Η σηµασία της εργασίας στα άτοµα µε οπτική αναπηρία – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Δηµητριάδου Κωνσταντίνας – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 8ο

Ιούλ 3, 2025 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η σηµασία της εργασίας στα άτοµα µε οπτική αναπηρία – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Δηµητριάδου Κωνσταντίνας – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 8ο

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο

 

Απόδοση Εννοιών

 

  1. Εργασία

 

1.1         Η Εργασία στα Πλαίσια της Αναπηρίας

 

Ο όρος «εργασία» αναφέρεται σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα που στοχεύει στην εκτέλεση ενός έργου ή στην παραγωγή προϊόντων, είτε υλικών είτε πνευµατικών. Σύµφωνα µε τον Λογαρά (2014) “Οι όροι «εργασία» και «απασχόληση» άλλοτε διαφοροποιούνται και άλλοτε ταυτίζονται. Ο όρος «εργασία» συνήθως χρησιµοποιείται για να δηλώσει τους όρους και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτή ασκείται, ενώ ο όρος «απασχόληση» για να δηλώσει τις µορφές και τα διαφορετικά είδη της καθώς και τις πολιτικές, τα µέτρα και τα Προγράµµατα που η Πολιτεία εφαρµόζει”.

Εξαιτίας του γεγονότος ότι η κάθε είδους αναπηρία µειώνει την δυνατότητα εργασίας του ατόµου θα πρέπει να αναφερθούµε και στην “εργασιακή ικανότητα” ως την έννοια που ορίζει την ικανότητα ενός ατόµου να εκτελεί επαγγελµατικές δραστηριότητες, καθορίζοντας τις δεξιότητες, τις ενέργειες και τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για συγκεκριµένους τύπους εργασίας (Tengland, 2010). Αυτή η έννοια αποτελεί θεµέλιο για επιστηµονικούς κλάδους που εστιάζουν στον εργασιακό βίο και την αποκατάσταση, καθώς καθοδηγεί τόσο τους εργαζόµενους όσο και τους εργοδότες στην κατανόηση των απαιτήσεων κάθε θέσης εργασίας. Με αυτόν τον τρόπο, διευκολύνει την αξιολόγηση της καταλληλόλητας µιας εργασίας, την προσανατολισµένη επαγγελµατική κατάρτιση και τη ρύθµιση των συνθηκών εργασίας (Nordenfelt, 2008).

Η διαδικασία αξιολόγησης της εργασιακής ικανότητας οδηγεί σε λογικό προσδιορισµό των απαιτήσεων κάθε εργασίας, συµβάλλοντας στην πρόληψη ασθενειών, παθήσεων και τραυµατισµών που σχετίζονται µε το εργασιακό περιβάλλον. Για το λόγο αυτό, η έννοια χρησιµοποιείται ενεργά από επιστήµονες υγείας ως εργαλείο για την προαγωγή της ασφάλειας και την ελαχιστοποίηση επαγγελµατικών κινδύνων (Kuoppala et al., 2008).

Στον τοµέα της αποκατάστασης, η έννοια της εργασιακής ικανότητας παίζει κρίσιµο ρόλο καθώς καθοδηγεί τους ειδικούς (εργοθεραπευτές, φυσικοθεραπευτές, διοικητικό προσωπικό, εργοδότες) να αξιολογήσουν τις ανάγκες των ατόµων που έχουν χάσει — προσωρινά ή µόνιµα — την ικανότητά τους να εργάζονται. Μέσω αυτής της αξιολόγησης, σχεδιάζονται εξατοµικευµένα προγράµµατα αποκατάστασης, που στοχεύουν στην επαναφορά, έστω και µερικά, της χαµένης ικανότητας Επιπλέον, η έννοια αυτή διευκολύνει τον εντοπισµό των απαραίτητων παραγόντων που πρέπει να προσαρµοστούν ή να βελτιωθούν, όπως η προσβασιµότητα του χώρου εργασίας, η χρήση βοηθητικών τεχνολογιών ή η ψυχοκοινωνική υποστήριξη, ώστε να επιτευχθεί η βέλτιστη επαγγελµατική επανένταξη. (Sandqvist & Henriksson, 2004).

Αυτό που προκύπτει από τα παραπάνω είναι ότι η πλήρης υγεία δεν είναι αναγκαία για την ύπαρξη εργασιακής ικανότητας, καθώς πολλοί άνθρωποι εργάζονται αποτελεσµατικά παρά τις σωµατικές ή ψυχικές µειώσεις τους. Ωστόσο, απαιτείται ένα ελάχιστο επίπεδο υγείας που να ευθυγραµµίζεται µε τις απαιτήσεις της συγκεκριµένης εργασίας.

Οι εργαζόµενοι πρέπει να διαθέτουν βασικές ικανότητες, όπως το να µπορούν να περπατούν, να πιάνουν αντικείµενα, να µιλούν, να συγκεντρώνονται και να επικοινωνούν καθώς οι ικανότητες που σχετίζονται µε την υγεία είναι απαραίτητες για τις επαγγελµατικές τους υποχρεώσεις. Στην περίπτωση των ατόµων µε οπτική αναπηρία η µειωµένη όραση αποτελεί ταυτόχρονα και µείωση της υγείας αλλά και της εργασιακής ικανότητας µε αποτέλεσµα των αποκλεισµό τους από συγκεκριµένες θέσεις εργασίας. Ωστόσο, η απώλεια της όρασης δεν εµποδίζει τα άτοµα αυτά να προσλαµβάνονται σε άλλες επαγγελµατικές δραστηριότητες. Έτσι, ένα άτοµο µπορεί να έχει µειωµένη υγεία αλλά να διατηρεί εργασιακή ικανότητα. Συµπερασµατικά, η πλήρης υγεία δεν είναι ούτε επαρκής ούτε αναγκαία προϋπόθεση για την εργασιακή ικανότητα στις περισσότερες περιπτώσεις. Ωστόσο, απαιτείται ένας ορισµένος βαθµός υγείας που σχετίζεται µε τις απαιτήσεις της συγκεκριµένης επαγγελµατικής ικανότητας. Τέλος, η επαρκής υγεία µπορεί να είναι αρκετή για την εργασιακή ικανότητα σε ορισµένα είδη εργασίας, κυρίως ανειδίκευτης φύσης. (Tengland, 2010).

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο