εμφανίστηκε μια μείωση του κινδύνου κατά 10 φορές στην ομάδα που έλαβε θεραπεία.
Πηγή: Ηλεκτρονικό περιοδικό «Health daily»