Ημερίδα προσβασιμότητας στον Άγιο Νικόλαο δημιουργεί συζήτηση για τον αποκλεισμό ΑμεΑ
Το Σάββατο 29 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε στον Άγιο Νικόλαο ημερίδα με τίτλο «Προσβασιμότητα και Συμπερίληψη στον Δημόσιο Χώρο: Σύγχρονα Αιτήματα και Πρακτικές».
Την εκδήλωση συνδιοργάνωσαν ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Νομού Λασιθίου (Σ.Α.Λ.), ο ΣΑΔΑΣ – ΠΕΑ, το ερευνητικό εργαστήριο CRISIS του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και η Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πολυτεχνείου Κρήτης.
Το περασμένο Σάββατο 29 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε στον Άγιο Νικόλαο Ημερίδα με τίτλο: «Προσβασιμότητα και Συμπερίληψη στον Δημόσιο Χώρο: Σύγχρονα Αιτήματα και Πρακτικές», η οποία διοργανώθηκε από τον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων Νομού Λασιθίου (Σ.Α.Λ.), τον ΣΑΔΑΣ – ΠΕΑ (Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών – Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων), το ερευνητικό εργαστήριο CRISIS του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και τη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πολυτεχνείου Κρήτης.
Ως Ένωση Γονέων και Φίλων ΑμεΑ Επαρχίας Μεραμπέλλου, λάβαμε φυσικά πρόσκληση να παρευρεθούμε, κάτι που θα ήταν αυτονόητο, δεδομένου ότι το θέμα της ημερίδας μας αφορά άμεσα. Ωστόσο, η πρόσκληση φάνηκε περισσότερο σαν μία τυπική υποχρέωση παρά ως πραγματική πρόθεση για συμμετοχή και συμπερίληψη, αφού πώς αλλιώς να εξηγηθεί η επιλογή του χώρου;
Η ημερίδα για την προσβασιμότητα πραγματοποιήθηκε στο Επιμελητήριο Λασιθίου, έναν χώρο με μηδενική προσβασιμότητα για άτομα με κινητική αναπηρία, καθώς ράμπες απουσιάζουν, ανελκυστήρας δεν υπάρχει και ουσιαστικά οποιοσδήποτε σε αναπηρικό αμαξίδιο ήταν αποκλεισμένος από την είσοδο, πριν καν ξεκινήσει η συζήτηση. Μια συζήτηση, ένας τίτλος που στα μάτια μας φαντάζει ειρωνικός, για το πώς μπορεί να γίνει ο δημόσιος χώρος προσβάσιμος και συμπεριληπτικός.
Το πιο απογοητευτικό; Υπήρχαν διαθέσιμες επιλογές αιθουσών σε μεγάλο βαθμό προσβάσιμων στην πόλη. Εντούτοις, αντί να επιλεγεί μια λύση που θα εξασφάλιζε ισότιμη συμμετοχή, επιλέχθηκε ένας χώρος που εξ αρχής απέκλειε μέρος του κοινού.
Αναλογιζόμενοι επομένως τα γεγονότα, αναρωτιόμαστε, πως γίνεται να συζητάμε για συμπερίληψη χωρίς να εξασφαλίζουμε τη στοιχειώδη δυνατότητα συμμετοχής; Πώς μπορεί να προωθείται ο διάλογος για τα δικαιώματα των ΑμεΑ όταν τα ίδια τα ΑμεΑ δεν μπορούν να μπουν στην αίθουσα;
Στο πρόγραμμα της ημερίδας προβλεπόταν χαιρετισμός από εκπροσώπους ΑμεΑ. Τελικά, αυτός δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Δεν ήταν φυσικά μια «παράλειψη», αλλά ήταν αποτέλεσμα αποκλεισμού.
Ειλικρινά, θα θέλαμε σήμερα να αναφερόμαστε στο περιεχόμενο της ημερίδας, στις τοποθετήσεις, στις προτάσεις, στις ιδέες που ακούστηκαν και στη συμβολή της στο δημόσιο διάλογο. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να το κάνουμε. Ίσως μάθουμε κάποια πράγματα από σύντομα δημοσιεύματα ή από γνωστούς που κατάφεραν να παρακολουθήσουν την ημερίδα, αλλά αυτό δεν αντικαθιστά την προσωπική παρουσία και συμμετοχή που δικαιούμασταν να έχουμε.
Πώς νοείται να συζητάμε για συμπερίληψη όταν οι χώροι που επιλέγουμε αποκλείουν αντί να συμπεριλαμβάνουν;
Η επιλογή του επιμελητήριο Λασιθίου από τους διοργανωτές δεν είναι απλώς ατυχής· είναι ενδεικτική μιας βαθύτερης νοοτροπίας, όπου η προσβασιμότητα αντιμετωπίζεται συχνά ως θεωρητική έννοια, ως υποχρέωση στα χαρτιά και όχι ως καθημερινή πρακτική, επείγουσα ανάγκη και βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.
Η Ένωσή μας δεν ζητάει προνομία. Ζητάει το αυτονόητο! Ως μέλη επιθυμούμε να μπορούμε να συμμετέχουμε στις συζητήσεις που αφορούν τη ζωή μας και να μην είμαστε θεατές, ή μάλλον αποκλεισμένοι θεατές, από αποφάσεις που άλλοι παίρνουν για εμάς, χωρίς εμάς! Η πραγματική πρόοδος δεν έρχεται από τίτλους ημερίδων αλλά από πράξεις. Και πράξη, σε αυτήν την περίπτωση, θα ήταν απλώς η επιλογή ενός χώρου το οποίο θα ήταν προσβάσιμο για όλους.
Εκ το ΔΣ
της Ένωσης Γονέων και Φίλων ΑμεΑ Επαρχίας Μεραμπέλλου
Πηγή: https://fonien.gr/
