ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4: Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ ΜΕ ΟΠΤΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ

4.1 Η ΠΟΡΕΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΤΥΦΛΩΝ

Τα άτομα με οπτική αναπηρία ξεκίνησαν να εκπαιδεύονται για πρώτη φορά στη Γαλλία το 1785, όποτε και ιδρύθηκε το Εθνικό Ινστιτούτο για νεαρά άτομα με τύφλωση. Το Ινστιτούτο αυτό μπορούσαν να το παρακολουθήσουν τόσο σπουδαστές με οπτική αναπηρία όσο και βλέποντες σπουδαστές, με σκοπό να μην οδηγείται ο σπουδαστής με οπτική αναπηρία στην απομόνωση. Το εγχείρημα αυτό στέφθηκε με επιτυχία και έτσι δημιουργήθηκαν επτά ακόμη όμοια Ινστιτούτα στην Ευρώπη μέσα στην επόμενη 15ετία. Πέρα από την ήπειρο της Ευρώπης, στην Αμερική η ίδρυση του πρώτου σχολείου συναντάται το 1830. Η ύπαρξη του σχολείου με το όνομα PerkinsSchool for the Blind συνεχίζει έως και σήμερα (Ζώνιου-Σιδέρη, 1996).
Τα σχολεία / ιδρύματα για τους σπουδαστές με οπτική αναπηρία τα οποία παρείχαν μια προοδευτική ενσωμάτωση και των βλεπόντων μαθητών, αναπτύχθηκαν με ραγδαίους ρυθμούς. Μετά από αυτά τα ιδρύματα, ακολούθησε η ίδρυση των πρώτων ειδικών τάξεων για σπουδαστές με προβλήματα όρασης μέσα στα δημόσια σχολεία.Η πρώτη τέτοια τάξη ιδρύθηκε το 1913 στη Βοστώνη (Ζώνιου-Σιδέρη, 1996).

Τις τελευταίες δεκαετίες και κυρίως μετά το 1960, αναγνωρίζοντας η κοινωνία το δικαίωμα των ατόμων με οπτική αναπηρία στις ίσες ευκαιρίες εκπαίδευσης, η διεθνής τάση που ακολουθείται είναι η συνεκπαίδευση των σπουδαστών με οπτική αναπηρία με τους βλέποντες σπουδαστές, μέσα στα γενικά σχολεία και ειδικότερα μέσα στις συνήθεις γενικές τάξεις (Τσιναρέλης, 2005) . Ακολουθείται, δηλαδή, η φιλοσοφία της «συμπεριληπτικής εκπαίδευσης» (Αγγελίδης, 2011).