Η συμβολή της λογοτεχνίας στην ευαισθητοποίηση των μαθητών και των μαθητριών για ζητήματα κινητικής αναπηρίας – ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της ΜΑΡΙΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ – Δ.Π.Μ.Σ. Επιστήμες της Αγωγής μέσω Καινοτόμων Τεχνολογιών και Βιοϊατρικών Προσεγγίσεων – Μέρος 4ο
1.2. Ατομικό μοντέλο αναπηρίας
Το ατομικό μοντέλο της αναπηρίας είναι επικρατές κυρίως στις χώρες της δυτικής Ευρώπης και ταυτίζει την αναπηρία με την προσωπική τραγωδία. Το παρόν μοντέλο είναι απότοκο των αντιλή- ψεων και των στάσεων των ανθρώπων που διαχρονικά έχουν απέναντι στην αναπηρία (Ζιώνιου- Σιδέρη, 2011, σ. 64). Η ταύτιση της αναπηρίας με ένα προσωπικό πρόβλημα το οποίο ταλανίζει σε ατομικό επίπεδο τον «παθόντα» έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα κιόλας. Ο Αριστοτέλης υποστή- ριζε ότι ο άνθρωπος του οποίου το σώμα είναι δυσλειτουργικό ή δεν είναι αρτιμελές αδυνατεί να εκπληρώσει τον απώτατο σκοπό της ύπαρξης του, να κατακτήσει δηλαδή την ευδαιμονία. (Gazzaniga, 2023). Ο Γαληνός, συνεχίζοντας την φιλοσοφική θεώρηση του Αριστοτέλη, αντιλαμβά- νεται την αναπηρία ως μια ανολοκλήρωτη ανάπτυξη των μελών του σώματος, η οποία παρακωλύει την πνευματική ανάπτυξη του ίδιου του ατόμου.
Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, η σωματική αναπηρία συσχετίζεται άμεσα με την αμαρτία. Οι χριστιανοί συγγραφείς την περίοδο του Μεσαίωνα την αντιλαμβάνονταν ως την «τι- μωρία» του θεού για τις αμαρτίες που έχει διαπράξει αμαρτία. Μάλιστα, ο γιατρός που αναλαμ- βάνει να θεραπεύσει τον άρρωστο αναλαμβάνει τον ρόλο του εξομολογητή, που καθησυχάζει τον
«ασθενή» και τον πείθει να μην διαπράξει ξανά αμαρτία, προκειμένου να ανακουφιστεί από τους σωματικούς του πόνους.
Συνεπώς, η αναπηρία εκλαμβάνεται ως μια ατομική και βιολογική κατάσταση του αν- θρώπου μη αναστρέψιμη και κληροδοτούμενη από γενιά σε γενιά (Jaswal, 2024). Γίνεται, λοιπόν, αντιληπτή ως μια ιατρική πάθηση η οποία δεν λαμβάνει υπόψη λοιπούς εξωτερικούς παράγοντες που τυχόν την προκαλούν