4.3 ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΣΚΕΥΕΣ
Λαμβάνοντας υπόψη τους προαναφερθέντες περιορισμούς των λευκών μπαστουνιών και των σκύλων-οδηγών ως βοηθημάτων για την κίνηση, έχουν αναπτυχθεί πολλά προηγμένα και εφευρετικά gadget για την ενίσχυση της ασφάλειας και της ελευθερίας για άτομα με προβλήματα όρασης. Τυπικά, ταξινομούνται στις ακόλουθες τρεις ομάδες ανάλογα με τις αρχές λειτουργίας τους:
α) Βελτιωμένη οπτική οξύτητα
Ορισμένες τεχνολογίες αύξησης της όρασης μπορούν να χρησιμοποιηθούν για σκοπούς πλοήγησης που χρειάζονται υψηλά επίπεδα οπτικής οξύτητας. Με παρόμοιο τρόπο με τα συστήματα εικονικής πραγματικότητας, αυτές οι συσκευές χρησιμοποιούν μια μινιατούρα κάμερα που τοποθετείται στο κεφάλι για την παροχή εισόδου. Οι συλληφθείσες οπτικές πληροφορίες επεξεργάζονται στη συνέχεια χρησιμοποιώντας ενσωματωμένο λογισμικό επεξεργασίας εικόνας. Ο χρήστης μπορεί να προσαρμόσει τη λειτουργικότητα της συσκευής χρησιμοποιώντας ένα χειριστήριο χειρός που συνδέεται με τα γυαλιά με ένα εξωτερικό καλώδιο. Τέλος, η έξοδος παρουσιάζεται σε μια οπτική οθόνη τοποθετημένη στο κεφάλι. Ένα υποδειγματικό παράδειγμα προϊόντων που αυξάνουν την όραση είναι τα γυαλιά eSight, τα οποία έχουν λάβει άδεια από πολλούς οργανισμούς και εισήχθησαν εμπορικά το 2013. Μέχρι τον Μάρτιο του 2018, είχε συγκεντρώσει περισσότερους από 2000 πελάτες με μερική όραση (Dakopoulos&Bourbakis, 2010; Wittich et al., 2018).
6) Αποκατάσταση της όρασης
Η αποκατάσταση της όρασης είναι μια θεραπευτική προσέγγιση για την τύφλωση που προέκυψε από την αναζήτηση τεχνικών για την ανάκτηση της όρασης σε άτομα με ανίατες εκφυλιστικές καταστάσεις όπως η μελαγχρωστική αμφιβληστροειδίτιδα (RP) και η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (AMD). Αυτές οι καταστάσεις προκαλούν σημαντική επιδείνωση των φωτοϋποδοχέων του αμφιβληστροειδούς και διαταράσσουν την κανονική μετάδοση σημάτων κατά μήκος των οπτικών οδών. Η αποκατάσταση της όρασης συνεπάγεται τη δημιουργία εμφυτευμένων ηλεκτρονικών οπτικών προθέσεων που επιδιώκουν να αναβιώσουν την οπτική αντίληψη, διεγείροντας ηλεκτρικά διάφορα τμήματα των οπτικών οδών. Για την παροχή εγκεφαλικής διέγερσης, συστοιχίες μικρο- φωτοδιόδων ή μικροηλεκτροδίων τοποθετούνται σε άμεση γειτνίαση με τα συγκεκριμένα νευρωνικά κύτταρα που βρίσκονται έξω από την περιοχή του τραυματισμού. Τυπικά, μια προσθετική συσκευή μπορεί να τοποθετηθεί χειρουργικά σε πολλές περιοχές του οπτικού συστήματος, όπως ο οπτικός φλοιός, ο πλάγιος γεννητικός πυρήνας (LGN), το οπτικό νεύρο ή ο αμφιβληστροειδής. Το συγκεκριμένο σημείο που επιλέγεται καθορίζει τις διαφορετικές μεθόδους που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή μιας οπτικής πρόσθεσης (Fernandez, 2018).
Ανεξάρτητα από τη μέθοδο που χρησιμοποιείται, κάθε συσκευή περιλαμβάνει μια εξωτερική μονάδα που αποτελείται από ένα ζευγάρι γυαλιά με συνδεδεμένη μια κάμερα. Η κάμερα λαμβάνει οπτικές πληροφορίες, οι οποίες στη συνέχεια επεξεργάζονται από μια συσκευή που μετατρέπει τα σήματα σε ηλεκτρική διέγερση. Αυτή η διέγερση στη συνέχεια αποστέλλεται στην εσωτερική μονάδα, η οποία αποτελείται από πολλά μικροηλεκτρόδια τοποθετημένα στη συγκεκριμένη περιοχή των οπτικών οδών (Fernandez, 2018). Σ’ αυτό το πλαίσιο, οι Mill και οι συνεργάτες (2017) ανέφεραν ότι υπάρχουν τώρα πέντε συσκευές αμφιβληστροειδούς, είτε εγκεκριμένες είτε σε φάσεις προ-εμπορικής ανάπτυξης. Μεταξύ αυτών, το Argus II RetinalProsthesisSystem και το Alpha IMSgRetinaImplant AG δείχνουν τα πιο ελπιδοφόρα αποτελέσματα. Επί του παρόντος, η αποτελεσματικότητα των οπτικών προσθετικών συσκευών είναι σοβαρά περιορισμένη λόγω της κακής ανάλυσης τους, η οποία επιτρέπει μόνο την αίσθηση απομονωμένων σημείων φωτός και άκρων υψηλής αντίθεσης. Κατά συνέπεια, η αναγνώριση και ο εντοπισμός των αντικειμένων δεν είναι δυνατή. Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό είναι ότι οι υψηλότερες οπτικές οξύτητες που επιτεύχθηκαν στις κλινικές δοκιμές ARGUS II και Alpha IMS ήταν 20/1260 και 20/546 αντίστοιχα. Αυτές οι οξύτητες είναι πολύ κάτω από το επίπεδο που απαιτείται για την αναγνώριση μορφών, αντικειμένων και γραμμάτων. Εκτός από την περιορισμένη ανάλυση των οπτικών προθέσεων, συναντούν πολλά πρόσθετα εμπόδια που σχετίζονται κυρίως με την περίπλοκη φύση της χειρουργικής επέμβασης, το υπερβολικό κόστος και τη συμβατότητα και μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα των ηλεκτροδίων διέγερσης. Παρά τα πολλά εμπόδια, ο τομέας της οπτικής πρόσθεσης θα συνεχίσει να προχωρά και τελικά να βελτιώνεται για να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις και τις επιθυμίες των τυφλών, λόγω των προσπαθειών διαφόρων ερευνητικών οργανισμών παγκοσμίως (Mills et al., 2017; Gekelera et al., 2018).
γ) Οπτική αντικατάσταση
Οι συσκευές αντικατάστασης της όρασης βοηθούν τα άτομα με προβλήματα όρασης στην πλοήγηση στο περιβάλλον τους, χρησιμοποιώντας μη οπτικές αισθήσεις, όπως ακοή ή αφή, ή συνδυασμό και των δύο. Με βάση τη σχετική βιβλιογραφία (Elmannai&Elleithy, 2017; Wittich et al., 2018), οι τεχνολογίες αντικατάστασης όρασης μπορούν να ταξινομηθούν σε τρεις υποκατηγορίες:
