«Η ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΤΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ στις ΔΟΜΕΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ» – Διπλωματική Εργασία της Βιλντάν Γιουσούφ – ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ, Π.Μ.Σ. Κοινωνική Εργασία στην Εκπαίδευση – Ένταξη Ετεροτήτων – Μέρος 54ο

 

Συνέντευξη 9

 

(ΣD,Π,Μ9)

 

Καλημέρα σας, βρισκόμαστε στο γραφείο μου, στο Σύλλογο Περπατώ όπου έχουμε μαζί μας την κα. Α. η οποία έχει ενημερωθεί για τον σκοπό και για τους στόχους της έρευνας μας και έχει υπογράψει το έντυπο συγκατάθεσης και τώρα θα θέλαμε να πάρουμε και την έγκριση της για την ηχογράφηση της συνέντευξης μας.

Β: κα. Α. μου επιτρέπεται να ηχογραφήσω την συνέντευξη μας για την διευκόλυνση μου κατά την διάρκεια της επεξεργασίας των πληροφοριών που θα μου δώσετε? να ξέρετε πως πρόσβαση σε αυτό το αρχείο θα έχω μόνο εγώ.

Α: έγινε

Β: ξεκινάμε με την πρώτη μας ερώτηση κα. Α. πως είναι η σύνθεση της οικογένειας σας  από ποιους αποτελείτε η οικογένεια σας 

Α: η οικογένεια μας αποτελείται από τέσσερα άτομα. Ο άντρας μου, η κόρη μου ο γιος μου και εγώ. Ο γιος μου έχει αναπηρία.

Β: τι αναπηρία έχεı Α: Σύνδρομο Down

B: κατάλαβα και ποιος από τους δύο γονείς ασχολείται περισσότερα με τα παιδιά και ποιος με το παιδί με αναπηρία

Α: πάντα εγώ ασχολούμουνα περισσότερα με τα παιδιά μου και όταν ήταν μικρά ακόμα και τώρα που έχουν μεγαλώσει πάλι εγώ είμαι αυτή που ασχολείται με την φροντίδα τους. Ο άντρας μου εργάζεται και βγαίνει πρωί από το σπίτι και εγώ επειδή είμαι στο σπίτι, αναγκαστικά εγώ ασχολούμαι. Και με τον γιο μου κυρίως εγώ ασχολούμαι.

Β: και πως είναι οι σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας  και πως με το παιδί με αναπηρία

Α: οι σχέσεις μας μες στην οικογένεια είναι πολύ καλές, καταρχάς ο Εσέρ είναι πολύ κοινωνικός και συμπαθητικός. Του αρέσει πολύ να συναναστρέφεται με κόσμο και να μιλάει μαζί τους. Και στο σπίτι με τον μπαμπά του έχει πολύ καλές σχέσεις και με μένα. Έχουμε φτάσει στο επίπεδο που μπορούμε να επικοινωνήσουμε… όταν ήταν μικρός αντιμετωπίσαμε πάρα πολλές δυσκολίες. Δεν θέλω καν να τα σκεφτώ, καν να τα θυμάμαι, αλλά δόξα το θεό που φτάσαμε σε αυτό το επίπεδο. Ήταν πολύ δύσκολο να αποδεχτούμε αυτή την κατάσταση. Δεν ήταν καθόλου εύκολο.

Β: ποιες ήταν οι δυσκολίες που είχατε αντιμετωπίσει;

Α: ΄όταν ο Εσερ ήταν μικρός ξεκίνησε να περπατάει πολύ αργά. Ήταν 5 χρονών όταν έκανε το πρώτο του βήμα. Περιμέναμε πέντε ολόκληρα χρόνια για να περπατήσει. Κάθε μέρα έκλαιγα, στεναχωριόμουν πάρα πολύ. Όταν περπάτησε ανακουφιστήκαμε λίγο. Μετά περιμέναμε ολόκληρα χρόνια για να πει μια λέξη, ακόμα και τώρα περιμένουμε να μιλήσει. Τα χρόνια πέρασαν έφτασε στα 21 του τώρα και τώρα πια το αποδεχτήκαμε ότι αυτός είναι ο γιος μας. Συνηθίσαμε να ζούμε έτσι. Αναγκαστικά…δεν έχουμε άλλη επιλογή. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Να συνηθίσεις είναι πάρα πολύ δύσκολο… πέρασαν μέρες, μήνες και χρόνια.. και αναγκαστικά συνηθίζεις σε κάποια πράγματα. Δεν έχεις και κάποια άλλη επιλογή.

Β: και πότε διαγνώστηκε το παιδί σας με κάποια μορφή αναπηρίας, πως το καταλάβατε και που απευθυνθήκατε

Α: μας είπαν όταν ήταν 2 μηνών. Ο ιατρός μας είπε την διάγνωση. Αλλά μόλις γεννήθηκε ο Εσέρ εμείς καταλάβαμε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Ακόμα και η κόρη μου μας ρωτούσε γιατί αυτό το μωρό είναι τόσο μαύρο, μελαχρινό. Και αυτή τότε ήταν 5-6 χρονών. Και με ρωτούσε γιατί τα φρύδια του είναι έτσι. Και εγώ δεν ήξερα, δεν είχα δει ξανά ένα τέτοιο μωρό. Τα χέρια του ήταν πολύ μακριά, ήταν πολύ σκουρόχρωμο, και ο ιατρός δεν μας είχε πει τίποτα. Μετά από δυο μήνες το μωρό συνήλθε και το χρώμα του άλλαξε και τα άκρα του έγιναν πιο στρογγυλά και τότε ο ιατρός μας είπε ότι υπάρχουν και τέτοια μωρά που εξελίσσονται πιο αργά. Ότι δεν θα είναι όπως τα υπόλοιπα φυσιολογικά παιδιά.

Αλλά εγώ δεν το αποδέχτηκα αυτό. αρχίσαμε να το ψάξουμε πήγαμε από ιατρό σε ιατρό για να ξεκινήσουμε κάποια θεραπεία, αλλά μετά μάθαμε πως είναι κάτι που δεν θεραπεύεται. Ακόμα όταν πήγαινα τον Εσέρ για θεραπείες έβλεπα εκεί του εκπαιδευτικούς που έλεγαν ονόματα ιατρών και έστελναν τους γονείς σε αυτούς, θύμωνα μαζί τους επειδή δεν μας έστελναν πουθενά. Ήταν πολύ δύσκολο να με πείσουν

…Τότε μου λέγανε «κυρία Α. δεν υπάρχει κάποια θεραπεία για την αναπηρία του Εσέρ.» αυτό το αποδέχτηκα με το πέρασμα του χρόνου. Και κατάλαβα ότι δεν είναι κάτι που θεραπεύεται, αλλά με την συνεχή προσπάθεια μας, και με την εκπαίδευση του θα βελτιωθεί όσο μπορεί. Το πίστεψα αυτό και συνέχισα… μέσα σε πολλά χρόνια ήρθε και η αποδοχή. Αποδέχτηκα την κατάσταση του Εσέρ. Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια.. μέχρι να πάει στο δημοτικό δεν το αποδέχτηκα με τίποτα… με τίποτα. Δεν μπόρεσα να το χωνέψω. Έχω και μια ανάμνηση… η γειτόνισσα μου είχε έναν γιο που έχουν 20 μέρες διαφορά με τον Εσέρ και μια μέρα μου είπε ότι θα ξεκινήσει στο δημοτικό το παιδί της, και εγώ είπα και ο Εσέρ θα ξεκινήσει τον γράψαμε στο σχολείο. Περίμενα πως σε 20 μέρες θα είναι έτοιμο το παιδί μου για να πάει στο δημοτικό… η μέρες πέρασαν ξεκίνησαν τα παιδιά στο σχολείο, το δικό μου δεν μπόρεσε να ξεκινήσει τότε έφαγα το χαστούκι… και στεναχωρήθηκα τόσο πολύ, απογοητεύτηκα τόσο μα τόσο πολύ (κλάμα)….

Β: κατάλαβα κα. Α τι σημαίνει για την οικογένεια σας αλλά και για εσάς να μεγαλώνετε ένα παιδί με αναπηρία πως τι βιώνετε

Σαν οικογένεια θέλουμε πάρα πολύ να τον στηρίξουμε να του κάνουμε ωραία πράγματα…ναι αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο….παύση…(κλάμα)….

Β: θέλετε να σας φέρω χαρτοπετσέτα..

Α: έχω έχω…(συνεχίζει να κλαίει)…..έτσι που λες προσπαθήσαμε πάρα πολύ για να γίνει καλά… πολύ δύσκολο ήταν για εμάς…(παύση)αλλά αποδεχτήκαμε την κατάσταση και συνηθήσαμε.. δεν είχαμε και άλλη επιλογή..

Β: αν θέλετε κα. Α. μπορούμε να σταματήσουμε λίγο…

Α: όχι όχι καλά είμαι να συνεχίσουμε

Β: εντάξει τότε η επόμενη ερώτηση μου είναι ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζετε καθημερινά σχετικά με την αναπηρία του παιδιού σας 

Α: δείτε τώρα ο Εσέρ δεν ήταν ένα ήσυχο παιδί, δεν καθόταν ούτε ένα λεπτό, όταν πηγαίναμε κάπου μαζί συνέχεια ήταν πάνω στο πόδι του και σκάλιζε, πετούσε τα πράγματα κάτω, είχε μανία με τα φώτα. Και άμα υπήρχαν μικρά παιδιά, του άρεσαν πολύ τα μαλλιά να τραβάει τα μαλλιά τους. Ακόμα και στο σχολείο είχαμε θέμα. Και στο σπίτι ήταν ατίθασος, έκανε συνέχεια ζημιές, πετούσε κάτω τα πιάτα, τα φιλτζάνια. Τώρα που μεγάλωσε η καθημερινότητα του είναι σαν το δικό μας. Μαζί με μας κοιμάται, μαζί ξυπνάμε, τρώμε μαζί. Είναι πολύ επιλεκτικός στα φαγητά δεν τρώει τα πάντα, θέλει μαγειρεμένο φαγητό και αυτό λίγο με κουράζει. Όταν βγαίνω εγώ στην αγορά θέλει να είναι έτοιμο το φαγητό του και ζητάει.

Β: κατάλαβα.. και πως αισθανόσασταν σχετικά με αυτές τις δυσκολίες που αντιμετωπίζατε και απευθυνθήκατε κάπου για να ζητήσετε στήριξη  στεναχωριόμουν πάρα πολύ, ήθελα να είναι όπως τα φυσιολογικά παιδιά. Προσπαθήσαμε πάρα πολύ και με το σχολείο, με τους δασκάλους προσπαθήσαμε πάρα πολύ αλλά όχι δεν μπορέσαμε. Στην αρχή όταν ξεκίνησε στο σχολείο τράβηξε τα μαλλιά ενός συμμαθητή του και είπαμε να του δώσουμε τιμωρία και να μην τον στείλουμε στο σχολείο για μια μέρα. Και του εξηγήσαμε επειδή εσύ τράβηξες τα μαλλιά του συμμαθητή σου δεν σε θέλουν στο σχολείο, δεν θα σε πάρουν. Τότε στεναχωρήθηκε πάρα πολύ και μετά από αυτό σταμάτησε. Και τώρα δεν πρόκειται να ενοχλήσει να πειράξει κανέναν. Όταν αυτός έκαμνε ζημιές και εγώ πείσμωνα και του έλεγα τα ίδια και τα ίδια δέκα φορές για να καταλάβει το σωστό. Μπορεί και ένα χρόνο να του έλεγα το ίδιο πράγμα.

Β: σας έχει τύχει να έχετε ζητήσει επαγγελματική στήριξη βοήθειας και σε ποιες κοινωνικές υπηρεσίες απευθυνθήκατε

Όχι δεν έχω πάρει στήριξη απο κανέναν μέχρι στιγμής δόξα το θεό, πρώτα στηρίχτηκα στον Θεό μου, και είπα ο Θεός μου έδωσε αυτό το παιδί, όλοι στη ζωή μας αντιμετωπίζουμε δυσκολίες και δοκιμαζόμαστε και η δικιά μου δοκιμή είναι αυτό. και με πολύ αγάπη τον μεγαλώνω και δεν έχω κανένα παράπονο. Δεν ένοιωσα την ανάγκη να απευθυνθώ σε κάποιον ιατρό. Και άμα πάω τι θα μου κάνει…θα μου δώσει ένα χάπι και θα κοιμηθώ… αμα κοιμηθώ εγώ ποιος θα φροντίζει το παιδί μου. Για τον γιο μου στάθηκα στα πόδια μου, άμα είμαι εγώ καλά και το παιδί μου είναι καλά. Σκεπτόμενη αυτά δεν πήγα σε κάποιον ιατρό. Περάσαμε πολλές δυσκολίες, κυρίως τότε που δεν περπατούσε ήταν πολύ δύσκολα. Να φανταστείς αν ερχόταν κάποιος και μου έλεγε πάρε αυτό το κτήριο που είναι γεμάτο με λεφτά μέσα και μεγάλωσε άλλο ένα παιδί σαν τον Εσέρ να ξέρετε προτιμώ να μείνω νηστική, να φάω μόνο ψωμί. Ήταν τόσο δύσκολο… 14 χρόνια κάθε μέρα τον πήγαινα με τα πόδια στο κέντρο που έκαμνε θεραπείες για να μάθει να περπατήσει. Για να συνηθίσει να περπατήσει πιο γρήγορα και σωστά.

Β: κατάλαβα κα. Α. Αναφέρατε αρκετές δυσκολίες αλλά τουλάχιστον είχατε εύκολη πρόσβαση σε υπηρεσίες και σε κοινωνικές δομές όπως κέντρα κοινότητας, Κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου, ΟΠΕΚΑ κα.;

Εμείς στην αρχή δεν ξέραμε τίποτα, και δεν θέλαμε να μάθουμε αρνούμασταν, δεν σκεφτήκαμε καθόλου για επιδόματα και για υπηρεσίες. Όταν αυτός ήταν 6-7 χρονών απευθυνθήκαμε για πρώτη φορά σε μια υπηρεσία που ήταν το ΚΕΠΑ. Και αυτό μας κακοφάνηκε πολύ, σαν να βασιζόμαστε στα χρήματα του παιδιού για να τον φροντίσουμε, σαν να το κάνουμε για λεφτά. Ακόμα και τώρα ο μπαμπάς του δεν έχει ακουμπήσει στα λεφτά του Εσέρ, δεν ξέρει ακόμα τι ποσό παίρνει. Ούτε καν ρωτάει, δεν ξέρει και δεν θέλει να μάθει. Εγώ έχω τα λεφτά του και είναι για τις ανάγκες του Εσέρ. Και δεν είναι ένα φοβερό ποσό.

Β: επίσης κα.Α. έχει περάσει το παιδί σας από κάποια επιτροπή αξιολόγησης, ΚΕΔΑΣΥ για μαθησιακές αξιολογήσεις ; Aπό ποιους ενημερωθήκατε για αυτές τις επιτροπές;

Α: ναι ναι τον έχουμε περάσει. Νομίζω ο άντρας μου το είχε ψάξει γιατί τότε ήταν άρρωστη και η πεθερά μου και ο άντρας μου έτρεχε σε ιατρούς μάλλον ο άντρας μου είχε ενημερωθεί από ιατρούς. Τον Εσέρ τον είχαμε πάει στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης για να δούμε τα χρωμοσώματα του για να δούμε αν ήταν κάτι κληρονομικό από μας αλλά τελικά δεν ήταν κάτι κληρονομικό. Μάλλον τότε μας είχαν πει οι ιατροί από κει. Πήγαμε σε πολλούς ιατρούς, στη Θεσσαλονίκη πήγαμε, στη Δράμα πήγαμε για να το ψάξουμε σε τμήματα Μοριακής βιολογίας αλλά μετά σταματήσαμε να το ψάξουμε. Ο ιατρός στη Θεσσαλονίκη μας είχε πει τσάμπα να μην πηγαίνουμε σε άλλους ιατρούς γιατί αυτό δεν θεραπεύεται…ότι εξέλιξη θα έχει θα είναι μέσω ειδικής εκπαίδευσης και μέσα από τις προσπάθειες μας. Τότε σταματήσαμε και εμείς να ψαχνόμαστε γιατί δεν μπορούσαμε να κάνουμε και κάτι άλλο…

Β:αντιμετωπίσατε κάποια δυσκολία κατά την διάρκεια πρόσβασης σας αλλά και στις αξιολογήσεις; Αν ναι ποιες ήταν αυτές οι δυσκολίες;

Α: όχι δεν αντιμετωπίσαμε κάποια δυσκολία.

Β: πολύ ωραία… το παιδί σας πηγαίνει σε κάποια εκπαιδευτική δομή; Αν ναι που; Σε σχολείο τυπικής εκπαίδευσης; Σε ειδικό σχολείο; Σε μειονοτικό σχολείο; Και πως αποφασίσετε να στείλετε το παιδί σας σε αυτό το σχολείο; Ήταν η επιλογή σας ή σας το πρότειναν;

Α: Στο δημοτικό που ξεκινήσαμε πήγαμε στο ειδικό σχολείο. Όταν είχαμε ξεκινήσει ακόμα που ήταν μικρός για θεραπείες σε ένα ιδιωτικό κέντρο από κει μας είπαν για το ΚΕΔΑΣΥ και για το ειδικό σχολείο. Περάσαμε από αξιολόγηση και μας πρότειναν το ειδικό σχολείο. Δεν ήταν η επιλογή μας. Εμείς νομίζαμε ότι θα πάει στο σχολείο της γειτονιάς μας. και μετά το δημοτικό εγώ είχα κουραστεί να τον κουβαλάω με τα πόδια κάθε μέρα στις θεραπείες και τότε τον γράψαμε και στο ΚΔΑΠ για τα απογεύματα. Για το ΕΕΕΕΚ μας είπαν από το δημοτικό και εκεί συνεχίζουμε.

Β: μια άλλη ερώτηση μου είναι πιστεύετε πως έχετε βιώσει κάποιο είδος κοινωνικού αποκλεισμού; Να μην έχετε την δυνατότητα πρόσβασης σε εργασία, σε δημόσια αγαθά και στην κρατική βοήθεια λόγω της αναπηρίας του παιδιού σας;

Α: Ναι αλλάζει εντελώς η ζωή σου. Από την πρώτη μέρα της εγκυμοσύνης σου περιμένεις να γεννήσεις ένα υγιές μωρό και έχεις προσδοκίες. Ονειρεύεσαι ένα φυσιολογικό μωρό.. αλλά δυστυχώς όταν γεννήθηκε. Εμείς ήμασταν σαν να είχαμε ανέβει σε ένα αεροπλάνο και να είχαμε πέσει στο έδαφος. Μετά αναγκαστήκαμε να μαζέψουμε τα συντρίμμια μας. πως να μην έχουμε αποκλειστεί… ωωω κυρίως εμένα η ζωή μου εξαρτάται από τον Εσέρ. Εγώ δεν έζησα τη ζωή μου προσπαθώ εδώ και 21 χρόνια να μάθω στο παιδί μου να ζει, να αυτοεξυπηρετείται. Ακόμα και τώρα όλη μου η δουλειά είναι το παιδί μου. Δεν μπορώ να τον αφήσω μόνο του στο σπίτι για πολλές ώρες. Και είναι πολύ δύσκολο για μένα. Εγώ το παιδί μου μέχρι τα πέντε του δεν τον έβγαζα έξω. Όλοι στη γειτονιά μας αναρωτιόνταν γιατί δεν βγάζει αυτή το παιδί της έξω. .. τι έχει το παιδί της. Δεν τον έκρυβα αλλά δεν ήθελα να τον βγάλω και δεν μπορούσε να περπατήσει. Και ήταν μονίμως ξαπλωμένος… δεν μπορούσα να τον πάρω στην αγκαλιά μου και να βγω στους δρόμους… όταν ξεκίνησε να περπατήσει τότε τον έβγαλα έξω… και όπου πήγαινα τον είχα μαζί μου. Όταν τον έβγαλα έξω όλοι τον κοίταζαν επειδή είναι διαφορετικό το σωματότυπο του, το πρόσωπο του. Τον κοίταζαν με περιέργεια. Και δεν έδωσα σημασία σε κανέναν. Και έλεγα στις γειτόνισσες μου ο θεός με αγάπησε και μου έδωσε αυτό το παιδί. Και αυτό είναι δικιά μου εξέταση στη ζωή. Δεν αφήνω περιθώριο σε κανέναν να μιλήσει. Αυτό που ενδιαφέρει τις γειτόνισσες μου είναι τα επιδόματα που παίρνει το παιδί μου και κουτσομπολεύουν λένε ότι εγώ παίρνω πολλά λεφτά επειδή φροντίζω τον Εσέρ. Αλλά δεν ξέρουν τις δυσκολίες που έχω περάσει. Και δεν τους δίνω σημασία ούτε τους λέω τον πόνο μου. Έχω βάλει τα όρια μου…και δεν επιτρέπω σε κανέναν να ασχολείται μαζί μου. Είμαι λίγο αυστηρή.

Β: κα. Α. λαμβάνετε κάποιο είδος κρατικής βοήθειας; Επίδομα αναπηρίας, παράλληλη στήριξη και βοηθητικό προσωπικό στο σχολείο; Πως έγινε η πρόσβαση σας σε αυτές τις παροχές; Αντιμετωπίσατε κάποια δυσκολία;

Α: ναι ο Εσέρ παίρνει το επίδομα του, και εγώ παίρνω ένα μικρό ποσό για συμπαράσταση εταίρου προσώπου επειδή τον φροντίζω εγώ. Είναι 150 ευρώ πολλά λεφτά δεν μπορούμε να τα φάμε… (γελάει ειρωνικά)

Β: κα. Α. φτάσαμε στην τελευταία μας ερώτηση πως θα θέλατε να είναι το μέλλον του παιδιού σας; Τι πιστεύετε πως λείπει από κρατικές παροχές;

Α: Θα ήθελα να είναι όπως όλα τα φυσιολογικά παιδιά. Η μόνη μου επιθυμία ήταν αυτή αλλά…ο θεός έτσι κανόνισε και ο θεός ξέρει… δεν ξέρουμε τι έχουμε μπροστά μας. αυτός τώρα έχει την αναπηρία του, αλλά ο καθένας από μας μπορεί αύριο να αποκτήσει κάποια αναπηρία. .. δεν ξέρω και δεν θέλω να το σκέφτομαι πολύ γιατί δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Επιλέγω να ζω τη στιγμή το παρόν…είμαι σίγουρη εγώ πως όλα θα πάνε καλά εφόσον μας τον έχει δώσει έτσι ο θεός κάτι θα έχει κανονίσει γιαυτόν…εγώ πιστεύω στον Θεό και μόνο στον θεό μου στηρίχτηκα και στάθηκα στα πόδια μου. Αλλά θα μπορούσε όμως το κράτος να μεριμνήσει για αυτά τα παιδιά και να είναι πιο ικανοποιητικό το ποσό που παίρνουν τώρα το παιδί μου παίρνει 350 ευρώ το μήνα εμένα μου έβαλαν 150 ευρώ. Με 500 ευρώ δυο άτομα πως θα βγάλουν το μήνα. Τι θα κάνουν αυτά τα παιδιά όταν θα φύγουν από τη ζωή οι γονείς τους. Πόσο καλά μπορούν να ζουν με αυτό το ποσό. Το σκέφτομαι πάρα πολύ αυτό. δεν μπορώ να βρω λόγια. Ευτυχώς έχω και την κόρη μου που έχει αποδεχτεί τον αδερφό της αλλά δεν μπορεί να είναι σαν τη μάνα του. Μερικές φορές σκέφτομαι αν υπήρχαν κάποια κέντρα που να αφήνεις το παιδί σου για κάποιες ώρες ή και μέρες για να κάνεις τις δουλειές σου.. άνθρωποι ήμαστε εγώ φοβάμαι να μην αρρωστήσω γιατί μετά ποιος θα ασχολείται με το παιδί μου… αν υπήρχαν τέτοια κέντρα ίσως να ήταν βοηθητικά για τους γονείς που έχουν τέτοια παιδιά.

Β: Ευχαριστώ πολύ για την συμμετοχή σας.