1.2. : Επιδημιολογικά στοιχεία

Τις τελευταίες δεκαετίες ο αριθμός των παιδιών με ειδικές ανάγκες έχει υπερδιπλασιαστεί, αν λάβουμε υπόψη μας τις γεννήσεις παιδιών με νέες συγγενείς ανωμαλίες, που προκαλούνται από καινούριες γονιδιακές μεταλλάξεις, τη συνύπαρξη με τη μειονεξία, σε αυξημένη συχνότητα νοσημάτων και τις αναπηρίες που οφείλονται από τον τρόπο ζωής των ανθρώπων στις προηγμένες κοινωνίες.
Η επιτυχής ιατρική αντιμετώπιση όμως που παρέχεται στην παιδική ηλικία δίνει το δικαίωμα στα άτομα αυτά για μια μακρά επιβίωση και καλύτερες συνθήκες ζωής. Έτσι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ( 80 % ) των παιδιών αυτών καταφέρνει και ενηλικιώνεται (Αγγελοπούλου –Σακαντάμη, 2004).
Το ποσοστό των παιδιών με ειδικές ανάγκες στο εξωτερικό είναι περίπου στο 10-15 % . Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα, αν και βέβαια πιστεύεται ότι το ποσοστό αυτό είναι μεγαλύτερο, καθώς πολλά χρόνια οργανικά νοσήματα δεν καταχωρούνται πολλές φορές. Στη χώρα μας υπάρχουν περίπου 300.000 ενήλικες και παιδιά με ειδικές ανάγκες.
Από τα παιδιά σχολικής ηλικίας το 8-10 % χρήζει ειδικής αγωγής, ενώ το 80% των παιδιών αυτών ανήκουν στις εξής κατηγορίες: νοητική υστέρηση, δυσκολίες μάθησης, διαταραχές ομιλίας και συναισθηματικές διαταραχές, όπως διαταραχές προσωπικότητας ή συμπεριφοράς (Αγγελοπούλου – Σακαντάμη, 2004).