«Η Συνεισφορά της Υποστηρικτικής Τεχνολογίας στην Εκπαίδευση και στην Αυτόνομη Κινητικότητα των Ατόμων με Οπτική Αναπηρία»- ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Αικατερίνης Λυγγερίδου-ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΠΜΣ “Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση”- Μέρος 8ο

Αυγ 23, 2024 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

2.3 ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Λόγω του ότι η οπτική αναπηρία επιβάλλει περιορισμούς στα παιδιά σε πτυχές όπως η κινητικότητα, το εύρος, η ποικιλία των εμπειριών καθώς και η ικανότητα να ανταπεξέλθουν σε διαφορετικές καταστάσεις, τα παιδιά με προβλήματα όρασης μπορεί να αντιμετωπίσουν ορισμένες μαθησιακές δυσκολίες (Hakobyan, Lumsden, O’Sullivan, &Bartlett, 2013). Ενδεικτικά, τα παιδιά με σοβαρή οπτική αναπηρία μπορεί να υποφέρουν από καθυστέρηση στη γνωστική ανάπτυξη, ιδιαίτερα στη διαμόρφωση της αντίληψης και της ιδέας. Επομένως, αυτά τα παιδιά μπορεί να έχουν δυσκολίες στην απόκτηση οπτικών πληροφοριών και στη διαμόρφωση της αντίληψης για τους ανθρώπους, τα πράγματα καθώς και για το τι συμβαίνει στο περιβάλλον τους (DeCarlo, McGwin, Bixler, Wallander, &Owsley, 2012). Ως επακόλουθο, αυτές οι δυσκολίες θα τους εμποδίσουν να ενοποιήσουν τις αντιληπτικές τους εμπειρίες σε έννοιες. Για το λόγο αυτό, τα συγκεκριμένα παιδιά καλούνται να λάβουν πληροφορίες μέσω άλλων αισθητηριακών τρόπων, όπως ο ακουστικός, ο απτικός και ο οσφρητικός τρόπος, ενώ ταυτόχρονα οι πληροφορίες που λαμβάνουν μπορεί να είναι περιορισμένες και να τους προκαλούν σύγχυση (Cho et al., 2015).

Επιπροσθέτως, εμφανίζουν καθυστέρηση στις σωματικές και κινητικές εξελίξεις, δεδομένου ότι η σωματική και κινητική ανάπτυξη των παιδιών με προβλήματα όρασης μπορεί να επηρεαστεί από τις δυσκολίες τους στον χωρικό προσανατολισμό. Μάλιστα, μπορεί να έχουν κακές στάσεις, κακό έλεγχο των χεριών και μπορεί εύκολα να προσκρούσουν σε έπιπλα, εξοπλισμό και ανθρώπους (Celik&Yakut, 2021).

Εκτός των άλλων, τα παιδιά με προβλήματα όρασης μπορεί να εμφανίσουν προβλήματα στις κοινωνικές και συναισθηματικές εξελίξεις. Πιο συγκεκριμένα, μπορεί να αποτύχουν να κάνουν και να διατηρήσουν οπτική επαφή με τους ανθρώπους. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιούν ακατάλληλες εκφράσεις προσώπου και γλώσσα σώματος όταν αλληλεπιδρούν με τους συνανθρώπους τους (Furtado et al., 2012). Μπορεί να μην έχουν αυτοπεποίθηση και κοινωνική επάρκεια και ως εκ τούτου μπορεί να έχουν αισθήματα ανασφάλειας και άγχους. Επομένως, δεν είναι ασυνήθιστο να βρίσκουμε παιδιά με προβλήματα όρασης με μικρή ή καθόλου πρωτοβουλία στην κοινωνική αλληλεπίδραση (Bourne et al., 2016).

Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης πως τα παιδιά με προβλήματα όρασης μπορεί να εμφανίσουν δυσκολίες στην οπτική λειτουργία. Ωστόσο, τα οπτικά προβλήματα δεν μπορούν να γενικευτούν. Για παράδειγμα, ορισμένα παιδιά μπορεί να έχουν κακή κοντινή όραση, ενώ άλλα μπορεί να έχουν όραση σε τούνελ, αποσπασματική όραση ή μπορεί να είναι ευαίσθητα σε έντονο φως και λάμψη (Papadopoulos, Koustriava, &Kartasidou, 2012). Αλλά ανεξάρτητα από τα προβλήματά τους, η εκπαιδευτική τους πρόοδος παρεμποδίζεται πάντα από τα οπτικά τους ελαττώματα. Σε γενικές γραμμές, τα παιδιά με προβλήματα όρασης μπορεί να έχουν δυσκολίες στην αναζήτηση, σάρωση και οργάνωση οπτικών πληροφοριών και στην ανάκτηση όσων έχουν πέσει. Μπορεί να μην μπορούν να διαβάσουν τον μαυροπίνακα, τα προβαλλόμενα υλικά, την εκτύπωση και τα διαγράμματα μικρών μεγεθών. Καθώς το πρόβλημα κάθε παιδιού είναι μοναδικό, οι στρατηγικές για την αντιμετώπιση των προβλημάτων είναι εξαιρετικά εξατομικευμένες (Fisher et al., 2015).

Μετάβαση στο περιεχόμενο