Η σηµασία της εργασίας στα άτοµα µε οπτική αναπηρία – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Δηµητριάδου Κωνσταντίνας – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 10ο
- Αναπηρία
2.1 Η Αναπηρία ως Έννοια
Ο ΠΟΥ θεωρεί ότι η αναπηρία είναι ένα περίπλοκο, δυναµικό, πολυδιάστατο και αγωνιώδες φαινόµενο και επισηµαίνει ότι τα δυο κοινωνικά δοµηµένα µοντέλα της – το ιατρικό που υποστηρίζει ότι η αναπηρία απαιτεί απαραίτητα ιατρική φροντίδα και παρέµβαση και το κοινωνικό που προκύπτει ως αποτέλεσµα από την αλληλεπίδραση των ατόµων µε αναπηρία µε κοινωνικούς, πολιτιστικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες – συχνά παρουσιάζονται εντελώς διαχωρισµένα, αλλά η αναπηρία θα πρέπει να θεωρείται ούτε ως καθαρά ιατρική ούτε ως καθαρά κοινωνική καθώς τα άτοµα µε αναπηρίες συχνά αντιµετωπίζουν προβλήµατα που προκύπτουν από την κατάσταση της υγείας τους. Ο ΠΟΥ πιστεύει ότι είναι απαραίτητη µια ισορροπηµένη προσέγγιση, που να δίνει την απαραίτητη βαρύτητα στις διάφορες πτυχές της αναπηρίας, γεγονός που υπογραµµίζεται από την επιλογή του «βιοψυχοκοινωνικού µοντέλου» της Διεθνούς Ταξινόµησης Λειτουργικότητας (ICF) ως το εννοιολογικό πλαίσιο για τη Διακήρυξή του για την Αναπηρία το 2011, υπογραµµίζοντας έτσι τη δυναµική αλληλεπίδραση µεταξύ των καταστάσεων υγείας και των περιβαλλοντικών παραγόντων, τόσο προσωπικών όσο και περιβαλλοντικών, που καθορίζουν τη λειτουργικότητα και την αναπηρία (WHO, 2011).
Σύµφωνα µε την ADA (ADA National Network, 2023) ως αναπηρία ορίζεται η φυσική ή διανοητική δυσλειτουργία, η οποία περιορίζει ουσιωδώς τη δυνατότητα του ατόµου να εκτελεί µια ή περισσότερες βασικές δραστηριότητες της ζωής, όπως το να φροντίζει τον εαυτό του, να εκτελεί χειρωνακτικές εργασίες, να βλέπει, να ακούει, να τρώει, να κοιµάται, να συγκεντρώνεται, να σκέφτεται, να επικοινωνεί, να εργάζεται και να εκτελεί βασικές λειτουργίες του σώµατος του. Η φύση των αναπηριών διαχωρίζεται σε «αόρατες», όπως η καρδιοπάθεια και η σχιζοφρένεια και σε «ορατές» αναπηρίες, όπως η οπτική αναπηρία, η παραπληγία ή η νοητική υστέρηση κ.α. (Hunt & Hunt, 2004).
Αναφορικά µε την κατανόηση του όρου αναπηρία η πλειονότητα των ατόµων αντιλαµβάνεται ως ανάπηρο ένα άτοµο µε φυσική ή αισθητηριακή δυσλειτουργία. Ελάχιστα άτοµα συνδέουν τον όρο µε τη νοητική δυσλειτουργία, ενώ υπάρχει και µια µερίδα ατόµων που προσδιορίζουν τον όρο “αναπηρία” περιφραστικά ως “άτοµα που δεν είναι σε θέση να εργασθούν”, “άτοµα που είναι λιγότερο ικανά να εκτελέσουν φυσιολογικά τις καθηµερινές τους λειτουργίες”, καθώς και ως “άρρωστα άτοµα” (Siperstein et al., 2006).